Maandagochtend

De ene maandagochtend is de andere niet. Nu is een maandagochtend sowieso anders dan de rest-van-de-weekochtenden. Als we wat we elkaar aanpraten tenminste willen geloven. De maandag staat in  een kwaaie reuk. Er bestaat zelfs een maandagziekte en dat niet alleen bij paarden als ik mezelf zo naga. En mocht je auto toevallig een maandagexemplaar zijn, zorg er dan maar voor dat de wegenwacht je beste vriend is. Nee, de maandag is allang geen wasdag meer. Vroeger wel. Nog ruik ik die warme lucht als de was op een petroleumstel uren zacht stond te koken. Dat was in de tijd dat er bij ons thuis  geen wasmachine was. Ik zie mijn moeder nog gebogen staan over het wasbord en met de hand alles schrobben,  puffend boven de stomende teil. Later kregen we een wasstamper. Het bleef handwerk. Met een voorwereldlijk instrument stampte je de was schoon. Vader, moeder en ik ieder 100x stampen. Genoeg nostalgie.
Ook vandaag is het weer een schoonmaakmaandag. Om mij heen wordt het huis gepoetst. Ik heb een hekel aan stofzuiggeluid, mijn kat ook. Stofzuigen zelf is ook niet mijn hobby. Als verderop in huis de stofzuiger te keer gaat, komt de kat troost bij mij op het bureau zoeken. Ik krijg kopjes van hem die lijken te vragen of ik er niet voor kan zorgen dat het navrante huilgeluid ophoudt. Nee, dus. Het is niet voor niets maandagochtend, een maandagochtend die nog meer maandag wordt doordat NEC gisteren in een bar slechte wedstrijd met 1-0 verloor. Dus terugdenken aan zondag brengt ook geen soelaas. Ook niet als ik de enthousiaste verhalen hoor over een geslaagde tweede dag van het Gevaarlijk Goedfestival. Ik troost me maar met Vaslav van Arthur Japin. En morgen is het dinsdag.

Een reactie op Maandagochtend

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *