Geranium

Het kazerneterrein herbergt geen kazerne meer. Die is een aantal jaren geleden al gesloten toen er te weinig militairen waren en we dachten dat de  de vijanden zich ver buiten de landsgrenzen wel koest zouden houden. Dat wat ooit een kazerne was, is omgebouwd tot een cultureel centrum. Akoesticum. Nee, ik ga geen commentaar geven op de fantasienamen die sommige van deze centra zich aanmeten. Maar soms lijkt de creativiteit wat over te koken en is het gekste nog niet gek genoeg.
Uit heel de provincie zijn maar liefst meer dan twintig acts naar het Akoesticum in Ede gekomen. Op divers cultureel gebied. Zang, dans in vele vormen, muziek, performances, film, poëzie. Aan de inschrijving was een voorwaarde verbonden. De deelnemers moesten 50+ zijn. Het festival moet tenslotte zijn naam waar maken. ‘Age on stage’. Bekt inderdaad beter dan het wel Nederlandse ‘Leeftijd op toneel’. Maar dat is het wel. Het festival biedt een staalkaart aan Gelders seniortalent. Talent van ouderen die hun ziel en zaligheid hebben gelegd in de kunstzinnige activiteit waar ze mee bezig zijn. Teksten maken, zingen, dansen, film, poëzie. Rijp en groen, kunstig en gekunsteld.
Aan het festival is ook nog een prijs verbonden. De Gouden Geranium. De organisatoren hebben mij gevraagd om deel uit te maken van de jury. Vakjury, lees ik ergens. Een tweekoppige jury die volstrekt onafhankelijk zijn messcherpe oordeel zal vellen over de helft van de acts. De ander helft heeft een eigen jury. Twee Geraniums zijn beschikbaar.
De Tomtom weet de eindbestemming maar moeilijk te vinden. Het navigatiesysteem gelooft nog steeds dat het kazerneterrein niet ontsloten is en ontkent het bestaan van wegen in dit gebied. Militair geheim en daar lijken kunst en cultuur zich verscholen te hebben of opgeborgen te zijn.
De optredens zijn zeer divers. Het wordt, zoals iemand opmerkt, het vergelijken van appels met kikkerdril. Zo uiteenlopend. Maar overal betrokkenheid die zelfs de soms haperende techniek niet kan verstoren.
Het programma loopt uit. Vindt niemand erg. De prijzen worden uitgereikt. De naborrel genoeglijk. De bitterballen komen in plaats van het avondeten.

Nog geen reacties op dit bericht

Glijden

De stad heeft dit weekend heel wat te bieden. Naast het gebruikelijke zaterdagterras is er zoveel meer te doen. Een van de spectaculairste activiteiten is de waterglijbaan midden in een sterk hellende winkelstraat. Stik, heet dat in goed Nimweegs. Een dubbel blauw lint loopt van boven naar beneden. Een opgeblazen lint, nat gehouden door het waterstroompje dat daar normaal ook al loopt. De glijbaan eindigt in een badje. Jongelui suizen op zwembanden naar beneden. Voor 15 euro mag je twee uur net zo vaak als je wilt. Het is een badpakkenparade waar ik, constateer ik met spijt in het wankele hart, te oud voor ben. Eigenlijk had ik ook best zo’n afdaling willen doen. Met mijn gewicht had ik zeker voldoende snelheid ontwikkeld om met vliegende vaart het traject af te leggen. De zwaartekracht, nu vaak een tegenstander in het bewegen, zou mijn kompaan zijn geweest. Nu beperk ik mij tot het een paar minuten kijken naar zoveel waterjolijt. Jolijt, dat stralen de glijbaangebruikers uit.
Weer thuis zie ik hoe Van Kruijswijk langzaam maar onophoudbaar van het podium van de Giro d’Italia glijdt en Max Verstappen naar de achterste startrij in Monaco.
’s Avonds naar de film. Maar ook nog even van de stad zelf genieten. Het terras voor het Filmhuis. Het is nog aangenaam warm. Aangenaam is ook het varkenshaasje dat ik daar nuttig. Soms denk ik wel eens dat de biotoop waar ik het beste tot mijn recht kom een plezierig terras is in goed gezelschap. Gade is meer dan goed gezelschap. We genieten van het eten en elkaar. Becommentariëren andere gasten of zwijgen, zuchten en knipogen naar elkaar.
Het is tijd voor de film. Love and friendship. “Houdt u ook van kostuumdrama?” vraagt de mevrouw naast wie ik aanschuif in rij 12. Ik bevestig dat, maar zal door mijn gedrag die bevestiging logenstraffen. Binnen de kortste keren glijd ik in een droomloze slaap en mis de film goeddeels. Te veel zon, een plezierige maaltijd, factoren voor een filmdutje. Ik krijg maar flarden van de film mee. Bij de aftiteling verzekert Gade mij dat ik maar weinig gemist heb.

Nog geen reacties op dit bericht

Prop & pang

Ik had verwacht dat bij de opening van de tentoonstelling over de 100ste Vierdaagse wel het Vierdaagselied had geklonken. Nu weet ik ook wel dat een tentoonstelling over de Vierdaagse niet de Vierdaagse zelf is, maar nu moesten we het doen met een marsleider die zijn hand als een pistool omhoog hield en luidkeels “PANG” riep en daarmee de tentoonstelling voor geopend verklaarde. Het gezamenlijk zingen van het  Vierdaagse lied van Clinge Doornebosch had in de grote gang van het Valkhofmuseum als openingshandeling toch zoveel imponerender geklonken dan die goedbedoelde imitatie van het pistoolschot, waarmee op de eerste marsdag de wandelmeute wordt weggeschoten.
Gade en ik waren allebei voor de opening uitgenodigd. Zij vanwege haar betrokkenheid bij het museum, ik vanwege mijn band met de Vierdaagse. Ik had mij afgevraagd hoe je van de 100ste Vierdaagse, überhaupt over de Vierdaagse op min of meer aansprekende wijze de zalen van het museum zou kunnen vullen. Ik zag voor mij een grote wand met affiches en medailles, heel veel medailles. En die zijn er ook, maar er is meer veel meer. Veel meer te zien en te beleven. De moeite van een bezoek zeker waard. En als u dan toch in het museum bent, bezoek dan ook even de projectruimte die een forse installatie van Gerard Koek herbergt. Een kolossale meters hoge prop papier als een verstilde bevroren opspuitend geiser of een afbrokkelende gletsjer. In ieder geval ijs. Opeens werd het mij ook duidelijk waarom Henk Kroes de oud-voorzitter van de Elfstedentocht ook een van de sprekers was bij de opening van de Viedaagsetentoonstelling. Het was een heimelijk verbinding. en waarschijnlijk alleen door mij ervaren, tussen de twee tentoonstellingen die bijna te gelijkertijd tijd geopend werden. De Vierdaagse-expositie was verrassend van opzet, de installatie ‘Prop’ overdonderend.
Het wordt zo een zeer geanimeerde vernissage-avond. Hapjes en drankjes te over. Gade en ik genieten in de buitenruimte van het museum nog lang na. Op weg naar huis neurie ik in mijzelf ‘Wij lopen  de Vierdaagse mee’. Miste ik toch wel bij de opening.

2 reacties op dit bericht

Vertrek

In augustus zijn wij een paar weken weg. Vakantie. Een huisje in Frankrijk. En het leek allemaal zo mooi geregeld. In die weken zou de mooie A op ons huis passen en als gezelschapsdame voor Harrie Poesjkin onze kat fungeren. Een geruststellend gevoel.Huis bewaakt, kat niet aan een gruwelijke vereenzaming prijsgegeven. En A voor een paar weken een riant onderkomen in plaats van haar eenkamerappartementje in een studentenflat.
Het is een zonnig terras. Ik heb A al een tijdje niet meer gezien, maar nu hebben we afgesproken weer eens bij te praten. A’s moeder is ook van de partij. Verhoogd de genoeglijkheid. En ook een andere vriend voegt zich later bij het kleine gezelschap. Dan komt A met groot nieuws. Ze zal over een paar maanden uit Nijmegen vertrekken. Ze zal minimaal een half jaar haar lief volgen naar een niet al te ver buitenland, die daar zijn studie zal afmaken. A gaat met hem mee. Als dat geen liefde is. Wat zij daar behalve links rijden nog meer zal gaan doen? Ze heeft nog geen idee. Als dat geen liefde is. Samen wonen in een studentenhuis. Dat moet wel liefde zijn. Op dat warme terras praten we over vertrekken, weggaan, weer terugkomen, de wereld aan je voeten laten liggen en met vertrouwen de toekomst tegemoet zien.
Ik realiseer me dat ik op zoek moet naar een nieuwe huisbewaarster voor als Gade en ik op vakantie zijn.
Als ik Gade van het vertrek van A vertelt, vraagt ze of ik haar zal missen. Een half jaar of langer geen koffie- of lunchafspraakjes meer. Ach, ze was al eerder voor langere tijd in Polen. Heb ik ook overleefd. Vriendschap kan tegen een beetje afstand. Leven zonder A in de stad is zeer wel mogelijk. Alleen iets minder leuk.
We nuttigen onze consumpties en bewonderen de nieuwe föhn die A gekocht heeft. Genieten van elkaars gezelschap. Over een jaar is A en haar lief weer terug van overzee. Maar of ze dan weer in de stad zal wonen?

Nog geen reacties op dit bericht

Kwijt

Ik ben geregeld dingen kwijt. Dat ligt niet alleen aan de leeftijd. Voor een gedeelte natuurlijk wel. Want met het ouder worden heb je om je heen steeds meer dingen verzameld. En hoe meer je hebt, des te meer kun je kwijt raken. Nu is het gelukkig zo dat het meeste dat ik kwijt raak ook weer terug gevonden wordt. Niet altijd door mijzelf, maar met behulp van Gade, die vaak beter dan ik zelf weet waar ik mijn spullen heb gelaten.
Als mijn moeder iets kwijt was dan werd de Heilige Antonius aangeroepen. Deze heilige is de patroon van onder meer verloren zaken en volgens mijn moeder hielp hij bij het zoeken naar wat je kwijt was. “Heilige Antonius, waarde vrind, geef dat ik ……. weer vind.” Dat was het schietgebedje dat zij dan prevelde en op de puntjes ware het verloren gegane voorwerp in te vullen.
Ik ben op zoek naar de centrale registratiekaart van het ziekenhuis. Ik weet dat ik een dezer dagen een afspraak met een van de afdelingen moet maken, maar niet precies hoe en wat. Die gegevens zitten in het mapje waar ook die kaart in zit, maar waar ligt dat mapje? Ik aan het zoeken en vind zo waar op de voor de hand liggende zelfs twee centrale registratiekaarten. Maar dat zijn duplicaten en de bescheiden die er bij horen, zitten er niet in. Ik kijk nog op een paar plaatsen, trek wat laatjes open, maar niets. Ik ga weer naar mijn werkplek en murmel zacht voor mij heen het van mijn moeder geleerde schietgebedje. En dan zie ik op mijn bureau, waar het, met dank aan Vasalis, een orde waar ruimte voor de chaos is,een blauw hoekje onder een ver weg stapeltje uitsteken. Ik licht het stapeltje op en daar ligt mijn kwijt gedachte registratiekaart met alles wat daar bij hoort. En inderdaad wordt er bevestigd dat ik deze maand voor een afspraak moet bellen.
Ik bedank de H.Antonius en ook mijn moeder die mij dat gebedje leerde. Het Bijbelwoord (Lucas 17:19) wordt weer eens waargemaakt.

Nog geen reacties op dit bericht

Sport

In zijn blog van vandaag fulmineert mijn neef tegen de vele sportuitzendingen op tv. Uitzendingen die talkshow hosts (dat klinkt toch veel sneller dan praatprogrammagastheren) Van Nieuwkerk en Pauw voor een tijdje van het scherm verdreven lijken te hebben. Hun riante salarissen verdienen ze zo wel heel erg makkelijk, stelt mijn neef.
Ik weet niet hoeveel ik met mijn bloggende neef gemeen heb, we zijn tenslotte nauw verwant, maar zijn afkeer voor sport op tv deel ik in het geheel niet. Een beetje sportwedstrijd is aan mij al gauw goed besteed. Het is weliswaar niet zodat ik voor thuis zal blijven, maar als ik toch thuis ben, kijk ik graag naar een wedstrijdje van het een of ander. Ik kan zelfs genieten van een kampioenschap bowles op de BBC of een uitzending met curling op Eurosport 2. Dat zijn bijna meditatieve momenten in mijn toch al niet zo jachtige bestaan.
Ik weet niet of mijn neef nog actief aan sport doet. Hij beroemt zich er op dat hij in de familie van zijn vrouw bewonderd wordt om zijn jeu-de-boulescapaciteiten en bij de jaarlijkse familiekampioenschappen een gevreesd tegenstander is, maar ik weet niet of zijn sportieve aspiraties veel verder reiken. Dat is dan wel weer een familietrekje. Ik zelf ben ook niet veel verder gekomen dan wat recreatief volleyballen bij SVO en twee decennia bracht ik heel wat tijd door op de golfbaan. Maar dat wordt lang niet door alle mensen als sport beschouwd. Mijn golfstokken en tassen heb ik inmiddels verkocht. Mijn sportieve activiteiten gaan niet verder dan twee keer per week wat gymnastische oefeningen in het warme zwembadwater. Dat is goed voor me, zeggen ze. En zo voelt dat ook aan. En dat geeft mij ruim de tijd om op tv de vele sportreportages te volgen. Keuze genoeg, de Giro van Italië, tennissen op Roland Garros en straks de Tour de France en de olympische spelen. Te veel om op te noemen, bijna geen tijd om op vakantie te gaan. Sport genoeg. Ik haal profijt uit mijn kijkgeld en mis Van Nieuwkerk en Pauw in het geheel niet.

Nog geen reacties op dit bericht

B&B

Gade en ik hebben een ‘hidden pleasure’. En dat verborgen pleziertje kunnen we nu weer een hele tijd beleven. Dat ‘De Wereld Draait Door’ nu een aantal maanden met vakantie is, geeft ons ongebreideld de kans ons te vergenoegen aan het MAX-programma waarin drie B&B-uitbaters met elkaar als hun eigen jury de strijd aangaan welke van de drie de beste is, in casu het meest voor zijn optrekje betaald krijgt. Herhalingen van dat programma komen nu in de plaats van DWDD, een uitzending die voor ons bij het vooravondritueel hoort. Maar vanaf nu wordt die plaats dus ingenomen door dit programma.
Het is een tenenkrommend programma, waardin het zo lijkt te zijn dat de wereld, in ieder geval de B&B-wereld, geen grotere problemen lijkt te kennen dan het gemis van een föhn of het ontberen van een een stukje zeep op het fonteintje bij het helaas met andere gasten te delen toilet. Het programma is volgens een zeer vast stramien opgebouwd. We krijgen de deelnemende paren te zien, het ritje in de auto naar de bestemming: “Ik ben hier nog geweest, maar ja wat heb je nou ook in Venlo te zoeken?”, de verwelkoming die steeds intiemer wordt en met als hoogtepunt aan het eind van  de dag een shot van de gastenparen in bed (“lekker zacht bedje”) met een duidelijk door de regisseur ingegeven onvermijdelijke nachtzoen. En hoe beroerd het bed ook geweest moge zijn, er is altijd goed geslapen. En als dat een keer niet zo was, omdat het bed uit plekje in een hooiberg bestond, was het in ieder geval toch altijd nog een hele ervaring. Ervaring, leerde Oscar Wilde ons al, is de naam die wij geven aan de optelsom van onze vergissingen.
De paren kunnen hun waardering uiten door de gevraagde kamerprijs met 50% te verhogen of te verlagen. Heel vaak druipt de teleurstelling van de gezichten van de laagst gewaardeerden, maar dankbaar zijn ze voor de tips ( “Een haakje om de handdoek aan op te hangen!” “Ja, gaan we zeker doen”)  terwijl je de gekritiseerden hoort denken: “Zak er toch in met je haakje!”
Gade en ik kiezen in voorkomende gevallen ook een favoriete gastheer of vrouw. Gisteren won bij ons de Russische Olga. Vanavond weer drie nieuwe paren.

Nog geen reacties op dit bericht

Filmontbijt

Wat geef je aan een jarige die eigenlijk alles al heeft,die geen bijzondere wensen meer heeft. Dat hebben vrienden een paar verjaardagen geleden vast ook gedacht. Zij wisten van mijn geregeld filmbezoek en verzonnen toen dit cadeau. Nee, niet zomaar een bioscoopbon, het leukste cadeau in het donker, maar een bon voor een filmontbijt. Een filmontbijt is geen gefilmd ontbijt, maar een ontbijt gevolgd door een film naar keuze. De twee tegoedbonnen die ik twee jaar geleden kreeg, belandden in een laatje en leiden daar een zo goed als vergeten bestaan. In de loop van de vorige week, ik rommelde wat in dat laatje, kwam ik ze weer tegen. Afgelopen weekend leek ons een goed moment ze te verzilveren. De zondag was wat druilerig weer voorspeld, ideaal bioscoopweer. De keuze voor een film is op de vroege zondagochtend wat beperkt. Wij reserveerden voor ‘Chocolat’. Aanvang 11.00 uur. Om in alle rust van het bijbehorende ontbijt te kunnen genieten vervoegden wij ons om 10.00 uur in het restaurant van het filmhuis. Het heeft toch wel wat om op zondagochtend door een stad te fietsen die nog nauwelijks wakker is, die eigenlijk nog gewoon ligt te slapen of die slaap net uit de ogen aan het wrijven is.
De fietsenrekken die later op de dag zullen uitpuilen, hebben nog plek te over. In het restaurant een handjevol filmontbijters. We mogen kiezen, een koud drankje en een warm drankje. Het ontbijt laat geen keuze.Een croissantje, een bruin bolletje, toast, beleg en een bakje kwark met honing, roerei. Meer dan genoeg voor de bescheiden ontbijters die we zijn. Er druppelen nog wat mensen binnen.Vaders met een of twee kinderen.Vaders die in het weekend de kinderen hebben die door de week bij hun moeder zijn. Een kinderfilm vult hun zondagprogramma met de ‘kids’.
Het is tijd voor de film. Mooi verhaal. Maar het blijft vreemd om om tien over een uit de bioscoop te komen. Prediker leert ons dat er een tijd voor alles is, maar 13.10 uur als eindtijd voor een film? Blijft wennen.

Nog geen reacties op dit bericht

Trui

Ik ben niet zo van de nieuwe kleren. Als ik iets nieuws nodig heb spoed ik mij naar mijn vertrouwde herenmodezaak en schaf mij in no time aan wat ik nodig heb. Gade zit heel anders in elkaar. Die kan genieten van het passen van nieuwe kleren, bij voorkeur zonder dat ik daar bij ben. Ze blijft dan even in de stad hangen en niet zelden komt zij dan thuis met het een of andere inderdaad aardige jurkje , rok of iets dergelijks. Of ze wipt binnen bij het kledingwinkeltje om de hoek, waar het altijd uitverkoop lijkt te zijn.  Nee, aan mij is dat niet zo besteed.
In de meeste gevallen is het Gade die ook voor mij beslist dat er iets nieuws aangeschaft moet worden. Gisteren vond zij dat ik wel weer eens toe was aan wat dunne truien voor een wat kille zomeravond. Verzet zal mij nauwelijks baten. Gedwee volg ik haar naar de winkel waar truien en overhemden in de aanbieding zijn. Mijn maat ligt op de hoogste plank. Kleuren te kust en te keur. Eerst maar eentje passen voor de maat. Het blijkt mijn maat te zijn. De truien met een werkje of een opzichtig embleem op de borst hoeven voor mij niet. Ik heb nog nooit een zeilboot van dichtbij gezien dus waarom dan een trui met het logo van de een of andere regatta. Ooit had ik een trui met daarop het beeldmerk van een beroemde autorally en ik maar uitleggen dat ik daar nooit aan had meegedaan en ook niets mee had. Zulke truien vallen voor mij dus onmiddellijk af. Er blijven twee truien over. Een grijze en een blauwe. De blauwe kleurt geweldig bij mijn ogen. Die zijn helder blauw. Ik krijg niet veel complimenten over mijn lijf. Begrijpelijk, maar van tijd tot tijd hoor ik wel dat ik van die blauwe ogen heb. Nou met je daar iemand nooit op geloven, maar de blauwe trui versterkt dat beeld. Maar de grijze staat ook niet slecht. De verkoper merkt op dat hij het niet erg vindt twee truien te verkopen.
Ik heb twee nieuwe truien. Een grijze en een blauwe.

1 reactie op dit bericht

Overgang

De nieuwe laptop is binnen. Hij (of is een laptop een zij) zal de computer gaan vervangen waarop ik nu waarschijnlijk voor het laatst een stukje schrijf.  Dat emotioneert nauwelijks, terwijl ik toch op een leeftijd gekomen ben dat het minste of geringste al genoeg is voor een brok in de keel of een in de ooghoek wellende traan. Nee, ik heb me aan deze computer niet gehecht ondanks het gegeven dat hij door Zoonlief zelf in elkaar is gezet. Het is niet meer dan een werktuig en net zo min als ik denk dat een timmerman zich hecht aan zijn zaag of hamer, hechtte ik mij aan mijn computer. Die liefde werd, als die al bestaan had, ook allengs negatief beïnvloed door dat zij me ook geregeld steeds meer in de steek liet. (Zou het toeval zijn dat het als het over in de steek laten heb  ik de vrouwelijke vorm gebruik?)
Zoonlief heeft de keuze gemaakt en mij verzekerd dat ik alles wat ik op een computer wil doen uitstekend op de laptop ook zal kunnen doen. Ik vertrouw hem. Gisteren is hij een paar uur bezig geweest om een fiks aantal bestanden over te zetten van de desktop naar de laptop. Hij heeft dat van harte aangeboden onder de strikte voorwaarde dat hij dat wel wilde doen, als hij maar niets hoefde uit te leggen. Ik zou het toch niet begrijpen en de uitleg zou het proces aanzienlijk vertragen. Gedwee heb ik me aan hem overgegeven. Ik las mijn boek uit terwijl ik hem af en toe hoorde zuchten en zacht in zichzelf hoorde mompelen.
Er was nog een voorwaarde die hij stelde. Hij vond de muis van mijn desktop zo smerig dat hij zei mij te willen helpen als er ook een nieuwe muis kwam. De oude was volgens hem een bacterie-opslagplaats, eigenlijk te vies om aan te pakken. Ik zou er ik weet niet wat voor een enge ziektes van kunnen krijgen. Ik heb me geschikt en ook een nieuwe muis besteld. Draadloos. Een muis zonder staartje die de naam muis eigenlijk niet meer verdient.
Vanmiddag gaan de laatste bestanden over. Morgen een stukje op de laptop getikt. Benieuwd of dat een stijlverandering met zich meebrengt.

Nog geen reacties op dit bericht