Slaap

Doorgaans mag ik niet klagen over mijn nachtrust. Ik slaap als een roosje en vaak heb ik het idee dat ik al slaap voordat mijn hoofd het kussen raakt  en koesteren Morpheus armen mij de hele lange nacht. Zelfs de nachtelijke sanitaire stop breng ik zo goed als slapend door. Een werktuigelijk handelen waar ik nauwelijks wakker voor hoef te worden. Slapen is een hobby van me, een hobby die ik ook overdag vaak even beoefen. Die overdagse dutjes beschouw ik dan maar als een kleine training voor de grote slaap. De grote slaap die elke nacht ook altijd gepaard gaat met grote dromen, waarin een stadhuis en laatste werkdag vaak nog belangrijke componenten zijn. Een laatste werkdag in een ontmanteld gebouw waar ik volstrekt overbodige dingen te doen heb. Complete verhalen beleef ik en al slapend gesticuleer ik zo druk dat ik de volgende ochtend het nachtkastlampje op de grond aantref.
Gade heeft niet altijd een ongestoorde nacht. Van de week had zij slecht geslapen omdat zij zich zorgen maakte over een nog niet helemaal op orde gebrachte administratie. Het zou hoog tijd worden om eens een actueel bestand van vrienden, familie en kennissen aan te maken zodat er met een druk op de knop een werkbaar overzicht op het beeldscherm of uit de printer kan verschijnen. Met enige nadruk stelt ze dat we daar samen maar eens gauw aan moeten gaan werken. Ik reageer weinig enthousiast, veel te weinig enthousiast, reden om nog eens extra aan te dringen op de uitvoering van de werkje.
Voor het eerst sinds tijden lig ik afgelopen nacht een paar uur wakker of  slaap ik niet lekker diep. Door mijn hoofd maalt de opdracht om dat deel van de administratie te stroomlijnen, maar in mijn halfslaap kom ik wat dat lijstje betreft niet verder dan de eerste naam, een familielid wiens naam met een A begint.Twee uur lang maalt die naam door mijn hoofd, gevolgd door het adres, maar wat was zijn postcode? Ik kom niet aan lekker slapen toe.
Niet echt uitgerust sta ik op. Maar een verkwikkend middagdutje heeft weer veel goed gemaakt. Ik ben uitgeslapen genoeg om vannacht weer lekker te slapen. Binnenkort begin ik aan het adreslijstje.

Nog geen reacties op dit bericht

Plekje

Gisteren ging ik bij Gade op bezoek die met een vriendin op een kort vakantietripje was. Er even tussen uit, met de camper een eindje verderop naar een natuurcamping. Even weg, maar zo dichtbij dat ik bij hen op bezoek kan. Als ik tegen koffietijd arriveer begroeten we elkaar al of we elkaar tijden niet gezien hebben. Een nachtje kan soms als een hele tijd voelen. Ze kijkt me aan. “Wat heb jij daar bij je lip?”
Ik ben me nergens van bewust. Toen ik me die ochtend schoor en mijn tanden poetste zag ik het oude, inmiddels zeer vertrouwde beeld in de badkamerspiegel van een steeds verder wijkende haarlijn, een paar blauwe ogen die wakker probeerde te worden. Een beeld dat gecompleteerd wordt door de kat die bij deze handelingen  mijn nek als zitplaats uit kiest en met belangstelling mijn doen en laten volgt en vooral zit te wachten tot ik met de haarborstel aan de slag ga en zij die borstel druk kopjes gevend het hof maakt. Eigenlijk dus het gebruikelijke beeld van de laatste jaren.
“Er zit een rood plekje net onder je lip!”
Ik voel er niks van, geen bultje, geen pijntje, niks. Maar als ik in de spiegel in het toiletgebouw van de camping kijk zie ik daar wel degelijk die diepdonkerrode onderhuidse verkleuring, die mij nog niet eerder was opgevallen. Geen flauw idee wat het is of wat het zou kunnen zijn. Een paar dagen geleden had ik zo’n plekje op mijn onderarm, maar dat is weer zo goed als weg. Ik gaf toen mijn bloedverdunners de schuld.
De koffie aan de oever van de rivier smaakt er niet minder om, plekje of niet.
Vanmiddag kwam Gade weer thuis. Zij is op Internet aan de slag gegaan en vermoedt dat mijn plekje een goedaardige vaatverwijding is die vooral bij oudere mannen voorkomt. Het artikel dat die informatie geeft gaat gepaard met een groot aantal foto’s van bultjes op onderlippen in diverse kleuren en stadia. Ik heb geen bultje, maar een plat plekje. Maar hoe dan ook , ik heb weer wat.

1 reactie op dit bericht

Geijsteren

Ik ging naar Geijsteren. Nee, niet om de brug te zien, alhoewel er Maas genoeg was om een brug over te slaan. Ik zat wel in het gras aan de oever, dronk een kop koffie en menig boot voer voorbij. Maar zonder vrouw die psalmen zong, alleen een scheepsjongen, die met een schuurmachine de stilte in stukken scheurde. Dan was de boot, die Valencia heette, de bocht weer om en uit beeld en mijn leven gevaren. Ik hoopte dat zijn hand mij zou bewaren.
Gade was voor een paar dagen met een vriendin er op uit. Met de kampeerbus. Ik zocht haar op, samen met de vriend van de vriendin. Niet ver. Er was geen brug, wel een rivier en gras en koffie en ik zat op de bank bij de rivier en parafraseerde Nijhoff. Schamele poging.
De kampeerplaats lag op de grens waar twee provincies elkaar ontmoetten. De rivier als scheidslijn en wegen die afwisselend Brabants en Limburgs waren. Straten die, zo leek het, niet konden kiezen bij welke zachte g ze wilden horen.
De golven kabbelden tegen de oever en zongen voor mij weer dat oude vertrouwde lied van toen ik als klein jongetje pootje baadde in het door mijn vader met keien afgezette privé strandje aan de rivier waar ik minder dan 100 meter vandaan was geboren.
En zo werd het lunchtijd. Bijna de dorpskern voorbij gereden. Geijsteren, het centrum opnieuw bestraat, één lunchcafé, maar meer is niet nodig, dat nog lijkt uit te hijgen van de net voorbije kermis. Wat daar van rest is een reuze partytent, veel te groot voor het handjevol gasten dat komt voor de lunch of een biertje. Hertog Jan. Geijsteren, een kerk, een café en een stratenmaker die de laatste stenen legt. Precies zoals het hoort
Drie uitsmijters met ham en kaas, een broodje kroket. Zelfs de lunch is zoals het hoort. Bij de koffie nog een stukje vlaai. Precies zoals het hoort.
Wikipedia: “Geijsteren telde op 1 januari 2016 425 inwoners, verdeeld over 175 woningen.”

Nog geen reacties op dit bericht

Tas-2

Op 2 mei l.l. schreef ik over het verlies van mijn boodschappentas. Ik had hem los achterop mijn fiets liggen en op de een of andere manier is hij daar uitgewaaid. De tas was leeg, de wind of hobbels in de weg hadden vrij spel en gingen met mijn tas aan de haal. Niet iets om lang wakker van te liggen, maar toch wel weer goed genoeg als onderwerp voor een blogje.
Dat blogje werd gelezen tot in Rusland waar iemand een paar weken op bezoek was. Ik zat met hem jarenlang in het bestuur van de stedenband Nijmegen-Pskov. Nu is hij nog het enige actieve bestuurslid en bezoekt geregeld dat wat formeel nog steeds onze zusterstad is. Maar de band slaapt. Er zijn nog wat persoonlijke contacten. Het stadsbestuur hier heeft zijn handen afgetrokken van de stedenband. Niet meer politiek interessant in een tijd waarin op tal van beleidsterreinen toch variaties zijn te horen op het adagium ‘Eigen volk eerst’ terwijl ontwikkelingssamenwerking en het doorbreken van vijanddenken toch ook nog op lokaal vlak enige betekenis zou kunnen hebben. Maar Rusland en Nicaragua (op de gemeentelijke website nog fout geschreven ook) en zeker de inwoners van de bijbehorende zustersteden zijn alles behalve eigen volk. Integendeel. Maar ja, het is niet anders.
Mijn oud-bestuurscollega was dus in Pskov, vrienden en bekenden bezoeken en de fragiele banden op persoonlijk vlak aan het aanhalen. En zelfs daar, in dat verre land las hij mijn blog en hoorde zo van het verdwijnen van mijn boodschappentas. Een paar dagen geleden belde hij mij op. Hij had een cadeautje voor mij. Meegebracht uit Rusland. Vanmiddag kwam hij het brengen. Een fel oranje boodschappentas van een grote winkelketen. We drinken thee en halen herinneringen op. Ik was vaak in Pskov, hij nog veel vaker. De stedenband slaapt en wij verhalen over hoe hij ooit klaarwakker was.

Nog geen reacties op dit bericht

Vernissage

Ik heb niet altijd het idee dat mijn Tomtom mij altijd de meest logische weg aanbiedt. Ook op deze zonnige pinksterdag worden we sneller dan verwacht van de snelweg afgeleid en zijn smalle laantjes en dorpjes van niks het decor van een rustig traject zonder jakkerende inhalers voor wie snelheidsborden, als ze al gezien worden, geen enkele betekenis hebben. We doorkruisen de Achterhoek in de wetenschap dat we toch al te laat zijn. Gade heeft zich vergist in de aanvangstijd van de vernissage waar we naar op weg zijn. We hebben een aandeeltje in hetopeningsprogramma, dus ze zullen vast wel wachten tot we er zijn. Voor de zekerheid bel ik vanuit de auto dat we iets later zijn. We weten de schade te beperken tot 10 minuten en rijden Vorden binnen. Galerie Agnes Raben. Op een mooie pinksterdag de verzamelplaats van heel veel schoonheid. Een  bijzonder pand, mooie mensen en een heel mooie expositie. Werken van een bevriend paar, dat deze dagen ook 40 jaar bij elkaar is. De een is de boswachter van haar lievelingsbos, de ander versiert haar kunstenaarschap met parelsnoeren. Dorian Hiethaar en Ellen van Eldik, samen te zien tot en met 24 juni . De opening vindt plaats in de zonovergoten prachttuin. Vrienden en bekenden en heel veel onbekenden. Er worden gedichten en teksten gelezen over bos en parels. Onderwerpen op zo’n eigen wijze verbeeld door de kunstenaressen, elkaar wederzijds al jaren inspirerend. Bos en Parels, die extra kleur krijgen door de voorgedragen poëzie en teksten bij de opening.
Het was gezelschap goed en fijn dat toen de meeste gasten vertrokken waren overbleef. Gezelschap dat samen uit eten ging om deze mooie dag te bekronen. Ik spreek met een gekende biografe en suggereer, haar terwijl wij ons te goed doen  aan een smakelijke maaltijd, mijn biografie te schrijven. Het blijft bij een suggestie, waar we vrolijk verder over fantaseren. Fantasieën die onderbroken worden door een van de kunstenaressen, die hoog op geeft over mijn blogjes en er vast op rekent in de editie van vandaag te komen.
Tomtom wijst ons een weg naar huis die afwijkt van de heenweg. Veel meer snelweg, minder fraai decor. Maar de dag zelf was al mooi genoeg.

1 reactie op dit bericht

Geschiedenis

Column voor het Geschiedeniscafé Nijmegen van 18-05-2018
Het is toch boffen dat de Romeinen destijds Nijmegen aandeden en hier hun sporen achterlieten. Zo mogen we ook van geluk spreken dat Karel de Grote een paar eeuwen later besloot om ook van tijd tot tijd te genieten van het uitzicht op de Waal en hier af en toe eens langs kwam om dat te bekijken en zacht voor zich heen te fluisteren dat hij geen plaats kende, schoner dan deze. En gelukkig mogen wij ons prijzen dat in 1678 diplomaten uit zo goed als heel Europa Nijmegenwaarts trokken en zo stof leverden aan A.F.Th. van der Heijden voor diens roman De Ochtendgave.
Stel je eens voor dat de Romeinen het in Xanten al koud genoeg hadden gevonden en niet verder naar het noorden waren gereisd. Stel je nu eens voor dat Karel de Grote had gedacht dat Aken alles te bieden had wat zijn hartje begeerde en niet op het idee was gekomen in zijn expansiedrift ook het Valkhof te betrekken en bedenk ook eens dat de Vrede van Nijmegen in Maastricht gesloten was omdat ze daar niet drie eeuwen konden wachten tot 1992, toen het Verdrag van Maastricht werd ondertekend en het hen toen al stak dat zij niet de oudste stad van het land waren.
Als we als Geschiedeniscafé het niet zouden kunnen hebben over de Romeinen, Karel de Grote en het Traité de Nimègue dan zouden we het vooral moeten hebben over schilders die al vroeg in hun carrière uit de stad vertrokken en in Frankrijk furore maakte of een hier geboren wereldcineast die verguisd werd en het nu met een leeg plein als eerbetoon moet doen, een plein waar niemand aan woont.
Nee, als Geschiedeniscafé mogen me maar wat blij zijn dat wij een stad zijn met een echte geschiedenis, die we zo nodig, ook graag nog wat opkloppen en aan de hand van een burgemeester die het met jaartallen niet zo nauw neemt ons een paar decennia te vroeg 2.000 jaar stad laat zijn. Voor de zekerheid krijgen we in 1230 nog een keer stadsrechten, dus we zijn nu mooi op tijd om de voorbereidingen voor Nijmegen 800 jaar stad te beginnen. Jammer dat ik dat feestje waarschijnlijk niet meer zal meemaken.
Wat u en mij duidelijk is is dat wij hier mogen bogen op genoeg geschiedenis om steeds weer een aardig Geschiedeniscafé mee te vullen. Roept bij mij wel de vraag op wanneer geschiedenis geschiedenis wordt. Kijk eens wat mijn Dikke van Dale daarover zegt. Op pagina 1311 wordt als eerste omschrijving het gebeurde gegeven. En daar kunnen we alle kanten mee op. Want voor we het weten is alles binnen de kortste keren geschiedenis. Het zojuist uitgesproken zinnetje: “Want voor we het weten is alles binnen de kortste keren geschiedenis” is nu, hoe kort ook maar geleden uitgesproken nu al geschiedenis. Het bestaan wordt bij voortduring door de geschiedenis ingehaald. Er is, zo lijkt het mij toe, alleen maar geschiedenis. De toekomst is er nog niet en het nu is voorbij voor je het weet en wat blijft is geschiedenis. Uw geschiedenis en mijn geschiedenis. Allemaal in meer of mindere mate soms meer de moeite van het vertellen dan het aanhoren waard.
Hoe ouder ik word, hoe meer geschiedenis ik tot mijn beschikking heb. Op sombere dagen, die heb ik ondanks alles gelukkig maar heel weinig, mag ik nog wel eens verzuchten dat mijn toekomst vooral in het verleden ligt. Geschiedenis is terugblikken en soms met de kennis van nu constateren dat we van de geschiedenis leren dat we er niets van leren. Hoe vaak de geschiedenis zich ook herhaalt, we blijven dezelfde fouten maken. En dat noemen we dan ervaring, ervaring die volgens Oscar Wilde niet meer is dan de optelsom van onze vergissingen.
En over geschiedenis, vaak een reeks van glorieuze vergissingen, groot en klein, hebben we het dan hier in het Geschiedeniscafé. Café, zo’n naam is toch niet voor niets gekozen. Café, de plaats bij uitstek voor borrelpraat. Ik heb mijn zegje gedaan.

Nog geen reacties op dit bericht

Wending

Ik sta nog wat te praten met een van mijn favoriete boekverkoopsters. Het is zaterdag begin van de middag. De koffieclub was maar matig bezet. Twee van de tien leden aanwezig. Ik heb er net mijn traditionele zaterdaglunch genoten. Twee sneetjes bruin brood met zalm. De boekverkoopster heeft voor mij een boekje meegebracht. Ze heeft er op influistering van een collega wat aardigs ingezet en daar babbelen nog wat over na. Vrijblijvende vriendschappelijke kout. Een gesprekje dat nergens over gaat, maar juist daarom zo plezierig is. Small talk in de breedste zin van het woord.
Ik zie in de verte de gepensioneerde journalist aan komen lopen. Jaren geleden  zaten we samen in de redactie van de Nijmegen-scheurkalender,  met voor elke dag een wetenswaardigheidje over onze stad. Kalenders die goed verkochten, maar niet meer pasten in het toenmalige beleid van de leiding van de boekhandelketen waartoe mijn boekhandel behoorde. De kalender en keten stierven een niet zo zachte dood. Uit de as van de keten herrees een mooie zelfstandige boekhandel, de kalender legde voor goed het loodje. Ik heb de journalist lang niet meer gezien of gesproken en zeg tegen mijn gesprekspartner met enige verbazing: “Dat hij nog leeft?!” De journalist voegt zich bij ons kleine gezelschap en ik begroet hem met de woorden: “Ik zeg net, daar is H, dat die nog leeft.” De journalist kijkt me met een treurige blik aan, haalt zijn wenkbrauwen een beetje op, trekt met zijn mond en zegt, terwijl hij mij de hand schudt: “Ja, ja, ik nog wel, maar mijn vrouw is dood. Een maand geleden gestorven. Kanker, niets meer aan te doen.” Hij vertelt het verhaal dat erbij hoort en eindigt met een zucht: “En  nu, nu ben ik alleen. Ik ga maar weer eens verder, goed jullie even gesproken te hebben.” “Sterkte”, zeg ik. “Dank je”, zegt hij,  “Jij ook”.
Ik kijk mijn boekverkoopster aan. “Tsja. Goed weekend, mooie pinksterdagen.”  Veel meer valt er niet meer te zeggen.

Nog geen reacties op dit bericht

Ogterop

Als mij een fiks aantal jaren geleden gevraagd was wie of wat is ogterop dan had ik, zoveel fantasie heb ik wel, daar van alles bij kunnen bedenken. Op de een of ander manier was ik wel ergens in Oost-Europa uitgekomen. Het klinkt mij nog al Russisch en het zou mij niet verbaasd hebben als het een gerecht uit die streken was, een stevige maaltijdsoep met een yoghurteske nasmaak. Maar evengoed had het een merk kunnen zijn van een mooie volle wodka. Fout allemaal fout.
Sinds een fikse tijd is de vrouw van mijn neef directeur van Ogterop. Ogterop is geen zelfhulporganisatie of patiëntenvereniging. Ogterop is de naam van de schouwburg in Meppel waar mijn aangetrouwde nicht de scepter zwaait. En Lammigje Ogterop, uitbaatster van het Stationskoffiehuis was een cultureel onderneemster avant la lettre toen zij bij dat Koffiehuis een theaterzaal aanbouwde en zo in 1868 Meppel verrijkte met een schouwburg. Een schouwburg die inmiddels haar naam draagt en deze dagen het 150-jarig bestaan viert. Daarvoor heeft mijn neef een monoloog geschreven waarin hij Lammigje voor even uit de hemel laat terugkeren en dan de geschiedenis van haar Schouwburg laat vertellen terwijl zij haar fameuze groentesoep aan het bereiden is, die het publiek ook nog te proeven krijgt. Tussendoor debiteert zij haar opvattingen over de schoonheid en betovering van de kunst en rekent zij af met de bedilzucht van ambtenaren, de doodssteek voor de kunsten. Het is of ik mijn neef hoor, sinds jaar en dag cultureel ondernemer en nog veel meer!
Dat alles was voor Gade en mij reden genoeg om noordwaarts te reizen voor een altijd weer genoeglijk treffen met de familie, dit keer ook nog aangevuld met neefs dochter. Voor de voorstelling wordt er uiteraard samen in het het schouwburg-restaurant gegeten. Wat is familie hebben toch leuk.
Lammigje wordt geloofwaardig weer tot leven gebracht en even geloofwaardig zien wij haar op het Kerkplein weer ten hemel stijgen.
Gade en ik blijven een nachtje in Drenthe slapen. Als we terugrijden lijkt het weer of we met vakantie zijn geweest. Familie was al leuk, genieten maakt het nog leuker.

Nog geen reacties op dit bericht

Censuur-2

In mijn blog van gisteren schreef ik over een fotootje dat ik als aankondiging van mijn blog had geplaatst en door de kuisheidsbrigade van Facebook verwijderd was. Vandaag kreeg ik bericht op mijn beroep daar tegen. Lees mee: “We hebben je bericht opnieuw beoordeeld en het is in strijd met onze richtlijnen voor de community inzake naaktbeelden of seksuele activiteit.”
Omdat ik vermoed dat niet iedereen die richtlijnen kent citeer ik hieronder dat wat daarin geschreven wordt in § 14 dat gaat over naaktbeelden van volwassenen:
Het volgende mag je niet plaatsen:
Afbeeldingen van:Echte naakte volwassenen, waarbij naakt wordt gedefinieerd als: Zichtbare geslachtsdelen; Een zichtbare anus en/of een close-up van volledig blote billen, tenzij dit is gefotoshopt op een bekend persoon
Onbedekte tepels van vrouwen, behalve in de context van borstvoeding, bevallingen en momenten na het bevallen, gezondheid (bijvoorbeeld na een borstamputatie, bekendheid geven aan borstkanker of een geslachtsverandering) of als protestactie
Seksuele handelingen, waaronder:
Geslachtsgemeenschap:
Expliciete geslachtsgemeenschap, gedefinieerd als een mond of genitaliën die contact hebben met de genitaliën of anus van iemand anders of deze binnengaan, waarbij de genitaliën van ten minste één persoon naakt zijn
Impliciete geslachtsgemeenschap, gedefinieerd als een mond of genitaliën die contact hebben met de genitaliën of anus van iemand anders of deze binnengaan, zelfs wanneer het contact niet direct zichtbaar is, behalve in de context van seksuele gezondheid, advertenties en erkende fictionele afbeeldingen of aanwijzingen voor fictie
Andere seksuele handelingen, waaronder, maar niet beperkt tot:
Erecties
Aanwezigheid van nevenproducten van seksuele handelingen
Het stimuleren van de geslachtsdelen of anus, zelfs als dat boven of onder kleding is
Het gebruik van seksspeeltjes, zelfs als dat boven of onder kleding is
Het stimuleren van naakte tepels van mensen
Het knijpen in een naakte vrouwentepel, behalve in de context van borstvoeding
Fetisj-achtige inhoud waarin het volgende is te zien:
Handelingen die waarschijnlijk leiden tot de dood van een persoon of dier
Amputatie
Kannibalisme
Uitwerpselen, urine, spuug, menstruatiebloed of
braaksel”
Voor de goede orde, het ging om dit plaatje:
Afbeeldingsresultaat voor bilspier


 

1 reactie op dit bericht

Censuur

Als ik mijn dagelijkse stukje af heb kondig ik dat ook altijd op Facebook aan. Het stukje schrijf ik helemaal zelf, heel soms met een redactionele aanwijzing van Gade en haar advies is altijd een verbetering. Zij heeft daar oog voor. De aankondiging op FB laat ik vergezeld gaan van een zelf gemaakte foto, maar meer nog put ik uit het rijke arsenaal dat via de knop ‘afbeeldingen’ aan prentjes en plaatjes voorhanden is. Afbeeldingen die enig verband hebben met het onderwerp van het stukje. Gisteren schreef ik over mijn onwillige grote bilspier, de musculus gluteaus maximus en bij Google vond ik bij ‘bilspier’ talloze afbeeldingen die daar betrekking op hadden. Tekeningen van billen en de daarbij horende spieren te kust en te keur. Maar ook onderstaande foto, die ik met als begeleidende tekst ‘Daar dus’  op FB zette. Een plaatje dat precies aangaf waar mijn opspelende spier uit het verhaaltje van gisteren zat. Ik vond en vind het een weinig aanstootgevend prentje, dat zelfs enige schoonheid in zich heeft. Beauty is in the eye of the beholder. Maar mijnheer Facebook vond van niet en vond dat ik met het plaatsen van deze afbeelding mij schuldig maakte aan het verspreiden van pornografie en verwijderde de foto. Zij dreigen zelfs met het sluiten van mijn account. Een soort verbanning uit de virtuele wereld. Uiteraard ben ik daar tegen in beroep gegaan en kreeg het volgende bericht van FB: “Je hebt een beoordeling aangevraagd. Dit bericht wordt nogmaals door iemand bekeken. Dit neemt doorgaans 24 uur in beslag. Alleen jij kunt dit bericht zien.” Ik zou wel eens willen weten wie die mij verder onbekende iemand wel is en wat de maatstaven zijn. Je moet toch wel een erg verrotte geest zijn wil je deze fraaie foto van een fraaie bilpartij als pornografie betitelen. Bij de aankondiging van mijn blog van vandaag op Faceboek zet ik de tekening rechts. Ik wacht het oordeel van iemand van FB af!Afbeeldingsresultaat voor bilspierAfbeeldingsresultaat voor bilspier

Nog geen reacties op dit bericht