Afscheid

Over een paar weken zal mijn neef en zijn vrouw voor de komende drie jaar naar Frankrijk verhuizen. Samen met hun hond Diez, die nog niet zo lang geleden vanuit Frankrijk naar hier kwam. De hond lijkt daar naar uit te kijken, want als je tegen hem in het Frans begint reageert hij enthousiast. Neef en vrouw gaan in Frankrijk een kant en klaar B&B runnen. Hun verhaal lijkt in niets op de vaak larmoyante geschiedenis die ik zo vaak in het programma ‘Ik Vertrek’ zag. Daarin zie je nauwelijks voorbereide mensen in een gammele kippenschuur trekken in de veronderstelling dat zij daar zonder kennis van zaken, financiële ondergrond  en/of  de nodige vergunningen een riante camping met zwembad kunnen realiseren. De wanhoop en naderende mislukking druipen nog voor de eerste beelden goed en wel uitgezonden zijn van het scherm. Het avontuur dat neef en vrouw aangaan is beter overdacht en het bedrijfsplan is hechter, veel hechter doortimmert.
Ik had samen met Neef nog een aantal aardige plannen op de plank liggen. Plannen die nu de ijskast in gaan omdat de 1.000 kilometer die ons binnenkort zullen scheiden nu niet 1, 2, 3 of liever un, deux, trois te overbruggen zijn. Maar het is niet alleen die afstand die roet in het eten zal gooien en die Neef en zijn vrouw vandaag ter afscheid naar mij en Gade voert. Ons afscheid vandaag zou best eens een veel definitiever karakter kunnen hebben dan dat we elkaar nu zo goed als ongezegd toewensen. De signalen die het lijf afgeeft stellen mij niet echt gerust. Verplaatsingen, zelfs met minimaal hoogteverschil, zijn expedities waarbij het soms lijkt of de ene voet pertinent weigert zich aan te sluiten bij de andere, laat staan er voorbij te gaan.
Als neef vertrekt vraagt hij of hij in mei een paar dagen vanuit Frankrijk kan komen logeren. Ik hoop ons allebei aan deze afspraak te kunnen houden.

1 reactie op dit bericht

Wachtlijst

Het is nog maar een paar dagen geleden dat de cardioloog mij vertelde dat het nog wel een paar weken zou kunnen duren voor ik voor wat vervolgonderzoeken  opgeroepen zal worden. Maar vandaag liggen de uitnodigingen al in de bus. Binnen nu en een week wordt ik uitgenodigd voor een echo en voor en twee vaatonderzoeken, een in rust en een in inspanning. Het schijnt mij toe dat er allerlei wachtlijsten gepasseerd worden, iets wat gezien mijn conditie ook tamelijk logisch lijkt. Natuurlijk verheugt het mij dat er zo vlot aan gewerkt of in ieder geval naar gekeken gaat worden, maar het roept ook dubbele gevoelens in mij op. Misschien gedoogt mijn situatie wel geen enkel uitstel! Misschien is er wel haast geboden zodat nog gered kan worden wat mogelijk te redden valt. Maar misschien is het ook wel zo dat het ziekenhuis zijn zaken zo op orde heeft dat er snel efficiënt en prompt gehandeld kan worden en haal ik mij  volstrekt overbodig maar allerlei muizenissen in mijn hoofd en berusten de scenario’s die ik verzin op onterechte en op niets gebaseerde veronderstellingen. Ik heb toch niet voor niets een levendige fantasie die ik naar believen natuurlijk ook met mij op de loop kan laten gaan.
Stel nu eens dat ik pas over een tijdje bericht had gekregen over de komende onderzoeken. Ik zou dan de eerste geweest zijn die gedacht zou hebben dat vanwege de hopeloosheid van de omstandigheden een snel ingrijpen geen enkel effect zou hebben. Ik ben een meester in het verzinnen van doemscenario’s, maar weet ook dat ik even meesterlijk die doemscenario’s naar de achtergrond kan laten verdwijnen en de dingen te nemen zoals ze werkelijk verschijnen.
Over ruim een week weten we meer. En intussen wachten we af. Dat is de rol van de patiënt. Afwachten.

Nog geen reacties op dit bericht

Wijkreidte

Ik probeer een niet zo florissante nacht te compenseren door vandaag veel en lang op bed te blijven liggen. Ik maak er een lui, een heel lui dagje van. Gedurende de nacht werd ik geplaagd door fikse krampen in mijn benen. Pijnlijk, heel pijnlijk, maar ik kan wat hebben. Ik doezel de dag door met op de achtergrond radio 1 waar  ik in de loop van de dag het aantal protesterende scholieren op het Haagse Malieveld hoor toenemen. De verslaggevende journalisten kunnen stuk voor stuk niet anders dan ook  meedelen dat veel van de scholieren lunchen bij de  MacDonalds en zo hun betrokkenheid in twijfel willen trekken.
Ik hoor ook een Amerikadeskundige haar licht laten schijnen over wat er in dat verre land eigenlijk aan de hand is. Het lijkt mij toe dat half Nederland Amerikadeskundige is. Je hoeft maar een boek gelezen te hebben over Winnetou of van de hand van Michèle Obama en hupsakee, je bent deskundige. Soms doet het er niet toe wat je te zeggen heb, als het maar praat. De deskundige die ik hoor, vraag me niet naar haar naam, die is mij ontschoten wil het met ons hebben over de reikwijdte van de besluiten van de Amerikaanse president. Maar het woord ‘reikwijdte’ functioneert als een barrière  in haar verdere betoog. Want keer op keer verhaspelt  zij dat woord tot ‘wijkreidte’ en lukt het haar niet om in een keer tot de juiste uitspraak te komen. Ik houd wel van die letteromzetting die zelfs een stijlfiguur zijn geworden, bekend onder de naam spoonerisme en er sommigen zelfs tot klassieker zijn geworden zoals die van de z0 goed als vergeten aartsbisschop die ooit een aantal nonnen aan sprak als ‘God gewaagde meiden’ in plaats van ‘God gewijde maagden’.
Ik verkneukel mij over de aan dit stijlfiguur gewijde Wikipedia-artikel.

Nog geen reacties op dit bericht

Zin

Vandaag weer een afspraak gehad met een cardioloog. Het hoe en wat daarvan zal vast nog wel eens in deze kolommen aan de orde komen want er staan mij nog een paar onderzoeken  te wachten. Daar zal ik als die achter de rug zijn zeker over berichten, maar dat kan nog wel even duren. De cardioloog zegt dat die onderzoeken in de loop van de komende weken ingepland zullen worden.
Sinds 195 had ik een ‘vaste’ cardioloog die mij van haver tot gort kende. Een paar maanden geleden ging die met pensioen en kwam ik in contact met een collega van hem. Ook zij vond mijn hart fragiel maar stabiel. Onlangs vond de nefroloog het toch nodig dat er nog wat nadrukkelijker naar mijn hart gekeken moest worden. En dat werd met enige voortvarendheid geregeld, maar betekende wel dat ik met een mij verder nog niet bekende cardioloog geconfronteerd zou worden. Veel maakt mij dat niet uit, ze hebben er tenslotte allemaal voor doorgeleerd.
Gade en ik zijn ruim op tijd in het hospitaal voor het gebruikelijke ritueel. Wij worden binnengeroepen en een verpleegster maakt een hartfilmpje en neemt de bloeddruk op en laat ons achter met de mededeling dat de dokter zo komt. Nog voor ik mijn trui goed en wel aanheb is daar de cardioloog die zich voorstelt maar na zijn naam genoemd te hebben mij direct meedeelt dat hij mij ergens van kent. Bij mij gaat geen lichtje branden. Hij vraagt mij dan of ik vanuit de gemeente iets van doen heb met de 4 mei-herdenking. Ik bevestig dat ik jarenlang voorop in de door mij georganiseerde stille tocht liep en als ceremoniemeester bij de herdenking optrad, maar de laatste keer was zeker 14 jaar geleden! Hij vertelt dat hij een trouw bezoeker van die herdenkingen was en zich mij daarvan nog herinnert.
Het voelt als een extra bevestiging dat mijn leven toch enige zin heeft gehad.

Nog geen reacties op dit bericht

Gekissebis

Ik geef toe dat het lastig is, maar het lijkt te lukken. Terwijl ik dit stukje aan het tikken ben, luister ik ook naar de beraadslagingen in de Tweede Kamer over het klimaatakkoord. Het is een gekissebis van jewelste. Op dit moment is Jesse Klaver aan het woord, onderbroken door bijna alle andere partijvertegenwoordigers. Dat is een illustratie dat heel veel zaken, maar zeker ook het klimaat, gepolitiseerd zijn. Ik hoor vooral volksvertegenwoordigers die zich niet zo zeer bekommeren om het klimaat als zodanig. Dat zou toch geen enkele discussie behoeven te hebben. Daar zou je het toch allemaal over eens moeten zijn. Maar nee hoor, ik ben daarvoor veel te naïef. Ik hoor hoe Geert Wilders alleen maar fulmineert tegen de VVD, want volgens Geert is er helemaal geen klimaatprobleem. Dus daar hoeft hij het verder niet over te hebben dus kan hij al zijn spreektijd gebruiken om een verkiezingspraatje te houden. Maar dat lijkt aan de politiek eigen. De politiek, met excuses voor de veralgemenisering, oogt al heel tevreden als er een besluit is genomen, maar verzuimt om zo’n besluit dan ook nog eens handen en voeten te geven. En het debat loopt vast in de constatering dat de gewone mensen de dupe worden en dat de grote bedrijven nergens last van hebben. Het is duidelijk dat ik op dit moment naar Lilian Marijnissen luisteren ben. Zij wordt fel tegengesproken door collega’s die opmerken dat onder de streep de gewone man er toch wat op vooruit gaat.
Het is duidelijk dat iedereen, vooruit zo goed als iedereen, het doel van een klimaatbeleid onderschrijft, maar het in de verste verte niet eens lijkt te kunnen worden over hoe en welke middelen ingezet moeten worden.
De Kamer is nu bijna twee uur bezig. De al lang bekende standpunten zijn uitgewisseld. De verkiezingen kondigen zich aan, slogans en one liners worden uitgeprobeerd. Kuzu  komt met ‘Rood voor Rutte’. Het is duidelijk waar het eigenlijk over gaat.

Nog geen reacties op dit bericht

Mijlpaal

Het wordt weer eens tijd mij  zoon te bellen. Ik bel hem nooit eens zo maar. Als ik bel is dat negen van de tien keer dat er iets met mijn laptop is. Op de een of andere manier heb ik een verkeerd knopje ingedrukt of en combinatie van toetsen en dat wat ik verwacht dat het apparaat zou moeten doen gebeurt niet. Meestal gebeurt er helemaal niets.Dat is ook nu het geval. Ik moet een eenvoudig pdf-bestandje printen. Ik vervul alle daartoe geëigende handelingen, vergeet zelfs niet de printer aan te zetten, maar deze begint niet te ratelen. Ik probeer het nog eens en nog eens en zie wel dat de rij met printopdrachten langer en langer wordt, maar dat er geen afdruk uit de machine komt rollen. Dat kan maar een ding voor mij betekenen:  Zoon lief bellen uitnodigen voor een kop koffie en al hij er dan toch is kun je dan gelijk even naar mijn computer kijken. Hij zegt dat hij toch al van plan was langs te komen. Er is tenslotte genoeg samen te bespreken nu daar nog tijd voor is. Binnen het half uur is hij er met echtgenote en hond. Het computerprobleem is tamelijk snel opgelost. Op een of andere manier waren mijn computer en een al lang afgedankte printer nog met elkaar verbonden en zweefden ergens in het universum een aantal printopdrachten die hun  doel nooit zouden kunnen bereiken. Ik zie de metaforen op mij afstormen, ik dolende ziel op zoek naar, maar schietend langs het punt waar0p het woord weer vaste vorm krijgt en betekenis krijgt en ik mijn bestaan in luttele woorden probeer te vangen. Woorden van toen en nu, speurend naar die van straks en dan.
Zoon vertelt dat ik onlangs de 3.000 stukje gepasseerd ben. D r i e d u i z e n d  stukjes hier verzameld. Een mijlpaal, bericht van een bestaan, flarden van een bestaan.
Het wordt tijd voor een epiloog. Ik had ooit een koordirigent die ons zangers voorhield: “Als je ‘Amen‘ maar goed klinkt.” Ik ga mijn best doen op naar een volgende mijlpaal.

Nog geen reacties op dit bericht

Bezig

Ik heb het gevoel dat ik nergens mee bezig ben. Op zich is dat natuurlijk niet zo. Je bent altijd ergens mee bezig. Al was het maar met ademhalen, toch niet een van de minste bezigheden. Maar dat is natuurlijk een dooddoener van jewelste. Nee, ik bedoel dat ik vooral het gevoel heb dat er op dit moment weinig uit mijn handen komt. Nou hoeft dat ook niet meer. Ik ben tenslotte niet voor niets meer dan 12 jaar met pensioen. En ik hoor niet tot het slag mensen dat het nodig vindt dat er dan nog van allerlei productiefs uit je handen moet komen. Ik kom mijn dagen zo ook wel door, een beetje lezen, een beetje aanteuten, maar vooral ook bezig zijn om met een veranderende werkelijkheid om te gaan. Ik heb nooit behoort tot de groep gepensioneerden die er een kennelijk behagen in schept om te pas, maar vooral te onpas duidelijk te maken dat ze het nog nooit zo druk hebben gehad als na hun pensioen. Voor mij is het duidelijk dat je dan slecht gepland hebt. Ik kan mateloos genieten van het gewoonweg zijn zonder al te veel bezigheden. Komt natuurlijk ook nog bij dat ik steeds minder kan. Misschien is het wel zo dat als ik nog redelijk ter been zou zijn ik er  van zou kunnen genieten om de Vierdaagse mee te lopen. Bij wijze van spreken uiteraard, want liep ik nog als een kievit, de Vierdaagse zou niet op mijn verlanglijstje staan. Nee, dat lijstje is tamelijk leeg. Is ook nooit erg vol geweest. Ik ben niet geplaagd door verlangens. Dat wat gebeurt is mij genoeg. Daar zitten en zaten gouden momentjes tussen. Momentjes die je iedereen toewenst en die je als een verrassing overkomen  zonder dat je er weet van hebt. En nu heb je tijd te over je die weer te herinneren, nog eens van na te genieten. Eigenlijk ben ik heel druk bezig.

Nog geen reacties op dit bericht

Wit wassen

Ik heb ooit een spiegel verkocht via Marktplaats. Jaren geleden al. En ook een set winterbanden. Als ik mij wel herinner was het totale bedrag niet meer dan € 100. Eerder minder. Ik ben niet zo’n handelaar. Ik geloof ook niet dat ik die verdienste bij de aangifte van mijn inkomsten  heb opgegeven. Maar het voelt ook niet zo dat ik mij onder de categorie van zwart verdieners meen te moeten scharen. Ik troost mij met de gedachte dat ik ook een aantal fiscale aftrekposten niet ten volle benut en streep die dan weg tegen de niet opgegeven minieme inkomsten. Inkomsten die maar een fractie uitmaken van de onkosten die verbonden zijn aan het verwerven van die luttele bedragen. Ik heb wat dat betreft een redelijk schoon geweten.
En toch heb ik deze week maar liefst € 60 wit gewassen. En dat geeft een heel schoon gevoel.
Gade vindt het nodig dat mijn broek in de was gaat. Ik ben daar wat onzorgvuldiger in, maar ik voeg mij graag naar Gades oordeel. Ik vind het allemaal prima en zij zegt dat ze mijn bretels heeft losgekoppeld en de broekzakken zorgvuldig geleegd heeft. De broek verdwijnt in de wasmachine en draait een keurig reinigingsprogramma. Als ik mij de volgende dag aankleedt voel ik werktuigelijk naar mijn achterzak. Een gebaar dat ik waarschijnlijk geregeld maak om te controleren  of ik mijn portemonnee niet verloren ben. Het is meer een tic, dan dat ik mij bewust ben van het feit dat ik dat doe. Mijn portemonnee is er altijd wel. Maar deze keer lijkt mijn hand in het luchtledige te grijpen. Niks geen portemonnee. En op dat moment is het mij al volledig duidelijk. Gade zegt al mijn broekzakken leeg gehaald te hebben. Een zak werd echter overgeslagen en zo heeft mijn beurs een witwasbeurt gehad.  Drie briefjes van twintig zien er stralend uit, net zoals mijn pinpas, museumkaart en ID-kaart. Ook de beurs zelf, van goede Italiaanse makelij blijkt, na een dagje op de verwarming gelegen te hebben, niets geleden te hebben. Alles keurig wit gewassen. Mooi zo.

Nog geen reacties op dit bericht

Werkelijkheid

Er hoeft in een mensenleven maar weinig te gebeuren en het lijkt of je in een andere werkelijkheid terecht komt. Er is zo goed als niets gebeurt, maar toch lijkt de kleur van het licht, de snelheid waarmee de aarde draait, de zin van het bestaan en de weg naar het einde anders dan een dag geleden. Wat er precies is veranderd? Eigenlijk niets. Het ziet er nog allemaal het zelfde uit, het licht,de aarde, het bestaan, het einde. Maar mijn kijk er op is wel degelijk veranderd, van de ene dag op de andere. Iemand heeft met de panelen van het bestaan geschoven, de lampen verhangen, het geluid verdraaid. Ik had het eerst nog niet in de gaten, maar langzaamaan dringt het besef door dat dat wat op het oog het zelfde lijkt in ander perspectief is komen te staan. Zo maar op een donderdagnamiddag is de eeuwigheid een beetje dichterbij gekomen. De maatschappelijk werkster van het ziekenhuis kwam op huisbezoek om Gade en mij voor te lichten over een mogelijk verder verloop van mijn contacten met de behandelaar van een van mijn kwalen. Zij laat wat foldermateriaal achter en daar lees ik dat het best zo kan zijn dat een aantal behandelmethoden gezien de rest van mijn conditie niet mogelijk is. Wat dan rest is een conservatieve aanpak.
Ik ben zo goed als mijn hele leven dagelijks bezig geweest met de dood. En nog steeds kan ik mij niet voorstellen dat andere mensen dat niet zijn. Nee, ik ben niet bang om dood te gaan. Wel hoop ik dat als het zover is de dood mild voor mij zal zijn en er iemand is die bij het overschrijden van de definitieve drempel mijn hand te zijner tijd zal willen vast houden. Dat vind ik een prettig idee.
Ik moest dit allemaal nog even van mij afschrijven. Het moet een plaatsje krijgen in het nieuwe perspectief van wat nu mijn werkelijkheid zal worden. Een werkelijkheid die net zoveel tegen de eeuwigheid leunt als tegen een onuitputtelijk arsenaal van herinneringen, van mooie herinneringen. Dat is ook een feest, een feest met tranen, tranen van verdriet en verlangen.

1 reactie op dit bericht

Pre-dialyse

Ik ben in een proces gestapt. Eigenlijk ben ik dat al bijna 23 geleden. Even dacht ik toen dat ik dood zou gaan, maar het bleek toch nog niet mijn tijd te zijn. Maar het signaal was duidelijk. Ik wist dat ik in blessuretijd speelde, de blessuretijd van de eerste helft wel is waar, maar in blessuretijd. Intussen is het rust geweest en speel ik ver in de tweede helft. Het is of ik de vierde man al zie zoeken naar het bord waarop de extra tijd vermeld staat. Hoeveel die precies bedraagt kan ik nog niet lezen. Ik wil eigenlijk best wel gewisseld worden. Mijn blessures beginnen op te spelen. Mijn passes komen niet meer aan en de tegenstander passeert mij alsof ik er niet sta. De trainer geeft mij aan door te spelen. Hoe lang gaat deze wedstrijd nog duren? Wordt het geen tijd dat de scheidsrechter af gaat fluiten? Ik ben klaar voor de derde helft.
Ik heb zojuist de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis uitgelaten. Zij begeleidt het proces van pre-dialyse dat mij en Gade voorbereidt op de zaken die mij rond de behandeling van mijn nierfalen mogelijk te wachten staan. Niet dat er een termijn genoemd kan worden waarop een en ander zijn beslag zal krijgen. Je weet maar nooit hoeveel tijd de scheidsrechter er bij zal trekken of dat de trainer je voor die tijd wisselt. Maar je kunt je maar beter voorbereiden, als dat sowieso ook maar mogelijk is. Jarenlang heb ik daarover wat abstraherend nagedacht. En nog wacht ik af en probeer mij voor te stellen wat mij mogelijk te wachten staat. Maar in zo’n gesprek met de maatschappelijk werkster komen sommige zaken wel heel dichtbij en worden onderdeel van een daagse  werkelijkheid die niet meer weg te denken is.
Hoe het proces verder zal gaan? We zullen zien. Probeer zo goed mogelijk mee te spelen.

1 reactie op dit bericht