Toon

Ik sliep slecht. Dat overkomt me maar zelden. Maar nu had ik last van kramp in mijn been, zo  zelfs dat ik er wakker van werd en mij verbaasde over het feit hoe rechtop de grote teen van mijn linker grote teen welk kon staan. Daar eindigde de kramp die ergens boven in mijn been begon en zijn hoogtepunt had in mijn linker kuit. Die kramp lijkt nog steeds een erfenis van de gescheurde achillespees, nu vijf jaar geleden.  Midden in de nacht sta ik even op , loop wat rond en voel de kramp langzaam wegtrekken. Gade vraagt of zij iets kan doen. Ik stel voor maar weer te gaan slapen en morgenochtend maar niet te gaan zwemmen. Ik zet de wekker op off.
Halverwege de ochtend  word ik wakker. Het is al tegen elf uur als ik het bed uit kruip. Onder de douche realiseer ik mij wat voor dag het is en weet tegelijk dat ik vergeten was dat vandaag mijn neef Toon jarig is. Ik kan het niet maken om die verjaardag te laten schieten. Toon wordt 85 en ik weet dat hij vast op mijn bezoek rekent. Gade is zo vriendelijk om bij de slijterij op de hoek het traditionele cadeau, een fles jonge jenever te kopen terwijl ik gauw mijn ontbijt naar binnen sla. De traditie leert dat Toon zijn verjaardag altijd in de ochtend viert. Ik vestig een nieuw record als het om douchen, aankleden, ontbijten en het schoon krabben van de bevroren autovoorruit gaat en het lukt mij om nog net voor het middaguur bij hem in een dorpje vijf kilometer verderop aan te komen.
Hij had zich al afgevraagd waar ik toch bleef. Ik biecht eerlijk op dat ik mijn bijna verslapen had en in weinig tijd naar hem toegekomen ben om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Ik heb de traditie van het jaarlijkse bezoek in ere kunnen houden. Volgend jaar zal ik, kramp of niet,de wekker niet uitzetten om minder gehaast op visite te gaan. Volgend jaar, als Toon 86 wordt. DV.

Nog geen reacties op dit bericht

Wereldje

Doorgaans houd ik mij in deze stukjes bezig met de kleine daagse dingen. Natuurlijk heb ik wel een mening over hoe het met de wereld zou moeten, of er meer of minder Europa hoort te zijn en of die dividendbelasting nu wel of niet afgeschaft zou moeten worden. Ook vind ik wat van de Groningse gaswinning en het handhaven van de zondagsrust, net zo goed als ik een mening heb over Thierry Baudet of Vladimir Poetin. Maar ik heb zelden of nooit het idee dat er iemand op mijn opinie over die zo verschillende zaken zit te wachten. Bovendien betrap ik mij zelf er geregeld op dat in vraagtekens zet bij een vrij uitgesproken mening. Als ik al eens een boude bewering uit, is er meestal voor het einde van de zin al dat lichte gevoel van twijfel dat het ook net wel eens een beetje anders kan zijn. Onstuitbaar komt dan de zinnetje naar boven dat Jan Brokken de hoofdpersoon in een van zijn boeken laat antwoorden op de vraag van iemand wat de waarheid is. De man, een officier van justitie, merkt dan op: “De waarheid is nog een verhaal.” De waarheid beweegt met ons mee als een riet in de wind. Misschien is dat wel de reden dat ik  het graag over mijn eigen kleine wereldje heb, waar ik de waarheid naar mijn hand kan zetten, die dan ook mijn werkelijkheid is. In de grote-mensenwereld vallen die twee zaken maar zelden samen.
Neem nou de Brexit. Daar maakt de Britse premier zich uitermate hard voor en lijkt er een akkoord te liggen dat nu op nog al wat verzet stuit en het de vraag is of het in deze vorm goedgekeurd gaat worden. En zij reist nu stad en land af om te zien of er toch wat meer uit valt te halen dan dat er nu ligt, vooral als het om de grens tussen Noord-Ierland en Ierland gaat. En de aanvankelijk stoere taal, krijgt zijn nuances, interpretaties en afwijkende exegese. Het terugtrekken uit de EU moet zo voordelig mogelijk uitpakken. Had dat proces dan niet aangegaan! Nu lijkt het op de verkering die je uitmaakt met de mededeling dat je wel vrienden blijft, toch?
Ik kan daar niet zo goed tegen. Vandaar dat ik mij liever buig over de kleine dingen van mijn leventje dan mij druk te maken of een verder gratuite mening te ventileren over de Brexit, laat staan de opstelling van premier May.

Nog geen reacties op dit bericht

Microfoon

Ik heb al vaker gezegd dat ik met een microfoon in mijn hand en wat publiek al gelukkig ben. Meestal maakte ik die opmerking als mensen mij complimenteerden na een presentatie of iets dergelijks. Ik vond het geen bijzondere verdienste. Het ging mij gemakkelijk af. Vaak zeiden mensen dat ze dat niet zouden kunnen, zo voor een groep staan en wat los voor de vuist weg de boel aan elkaar kletsen. Voor mij was dat altijd weer genieten en dat is een prettige bijkomstigheid als het woordvoerderschap ook nog een deel van je werk is. Ik zou niet weten hoe vaak in mijn leven ik zo bezig ben geweest. Honderden huwelijken gesloten, Nimweegse dictees aan elkaar gepraat, bij uitvaarten een woordje gesproken, schrijversinterviews en boekpresentaties gedaan, onbenullige gelegenheidsspeeches afgestoken en zelfs een paar keer een lekenpreek gehouden. En al die keren was het in ieder geval voor mij genieten.
Maar nu ben ik zaken aan het afbouwen. Ambtenaar van de burgerlijke stand ben ik al tijden niet meer, het Nimweegs dictee wordt door anderen overgenomen.
Bijna een jaar geleden werd ik gevraagd om iets over het Nimweegs te vertellen. Ik had dat al vaker gedaan samen met de taalwetenschapper Roeland van Hout. Ook nu wilde hij dat wel samen met mij doen en gisteren was het zo ver, een plezierige mengelmoes van wetenschap en praktijk, goed voor een kleine twee uur onderhoudend programma voor een culturele club in de buurt.
Wat  mij betreft was dat ook een van mijn laatste, zo niet mijn allerlaatste publieke optreden. De ongemakken van het lijf beginnen te veel op te spelen. En dan moet je keuzes durven te maken. Dat heb ik gedaan. Ik heb al verzoeken afgewezen. Ik ben meer en meer op mijn rust gesteld geraakt. Het hoeft allemaal niet meer zo.
Is dat dramatisch? Helemaal niet. Het is mooi geweest , heel mooi. Een mooie avond was het ook. Enthousiaste reacties, een gemeend applaus.
En het geluk, ach, dat vind ik nu in het lezen van mooie boeken, een beetje nadenken en in het schrijven van kleine stukjes. Er is nog genoeg te genieten.

1 reactie op dit bericht

Geheim

Mijn bloggende neef, die van Dossier Moddergat, was een paar dagen uit de lucht. Om vreugdevolle redenen, zoals hij dat zelf betitelde. Nu weet ik vaak waar Neef mee bezig is. We hebben niet voor niets een bijzondere band, want in een van de boeken die hij schreef staat als opdracht  ‘Voor Jan, mijn oom, broer en vader ‘. Dus toen ik las dat hij even niet blogde was ik razend benieuwd naar die vreugdevolle reden en belde ik hem onmiddellijk. Maar ik kwam niet verder dan zijn voice-mail, mij in grote nieuwsgierigheid achter latend. Ik had geen flauw idee waar en met wat Neef bezig was.
Inmiddels heb ik hem gesproken en weet ik van de hoed en de rand. Hij schrijft er zelfs in zijn blog over, zonder ook maar een ietsje-pietsje prijs te geven over waar hij mee bezig is. Toen ik hem er over sprak heeft hij ook voorlopig om uitdrukkelijke geheimhouding gevraagd. Uiteraard zal ik dat verzoek respecteren. Toen ik met Neef aan de telefoon was luisterde Gade mee. Gisteren klapte ze bijna uit de school en wees ik haar op het geheimhoudingsverzoek van Neef. Ik vind dat je dat vertrouwen niet mag beschamen. Op geen enkele manier. Even voelde ik me weer de gemeentevoorlichter die ik zo lang ben geweest. In die functie wist je vaak al meer dan dat er naar buiten mocht komen. Maar geheim was geheim. Dat een wethouder of burgemeester zich min of meer versprak was nog tot daar aan toe, maar jij had je te houden  aan dat wat nog niet naar buiten mocht binnenskamers te laten, hoezeer een journalist ook bleef doorvragen en gissen.
Ook in deze privé-aangelegenheid van Neef was zwijgzaamheid geboden.
In mijn werkzame leven had ik een collega die altijd alles wist wat er aan smeuïge verhalen over heel veel stadhuisbewoners te vertellen was. Over haar ging de mare dat als er iets was dat iedereen zou moeten weten je het haar zou moeten vertellen met de toevoeging dat het strikt geheim was en haar in vertrouwen was meegedeeld. Je kon er donder op zeggen dat binnen de kortste keren iedereen op de hoogte was.
Maar wat Neef betreft doe ik er het zwijgen toe. U kunt desgewenst doorklikken naar zijn site.

Nog geen reacties op dit bericht

Dimmer

Er zijn een fiks aantal dingen die ik niet begrijp. Niet om dat ik te dom zou zijn, maar ze gaan mij kennis eenvoudigweg te boven. En dan heb ik het niet over grote filosofische kwesties of diepgaande politiek-sociale beschouwing, maar gewoon over kleine alledaagse dingen. Dingen waar je nooit bij stil staat, maar die je opeens overkomen. Waarschijnlijk is er een zeer voor de hand liggende verklaring, maar ik begrijp het gewoon niet. Ik snap het niet, ik kan er geen verklaring voor geven en blijf zitten met een groot vraagteken, ver verwijderd van ook maar het begin van een antwoord. Het is niets hemelschokkends, maar het blijft knagen. Ik wil u deelgenoot maken van een recente ervaring op dit gebied.
Ik heb een staande leeslamp, met dimmer. De dimmer heeft het begeven, want een nieuwerwetse gloeilamp die er is ingedraaid geeft ook geen licht en op de dimmer zelf is het controlelampje gedoofd. Splinternieuwe lamp lijkt dus okay, dimmer niet. Met enige moeite sloop ik de dimmer en verbindt via een kroonsteentje de twee snoeruiteinden weer met elkaar. De spanningzoeker geeft aan dat er stroom door het snoer vloeit. Het lijkt of ik een handige jongen ben, maar ik verbaas mijzelf door deze operatie ten uitvoer te brengen. Vol verwachting stop ik de stekker in het stopcontact. Het blijft donker. Zou het dan toch de gloeilamp zelf zijn die kapot is? Het is een geavanceerd exemplaar, geschikt voor een dimmer.Ter controle draai ik een ouderwets gloeilampje uit een nachtlampje in de ‘gerepareerde’ leeslamp. LICHT! Maar ook de geavanceerde gloeilamp die ik voor de zekerheid in het nachtlampje draai geeft daar wel volop licht. Ik krijg het niet aan mijn verstand gepeuterd hoe dat kan. De ouderwetse gloeilamp doet het in het nachtlampje èn de leeslamp, de nieuwerwetse lamp doet het wel in het nachtlampje, maar niet in de leeslamp. Ik heb geen flauw idee hoe dat kan. De leeslamp is een dimmerloze lamp geworden, net als het nachtlampje, maar weigert dienst bij de geavanceerde lamp. Ik blijf verbijsterd achter. Geen flauw idee hoe dat kan. Wie wel?

2 reacties op dit bericht

Zanger

Er is bezoek uit de stad U. Een vriend met zijn dochters. Dat is altijd weer een feestje. Tot mijn aangename verbazing vinden ook de dochters, jonge vrouwen inmiddels het nog steeds genoeglijk om hun vader te vergezellen bij zijn sporadische bezoeken aan ons. Het genoegen is geheel wederzijds.We lunchen samen, nemen wederwaardigheden door, doen een dobbelsteenspelletje waarvan ik overtuigd ben het van een van de dochters geleerd te hebben en die dochter zeker denkt te weten dat ze het van mij geleerd hebben. En daar kunnen we het dan lang over hebben, omdat we allebei bij onze eigen waarheid blijven.
Gade stelt voor samen naar een concertje te gaan van een mij verder onbekende singer-songwriter. Een prima voorstel voor een druilerige zondagmiddag. In de kas van de hortus botanicus staan 20 stoelen klaar voor de gasten. Slechts de helft zal gebruikt worden. Een klein gezelschap voor een mooi optreden van wat met recht een troubadour genoemd kan worden. Lieve liedjes, glashelder begeleid op zijn gitaar, van iemand die zeven jaar geleden het roer stevig heeft omgegooid, zijn huis verkocht en nu al zingend Europa doortrekt. Zijn liedjes verhalen van dat bestaan en van zijn ontmoetingen in Schotland, Scandinavië en ander plaatsen met gelijkgestemden. Hij woont nu her en der bij vrienden, musiceert op straat, geeft concerten en concertjes en geniet van zijn bestaan. 
De regen kletter op het glazen dak van de kas en wordt zo de ritmesectie bij zijn optreden. Wat kan het leven toch heerlijk ongecompliceerd zijn met goede vrienden op bezoek en bij een mooi concert. Met recht een feestje.

Nog geen reacties op dit bericht

Voorbij

Hij is weg, het is voorbij. Hij lijkt al weer helemaal vergeten. De discussies  zijn voor een maand of wat weer verstomd. Het is duidelijk, Sinterklaas is weer naar Spanje. Even geen gezanik over zwart, roetveeg of gewoon wit. Geen gesteggel over erfgoed of slavernijverleden, over knechtschap of onderdrukking. Maar nog voordat de Kerstman de scepter mag gaan zwaaien is er een ander fenomeen opgedoken. Niet uit Spanje, niet van de Noordpool, maar vanuit Frankrijk.  De nieuwe zwarte Piet blijkt geel. Geen fantasiekleding meer, geen krullenpruik, geen oorringen, geen pluim op de muts. Het pietenpak is een geel hesje. One size fits all. Voorlopig niks geen vrede op aarde.Misschien zijn er te weinig mensen van goede wil. Het lijkt een boze kersttijd te worden. Heel boos. Het tegendeel van wat kerst hoort te zijn.
Van de andere kant, ik heb vandaag ook de eerste kerstkaart al weer op de mat gevonden. Gade en mij wordt het beste gewenst. En in een ver hoekje in de kelder hebben wij het oude kerststalletje weer gevonden. Jozef en Maria en het kindje, herders en koningen en een engel. Allemaal zonder geel hesje.
De overbuurman heeft zijn huis al uitbundig in het kerstlicht licht gezet. Een lange snoer van lampjes en een kerstboom.
Dat brengt mij op het motto voor deze tijd: kerstverlichting aan, hesjes uit. Het licht zal dan pas stralend zijn

Nog geen reacties op dit bericht

Vreugdevol

Het schrijven van een blog zit mijn familie in het bloed. Naast mijn dagelijkse stukjes schrijft een achternicht van tijd tot  tijd over haar belevenissen en geniet ik ook vrijwel elke dag van de stukjes van mijn mijn neef. Die neef heeft een aantal keren aangekondigd dat hij ging stoppen met zijn blog, maar kwam op dat besluit ook telkens toch weer terug. Hij bleek niet zonder te kunnen en naast zijn geschreven stukjes legde hij ook verzamelingen aan van beelden. Hij schiet duizenden foto’s die hij catalogiseerde in verschillende albums, het bekijken meer dan waard. Vandaag verschijnt op zijn blogpagina de wat cryptische mededeling: “Om vreugdevolle redenen verschijnt er tot dinsdag 11 december geen blog.
Ik ben altijd wel in voor de een of andere vreugdevolle reden, maar ik heb geen idee welke dat in dit geval zou kunnen zijn. Ik bel onmiddellijk naar mijn neef, maar ik word direct doorgeschakeld naar zijn antwoordapparaat. En zo blijf ik in het ongewisse welke vreugdevolle reden neef afhoudt van het schrijven van een blog de komende dagen. Verre reizen naar het uiteinde van de aarde hebben hem nooit weerhouden om niet dagelijks van zijn gedachtespinsels te getuigen. Vakantie was voor hem geen reden met bloggen te stoppen, integendeel. Ik heb geen weet van een vreugdevolle familiegebeurtenis die zoveel van zijn aandacht zou vragen dat het schrijven er bij inschiet. Ik blijf met een hoofd vol vraagtekens achter. Hij zou toch moeten weten dat gedeelde vreugd dubbele vreugd is. Reden te meer om dat met zijn lezers (zeker als het familie is ) te delen. Ik wacht af. Ik kan me niet voorstellen dat hij vandaag naar de verjaardag van de kroonprinses is en daar een paar dagen van wenst na te genieten. Hij heeft niet zo veel met Oranje op. Maar wat het dan wel kan zijn???

Nog geen reacties op dit bericht

FOX

Het is pakjesavond, maar die gaat zo goed als ongemerkt aan ons voorbij. Wij hebben geen  surprise voor elkaar gemaakt, geen lootjes getrokken en al helemaal geen kreupelrijmen geschreven. Op NPO1 is een sinterklaasprogramma dat druipt van de obligate verzameling BN-ers die het gemaakt naar hun zin lijken te hebben. Eerlijk gezegd had ik mij verheugd op enige spitsvondigheid, maar die verwachting werd op geen enkele wijze ook maar een beetje waar gemaakt. Gade had net daarvoor met een goede vriend gesproken die vertelde dat hij de avond daarvoor de eerste twee delen van een mooie serie had gezien. Ook onze tv-gids had er nog al wat lovende woorden over. En zo switchten wij van zender. Het voordeel van het moderne tv-kijken is dat je niet meer gebonden bent aan vaste uitzendtijden en gingen wij op zoek naar de zender die de dag daarvoor de serie op de buis had gebracht.  Dat bleek de zender FOX te zijn. Een zender waar ik nog nooit eerder naar had gekeken, niet eens wist dat die in  ons zenderpakket zat, maar door Ziggo toch vrij vooraan was geplaatst. Het beoogde programma bleek nog terug te zien. De twee eerste delen van ‘The young pope’. Nee, zoals gebruikelijk ga ik het verhaal hier niet na vertellen, maar verrassend is het wel. In het Vaticaan blijkt een relatief jonge kardinaal tot paus te zijn gekozen, een Amerikaan die zijn leermeester voorbij gestreefd is en zich zelf onder meer afvraagt of hij nog wel in God gelooft. Er wordt veel van de jonge paus verwacht, maar hij blijkt allesbehalve de verwachte nieuwlichter te zijn. Ik smul.
Het nadeel van FOX, het is tenslotte een commerciële zender, zijn de lange onderbrekingen voor reclame, maar het voordeel is dat je bij de opgenomen delen snel kunt doorspoelen en de commercials voorbijflitsen. In totaal zijn er 10 delen. Inmiddels heb ik mijn tv zo geprogrammeerd dat die delen worden opgenomen en ik niets hoef te missen. The young pope wordt op dinsdagavond  uitgezonden.

2 reacties op dit bericht

Mop

Ben ik nou een oude sikkeneurige man geworden? Een paar mensen om mij heen zeggen van wel. Ik zit aan mijn glaasje Rivella in de pauze van onze tweewekelijkse koorrepetitie. Het is eigenlijk geen repetitie, want dat zou kunnen vooronderstellen dat we bezig zijn naar een uitvoering toe te werken. Maar dat is niet zo. We zingen vooral voor onze eigen lol. Het resultaat daarvan moet je een publiek niet willen aan doen. In die pauze worden de gesprekken die tijdens het zingen al begonnen zijn vrolijk voort gezet. Gezelligheid staat voorop. Koordiscipline is een onbekend begrip en de dirigente heeft aan een woord lang niet genoeg om de meute stil te krijgen. Ooit zat ik bij een groot mannenkoor waar een hoofdknikje en klein handgebaar van de dirigent voldoende was om 120 man bij de les te krijgen en muisstil gefocust te zijn op de zang. Dat zie ik hier nog niet gebeuren.
Pauze dus. Op de een of andere manier komt een van ons erbij en mop te vertellen. Nu is een goede mop ook aan mij meestal zeer wel besteed, maar dit keer valt de de vermeende grap bij mij heel slecht. Het is het verhaal van iemand de bij Petrus aan de hemelpoort komt en daar uiteindelijk geweigerd wordt omdat hij een islamitische Marokkaan is. Gelach om mij heen, maar ik kan niet verder komen dan te zeggen dat ik zo’n mop niet meer vind kunnen. Hij is tersluiks doordrenkt van racisme. Als ik dat de verteller duidelijk maak zegt hij dat dat helemaal niet zo is. Het is toch gewoon leuk, volgens hem. Wat is daar nou racistisch aan? Ik probeer hem dat duidelijk te maken, maar dat lijkt een op voorhand tevergeefse missie die bevestigd wordt met zijn opmerking dat ik zeker ook tegen Zwarte Piet ben. Het gesprek stokt.
Ben ik nu een sikkeneurige oude man geworden?

1 reactie op dit bericht