Uitersten

Hoeveel verjaardagen in een week kan een mens hebben? Hoeveel uitvaarten in een week kan een mens hebben? Ik heb er twee van elk de afgelopen dagen meegemaakt en zeker wat de uitvaarten betreft vind ik dat meer dan genoeg. Ook al betrof het overledenen op enige afstand, toch raken die gebeurtenissen mij sterk. Zal ook wel met de leeftijd te maken hebben, dat de ontroering onverwacht heftig toeslaat. Gade zegt dat het iets met mijn frontaal kwab te maken heeft. Maar als ik het verdriet bij een van de sprekers op een uitvaart zie en hoor, lijkt het of dat besmettelijk is. Ik voel tranen in mijn ogen en het is of er een smeedijzeren band om mijn hersens wordt geslagen, die ook nog eens strak wordt aangedraaid. Mijn schedel lijkt te klein voor mijn hersenen. En op zo’n moment zijn de woorden de ik hoor voldoende om ander nog ongezegd verdriet in mij te wekken. De tranen zijn dan niet te bedwingen. Maar die stille huilbui werkt ook louterend, het verdriet heeft vorm gekregen en is niet langer ongezegd, ook al is er geen woord gesproken.
Bij de uitvaarten van deze week heb ik geen crematorium-aula, laat staan een kerk van binnen gezien.  Nu is dat wat die aula’s betreft zeker geen gemis.Die zien er in het beste geval uit als een aangepaste fabriekshal. Nee, de herdenkingsbijeenkomsten vonden allebei plaats in een horecagelegenheid. Daar werd het leven van de overledene nog eens gevierd en het verdriet van het overlijden gedeeld. Doorleefde woorden, mooie muziek, ontroerende beelden.
En intussen was een dezer dagen mijn echtgenote ook nog jarig. Nee, geen uitbundige ontvangst. Gewoon samen gevierd, onverwacht nog met wat mensen die ons lief zijn. Gade en ik aten bij het cafeetje op de hoek en kregen een klein ijsjestoetje als verjaarsgeschenkje van het huis. Er is weinig nodig voor een feestgevoel.
En nu, met mijn hoofd nog vol van de uitvaartsbijeenkomst op naar de verjaardag van zoonlief met conform de familietraditie kaas en leverworst en iets te eten.
Het leven beweegt zich tussen uitersten, maar het beweegt.

1 reactie op dit bericht

Vakantie

Het is herfstvakantie. Niet dat ik daar veel van merk. Ik ben in een levensfase beland dat alles wel op vakantie lijkt. Ik heb de tijd meestal aan mij zelf, Gade is wel vrij. Haar laatste herfstvakantie,want de volgende zal zijn als zij is opgehouden met werken. Hebben we steeds samen vakantie!
Deze vakantiedag schiet mijn blog er bijna bij in. Met een aantal kleinigheden bezig geweest op zo’n manie dat ik bij het avondeten tegen Gade zeg dat ik zowaar vergeten ben een stukje te schrijven. Maar de dag is nog niet voorbij, dus nog voor het dessert mij aan het zo onontbeerlijke schrijven gezet.
Deze vakantieweek hangt van de programmawijzigingen aan elkaar. Van het oorspronkelijke plan van Gade om met een vriendin te gaan wandelen is nog niets gekomen, komt ook niets van en het plan dat we hadden om een museum in Wassenaar te bezoeken is op  de lange baan geschoven. Dat komt door de twee rouwbrieven die we ontvingen. Twee brieven waar we van harte gehoor aangeven en zo gaan we deze week naar twee uitvaarten. Dat is toch heel iets anders dan een wandeling of een museumbezoek.
Vandaag nemen we het ervan. De ochtend is door een lange nacht kort. Het is terrasjesweer. Gade stelt voor te gaan lunchen op het terras van het koffiecafeetje schuin tegenover. Op het terras zit iemand met wie Gade in een meditatiegroepje zit. Wij schuiven aan. Gade wil me voorstellen, maar dat is niet nodig. Ik ken haar. Zij was ooit de partner van een jaargenoot van mij, nu bijna 50 jaar geleden. Nee, er worden geen herinneringen opgehaald. We hebben het over ouder worden en oud zijn en de zegeningen daarvan. We beleven de genoegens van een plezierig gesprek, een smakelijke tosti en zonnig terras. Wat kan het leven toch aangenaam zijn in zijn simpele verschijningsvormen.
Ik babbel ook nog even met mijn nicht die met de weduwe van mijn broer binnen zitten te eten. Ook genoeglijk, al missen zij de warme koestering van de oktober zon.
De dag vliegt voorbij. Zo snel met dolce far niente dat het blog er bijna bij inschiet.

Nog geen reacties op dit bericht

Dutje

Er is in mijn leven een langzame verandering opgetreden. Nu weet ik ook wel dat het leven niets anders is dan een geweldige stapel veranderingen Sommige abrupt, bijna adembenemend, andere zo geleidelijk dat je ze nauwelijks als zodanig waarneemt. Het lijkt dan dat het altijd zo geweest is. Dat er niets veranderd is, totdat je je realiseert dat het vroeger -hoe lang geleden?-  ooit anders was.
Toen ik een eeuwigheid geleden aan het schrijven van mijn dagelijkse stukjes begon, had ik het vaste voornemen om voor 12.oo uur mijn schrijfseltje aan de wereld prijs te geven. Dat betekende dat ik in mijn leven nog enige discipline moest betrachten. Ik verklaarde dat ook voor mij zelf als aangename noodzakelijkheid om op tijd op te staan. Ik kom er nu beetje bij beetje achter dat ik met die goede bedoeling aardig de hand aan het lichten ben. De schrijftijd heeft zich allengs verplaatst naar ergens in de middag, soms zelfs, zoals nu, laat in de middag. Ik heb dat voor mijzelf verklaard door te denken dat het mij meer tijd geeft. Ik heb uren te over vòòr het schrijven, waarin van alles kan gebeuren die het overwegen waard zijn en stof voor een stukje kunnen leveren. Meer tijd. Onzin natuurlijk, want als ik ergens genoeg van heb is het tijd. Hoe minder verplichtingen, hoe meer tijd. Paradoxaal eigenlijk, want in feite houdt ieder mens met het voortschrijden van de tijd er minder van over. Minder tijd die zonder verplichtingen of afspraken meer tijd lijkt te bevatten. Hoe ouder je wordt, hoe minder tijd er resteert, hoeveel meer je er dagelijks van lijkt te hebben.
Als ik vandaag halverwege de middag van plan ben te gaan schrijven ga ik eerste even liggen. Vijf minuten, denk ik, misschien ietsje langer. Een quality nap. Maar dat middagdutje loopt danig uit de hand. Ik slaap twee diepe uren, veel meer dan dat de geleerde zeggen dat goed is voor een middagdutje.
Het is goed dat Gade mij wakker maakt met de mededeling dat het tijd is. “Waarvoor?”, stamel ik met een stem vol slaap. “Je stukje”, zegt ze. Ik ben klaarwakker.

1 reactie op dit bericht

Warm

Ik hoef niet op de thermometer te kijken om te weten dat het warm is. Heel warm voor 16 oktober, de warmste sinds het begin van de metingen. Een dag waarop eigenlijk al weggehangen garderobe weer uit de winterstalling wordt gehaald. Een dag die noodt tot achter in de tuin zitten, een boekje lezen en een beetje wegdommelen. Daar is het warm genoeg voor.
Maar ik heb niet in de tuin gezeten. Kwam er vandaag gewoon niet van. Ik las vanochtend vroeg het nieuwe boek van Thomas Verbogt uit. Een met fijne streken geschreven verhaal. Zo herkenbaar. Tot het laatste hoofdstuk. Dan lijkt het fijne penseel verwisseld te worden voor een te grote witkwast en kom ik onder de spatten te zitten van het niet vermoede geweld. Heb ik in het begin van het verhaal te weinig tussen de regels doorgelezen? Word ik daarom zo onaangenaam verrast, heb ik iets gemist? Het is of iemand in de mooie stilte van dit boek ineens met rauwe stem heel hard BOE roept, een ongepaste grap op het verkeerde moment. Ik neem me voor de eerste hoofdstukken met de kennis van nu nog eens te lezen. Misschien ontdek ik dan iets wat me eerder ontging.
Ik open mijn mailbox. Een rouwbrief via de mail omdat de afzenders niet meer zeker waren van ons postadres. Onze leermeester is gestorven. Hij leidde mij en Gade als een gids in in het vak van de cultuurambtenaar. In die tijd had je die nog. Geen generalisten maar kenners van kunst en cultuur, met liefde voor het vak, die overheid en kunsten elkaar lieten inspireren. Pas veel later zouden de rekenmeester aan de macht komen en werd de verbeelding ingewisseld voor het telraam.
Ik fiets naar het andere eind van de stad, naar mijn fysiotherapeute. Ik zit altijd te zingen op mijn fiets. Het is aangenaam warm. Mijn onwillige spieren worden los gekneed, knopen voor even ontward. Weer thuis boodschappen gaan doen. Terloops gesprekje met een buurvrouw. Ja, het is een mooie dag. Een oude man komt met zijn rollator aangeschuifeld. Ik ken hem van heel vroeger. Hij mist zijn vrouw. Alleen is zo alleen, zegt hij. Hij schuifelt verder. Het is de warmste 16 oktober ooit.

Nog geen reacties op dit bericht

Stoelendans

Motorisch ben ik nooit het snelste jongetje van de klas geweest. Ik was er aan gewend dat als er  bij de gymlessen teams moesten worden samengesteld ik zeker niet bij de eersten hoorde die gekozen werd. Het tegenovergestelde was waar. Ik was meestal het kneusje dat als laatste overbleef. Het team waar ik uiteindelijk bij hoorde, mijn naam werd als laatste genoemd, aanvaarde mij dan met een zuchtend vooruit dan maar. Ik werd meer als ballast dan als aanwinst beschouwd. Ik heb daar nooit zichtbaar onder geleden. Ik wist dat ik beschikte over andere kwaliteiten die veel minder lichamelijke inspanningen vergden.
Bij een spelletje tijdens een verjaardagsfeestje werkte mijn geringe snelheid in mijn voordeel. Bij stoelendans was ik meestal degene die in de eerste ronde al degene was die geen lege stoel kon vinden. Bedremmeld stond ik daar dan nog in mijn eentje, terwijl mijn rappere vriendjes en vriendinnetjes gierend van het lachen op een stoeltje hadden gestort. Ik was af. De rest van het gezelschap haastte zich al spoedig weer rennend rond de stoelenrij in de volgende rondes het vuur uit de sloffen. Ik keek al die lichamelijke inspanning met een nauw verholen  glimlach rond de lippen rustig aan. Zij renden zich rot, ik zag toe. Ik was daar een meester in.
Ik zit in de Arnhemse schouwburg. 1e balkon, rij 2 stoel 14. Première van het nieuwe Introdans-programma ‘So you think you can stoelendans’. Het wordt geafficheerd als een familieprogramma, maar dat betekent niet dat het kinderachtig is. In tegendeel, vier virtuoze balletten waarbij ik vooral gegrepen wordt door het werk van David Middendorp die -ik citeer de programmafolder- ‘als geen ander weet live performance en virtuele dans op een even vanzelfsprekende als wezenlijke manier te combineren‘. In stille bewondering zie ik de dansers en danseressen hun stoelendans uitvoeren. Stuk voor stuk uitgekozen op hun kwaliteiten.Ik zie toe en geniet. Nee, dansen is er voor mij niet meer bij. Maar ik kan kijken en genieten, heel goed genieten. Daar ben ik een meester in.

1 reactie op dit bericht

Nieuw

Ik omschrijf mijzelf niet echt als conservatief. Natuurlijk ben ik aan een aantal zaken gehecht. Dat geeft zekerheid aan het bestaan, in zoverre dat er ooit iets zeker is. Ik geloof in de mogelijkheid tot veranderen. Iedereen verandert, bij deze meeste mensen gaat dat geleidelijk, soms komt een bepaald inzicht als een schijnbare schok en kijk je plotseling anders tegen de dingen aan. Soms is zo’n inzicht van korte duur en keer je na verloop van tijd toch weer terug in het oude bekende stramien.
Nu dreigt dit blog te verzanden in een pseudo-filosofische mijmering over ontwikkeling en verandering. Ik weet dat anderen daar veel verstandiger en inspirerender over geschreven hebben en bovendien was ik van plan te schrijven over mijn nieuwe schoenen en mijn afkeer van nieuwe kleren in het algemeen. Maar de eerste alinea deed mij bijna ontsporen. Terug nu naar mijn verhouding met nieuwe kleren  en mijn nieuwe schoenen van vandaag in het bijzonder.
Ik heb het niet zo met nieuwe kleren. Ik heb overhemden die zo lang in de verpakking zijn blijven zitten dat, eenmaal uitgepakt, ze niet meer bleken te passen. En dat kwam niet omdat de hemden intussen gekrompen waren.
Met schoenen gaat dat net zo. Eenmaal aangeschaft kan het gebeuren dat ze geruime tijd in de kast blijven staan voor ik ze ga dragen.Nu loop ik binnenshuis meestal op pantoffels en die zitten toch altijd wat relaxter dan gewone schoenen. Daar heb ik dat probleem niet mee. Het ene paar volgt het andere paar zonder hapering op.
Buiten loop ik het liefst op een paar inmiddels afgetrapte gympen van het merk ‘de sportieve haan’. Maar daarvan begon de zool grote slijtageplekken te vertonen en zijn ze eigenlijk nauwelijks meer toonbaar. Ik heb wel eens horen zeggen dat men iemand kan beoordelen naar de schoenen die hij aanheeft. Oud en afgetrapt. Geldt dat ook voor mij? Ik wil die opmerking logenstraffen. Ik heb zojuist nieuwe schoenen gekocht. Timberland sneakers. Ik trek ze vanavond direct aan. Ik ben aan het veranderen. Schoenen die op de dag van de aankoop al gedragen worden. Het moet niet veel gekker worden.

1 reactie op dit bericht

Normaal

Als we goed hadden opgelet hadden we het in september 2011 al kunnen bevroeden. Twee politieke opponenten die inmiddels, we zijn 6 jaar verder, steeds dichter naar elkaar zijn opgeschoven, roepen elkaar op eens even normaal te doen. En toen al hadden we het al door kunnen hebben. Normaal wordt de nieuwe norm. Het gewone, daar moeten we naar streven. De beoogde minister-president kan niet ophouden te betogen dat het verse regeerakkoord de gewone, normale Nederlander op de huid geschreven is. Die zal er, als het kabinet de kans krijgt zijn beleidsvoornemens ook werkelijk waar te maken, de komende regeerperiode, maar zeker daarna, een paar procenten op vooruit gaan.
Maar wie is de gewone, normale Nederlander? Mijn bloggende neef stelde zich onder een portret van hem zelf ook al die vraag: is hij wel een gewone,  normale Nederlander. Diep van binnen hoopt hij van niet. Ik kan hem geruststellen. Hij is, zoals hij al verwachte, geen gewone, normale Nederlander.  Koningin Maxima probeerde ons al veel eerder eens duidelijk te maken dat de Nederlander, gewoon en normaal,  niet bestaat, niet in een cliché te vangen is. Elke Nederlander is op zijn eigen manier uniek en hoezeer je dat unieke nu ook probeert te verdoezelen  onder een laagje niet bestaande normaliteit, door dat van bovenaf opgelegde pantser voor ‘doe maar gewoon’, zal toch de verbeelding, het avontuur doorbreken. Ik weet ook wel, de samenleving is niet maakbaar, maar zeker ook niet normaal en gewoon. En ook al wordt her en der ontkent dat de verbeelding ooit weer aan de macht zal komen, op onverwachte plekken zal er opeens weer iets van verwondering en betovering doorbreken. En neem van mij aan dat het niet de boekhouders zullen zijn, niet de rekenmeesters die die doorbraak zullen realiseren. Nee, het zijn de potsenmakers, de artiesten, de kunstenaars die het gewone en normale aan de kaak zullen stellen, zullen opleuken, dragelijk zullen maken. Zij zijn de hofnarren van de moderne tijd die de machthebbers, de politici door de kunsten die zij maken een spiegel zullen voorhouden. En zo het leven leefbaar houden, meer dan met 1 of 2 procentjes meer koopkracht mogelijk is.

Nog geen reacties op dit bericht

Lui

Ik vraag me af of ik vandaag gewoon een lui dagje heb of dat ik ook zou kunnen zeggen dat ik mij als een meelevend burger van onze constitutionele monarchie met een parlementair stelsel heb betoond. Voor allebei is wat te zeggen. Laat ik de eerste stelling eens aan een nadere analyse onderwerpen. Ik ben op een voor mij normale tijd opgestaan, gedoucht en mij in mijn ochtendjas gehuld, ontbeten met een bordje muesli. Krant gelezen, kruiswoordpuzzel opgelost en toen mij voor de tv gezet. Na een tijdje mij toch maar helemaal aangekleed en twee Jehova-mevrouwen aan de deur te woord gestaan en niet bekeerd. Zij mij niet, ik hen niet. Boodschappen gedaan, maar vergeten nieuwe muesli te kopen, geluncht voor de tv en verder tv gekeken. Het is nu halverwege de middag, tijd om te gaan schrijven over dit luie dagje.
Het zou een echt lui dagje geweest zijn als ik op tv had gekeken naar een eerder opgenomen detective. Maar dat doe ik liever in het gezelschap van Gade. Nee, ik volgde vandaag de beraadslagingen in de Tweede Kamer rond het Regeerakkoord. Behoudens mijn boodschappenuitstapje en het deurgesprek met de getuigen volgde ik het politieke gekrakeel op de voet. Het was duidelijk dat de krijtlijnen tussen de coalitie en de rest nog eens duidelijk werden aangezet met een glimlachende informateur Gerrit Zalm, eenzaam in vak K, normaal de ophokplaats van leden van het kabinet die naar de Kamer zijn geroepen. Mark Rutte had af en toe moeite met de drie petten die hij vandaag op had. Hij was zowel minister-president van Rutte II, beoogd premier van Rutte III en ook nog leider van de VVD-fractie. Soms had de Kamer daar ook moeite mee en sprak hem aan als premier, terwijl ze het tegen de VVD-fractieleider hadden.
De diverse ingediende moties werden conform verwachting aangenomen c.q. afgeschoten. Niks geen verrassing. De Kamer ging over tot de orde van de dag.
Ik voel me achteraf toch meer een meelevende burger dan een luie pensionado.

Nog geen reacties op dit bericht

Nieuwsshow

Ik weet niet hoe u op zaterdagochtend wakker wordt, maar ik kan me voorstellen dat het bij meer mensen gaat zoals bij ons. Op zaterdag wordt de wekker niet gezet. Meestal worden Gade en ik ongeveer gelijk wakker, het bioritme kent zo zijn eigen regelmaat. Soms willen we nog wat doorslapen, kruipen dicht tegen elkaar en en mompelen dat we nog even lekker willen blijven liggen. Maar het echt wakker worden is al begonnen. Dan zijn er twee scenario’s mogelijk. Veel meer natuurlijk, maar die laten we in het kader van dit blogje onbesproken. Het kan zijn dat ik, met de slaap nog in mijn stem vraag: “Zal ik de radio aanzetten?” Maar het kan ook zijn dat Gade, ook nog met een stem die nog op gang moet komen, zegt: “Zet de radio maar even aan.” In beide gevallen druk ik op het ‘on’-knopje en dan vallen wij in de TrosNieuwsShow. Onze wekkerradio staat geprogrammeerd op wat ik toch nog maar  steeds Hilversum 1 blijf noemen. Ik weet ook niet zeker of de naam van het programma intussen is ingekort tot Nieuwsshow of verlengd tot Avrotrosnieuwsshow. Dat fuseert maar dat het een lieve lust is. Ik denk wel eens dat die omroepfusies zolang doorgaan tot er nog maar één omroep overblijft.
En terwijl de dag het van de nacht wint luisteren we naar Mieke van der Weij en ergeren ons telkens weer aan Peter de Bie, die het altijd weer beter wilt weten dan zijn gasten. Onbetrouwbaar sujet, die De Bie, die heeft gewerkt voor de KRO, de VARA en nu dus voor de AVROTROS. Daar zou die nu met pensioen moeten, maar De Bie had daar helemaal geen zin in en ging achter de rug van alles en iedereen met omroep MAX in gesprek. Hij was qua leeftijd al een tijdje doelgroep en vandaag kreeg hij te horen dat een van de hoogste omroepbazen het goed gevonden en te verstaan heeft gegeven dat Peter en Mieke met programma en al mogen verhuizen. Eigenlijk is van verhuizen helemaal geen sprake. Het programma blijft gasten ontvangen en wordt op de zelfde tijd uitgezonden, maar nu onder MAX-vlag. Ach, het omroepbestel met als zijn bazen en baasjes en netcoördinatoren. Ik doe niet eens mijn best om het te begrijpen.
Vanaf 1 januari zal ik op zaterdagochtend weer luisteren naar Mieke en mij ergeren aan Peter of misschien wat vaker mompelen: “Nog even slapen.”

Nog geen reacties op dit bericht

Akkoord

Een paar uur geleden is het akkoord gepresenteerd. Het is nog geen regeerakkoord, dat is het pas als er de nieuwe regering met de koning op het bordes heeft gestaan. Nu met de presentatie is het wel een coalitieakkoord geworden. Daarvoor was het nog een onderhandelingsakkoord, maar nu het door de vier partijen goedgekeurd is, is het een coalitieakkoord geworden. Of ik er blij mee moet zijn? Ik had liever wat andere partijen rond de tafel gezien met een wat progressiever resultaat. En ik kan van geen kanten zien wat het akkoord voor het land gaat inhouden, laat staan voor mij zelf . Ik verwacht niet dat ik als gevolg van het akkoord een boterham minder zal moeten eten ook al jeremieert Henk Krol van 50+ dat de oudere, ik dus, er maar liefst 40% ten opzichte van werkenden op achteruit gaat. Ook hier kan ik mij geen voorstelling bij maken. Of het nu klopt of niet, het zegt mij niets. Ik wacht wel af.
Met belangstelling lees ik hoofdstuk 1.5 over cultuur, waar de grove overheidsbezuinigingen van de afgelopen jaren verdoezeld worden met eufemismen als:“De culturele sector is er, na een periode van flinke hervormingen, in geslaagd om nieuwe geldstromen, nieuw publiek en verrassende samenwerkingsvormen te vinden.” En dan volgt er een pleidooi voor cultuureducatie, die niet vroeg genoeg kan beginnen. Tot mijn verrassing vind ik in deze cultuurparagraaf ook het pleidooi om het Wilhelmus te zingen en het Rijksmuseum te bezoeken. Na vastgesteld te hebben dat tolerantie en geloofsvrijheid, alsmede de scheiding van kerk en staat belangrijke vaderlandse waarden zijn, stelt het akkoord: “ Het zijn ankers van de Nederlandse identiteit in tijden van globalisering en onzekerheid. Op school leren kinderen daarom het Wilhelmus, inclusief de context ervan. Ook maken we het mogelijk dat alle kinderen tijdens hun schooltijd het Rijksmuseum en ons parlement bezoeken.”
In de financiële toelichting staat achter het postje cultuur(en historisch democratisch bewustzijn). Ik neurie met nauw verholen trotst dat ik van Duytsen bloed ben en de koning van Spanje altijd geëerd heb.

Nog geen reacties op dit bericht