Dreiging

Voor heel het land is het dreigingsniveau nog 4, behalve in de provincie Utrecht. Daar is het tot zes uur vanavond in ieder geval nog 5. Het is nu kwart voor vijf. Zes uur geleden is er in en rond een tram in Utrecht geschoten. Drie doden, negen gewonden. Mogelijk een terroristische aanslag, mogelijk een aanslag op relationele gronden. Op dit moment is dat nog gissen. Waarschijnlijk één dader,  in ieder geval een verdachte waarvan we naam en toenaam kennen, we weten zelfs hoe er uit ziet want kort voor de aanslag is hij gefilmd in de tram. Ik volg het nieuws deze dag op de voet. Hoor dat scholen en de universiteit hun deuren sluiten, winkels in Utrecht gaan dicht, mensen worden gevraagd binnen te blijven. Zo krijgen de hulpdiensten meer ruimte, bovendien is de verdachte nog niet opgespoord, dus je weet maar nooit. Mocht je de verdachte kennen of zien, ga niet op hem af, bel de politie. Op tv zie ik de premier een fiks aantal keren naar zijn kantoor gaan, eindeloos worden de beelden bij gebrek aan echt nieuws herhaald en de ene verslaggever zegt de andere na. De politiewoordvoerder komt niet verder dan de logische opmerking dat hij hangende het onderzoek geen nadere mededelingen kan doen anders dan het vermoeden van een terroristische aanslag.
Stel nu eens dat het dat niet blijkt te zijn, maar dat het een affaire was in de relationele sfeer. Dat maakt de moordpartij natuurlijk niet minder erg, zeker niet. Maar waarschijnlijk zou er dan op een heel andere manier aandacht aan zijn gegeven, waren er geen verkiezingscampagnes stil gelegd en was het dreigingsniveau op 4 gebleven, ook voor Utrecht. Vond het trouwens toch vreemd dat de verhoging alleen voor Utrecht gold. Houdt dreiging zich aan provinciegrenzen?
Mocht het inderdaad een terrorist zijn die aan het werk is geweest, dan was de aanpak terecht. Keurig dat de meeste partijen wat gas in de verkiezingsstrijd terugnemen. Een partij gaat rustig door, die lijken zelfs zendtijd bij de STER te hebben gekocht om vandaag luidkeels uit te kraaien dat het juist nu tijd wordt om de toestroom van buitenlanders te stoppen: Stem op mij! Volgens mij komt de dreiging veel meer uit die hoek. Om echt bang van te worden.

1 reactie op dit bericht

Muziek

Ex is lid van een salonorkestje. Dat is een van de vele zaken waarmee zij haar leven een zeer muzikale invulling geeft. Ik ken haar niet anders als met muziek. Als dirigente van een koortje, als lerares op verschillende instrumenten, als bespeelster van dwarsfluit, piano, gitaar, harp, en luit. En waarschijnlijk vergeet ik er nog een paar. Waar Ex is is muziek. Die genen heeft zij ook doorgegeven aan onze kinderen. Van mij kunnen ze die muzikaliteit niet hebben. Ik kom niet verder als het min of meer op wijs meezingen in een pretentieloos gezelligheidskoor.
Ex heeft ons geattendeerd op een optreden van haar salonorkestje. Samen met vijfentwintig andere muziekgezelschappen vult het, zoals het geafficheerd wordt, ‘een dag boordevol gratis optredens op verschillende podia’. Die podia zijn alle drie in concertgebouw ‘De Vereeniging’ Het programma begint om 11:00 uur en zal duren tot 17.00 uur. Ex haar orkestje staat geprogrammeerd om 15:15 uur. Gade en ik zijn ruim op tijd. Wat ons opvalt als wij aankomen is dat heel veel muzikanten die hun optreden achter de rug hebben niet de moeite nemen een ander onderdeel van het programma als toehoorder mee te maken. De uitgelezen gelegenheid  om kennis te maken met wat collega’s uitvoeren laten zij aan zich voorbij gaan.
Nog voor wij naar de Kleine Zaal gaan voor het optreden van Ex’ orkestje maken wij nog een staartje mee van  een groot koor en een spetterende harmonie met een als een klok klinkende Beatles-medley.
Intussen is Ex’ fanclub aanwezig en deinen we mee op de klanken van het salonorkest. Het aardige van zo’n caleidoscopisch dagprogramma is dat je in weinig tijd heel veel facetten van de amateuristisch muziekbeoefening te horen krijgt. Van koorzang in diverse gedaanten tot harmonie en  fanfare. Het ene spreekt wat meer aan dan het andere, maar bij alle gezelschappen merk je het plezier in samen muziek maken. Dat herken ik niet alleen bij de optredens vandaag, maar ook bij mijzelf als ik in mijn koortje zing. Lol in muziek, ik heb er van genoten. Van salonorkestje tot concertband.

1 reactie op dit bericht

Waterschap

Ja, woensdag zal ik ook mijn stem voor het waterschap uitbrengen. Ik heb enig benul van waar zo’n schap zich mee bezighoudt en weet dat zij al heel lang bestaan. Dat blijkt al uit de titel van de voorzitter van het schap: dijkgraaf. Af en toe zie ik een dijkgraaf op de televisie. Loden jas, kaplaarzen als outfit, een sompige dijk als decor. De dijkgraaf komt alleen aan het woord als het veel te nat is of veel te droog. Met sonore stem legt hij dan uit dat het maar goed is dat er waterschappen zijn die in de gaten houden dat we niet verdrinken of verdrogen. De dijkgraaf weet precies te vertellen dat zowel een te natte als een te droge dijk een gevaar kan opleveren, maar dat wij rustig kunnen gaan slapen. Het waterschap onder leiding van de dijkgraaf waakt en houdt niet alleen de waterstand maar zeker ook de grondwaterstand scherp in de gaten.
Aan de verkiezingen voor het waterschap doen heel wat partijen mee. Van de gemeente kreeg ik een lange lijst met kandidaten. Kandidaten van politieke partijen, kandidaten van belangengroeperingen. Ik heb me niet verdiept in de programma’s van de diverse lijsten. En van de namen van kandidaten komt er maar eentje mij bekend voor.Dat is op zich een povere reden om op die kandidaat mijn stem uit te brengen. Maar gelukkig heeft mijn waterschap ook een eigen kieswijzer opgesteld. Ik besluit dat de uitslag daarvan voor mij bepalend is waar ik mijn stem op zal uitbrengen. Ik beantwoord een hele reeks met vragen over wat een waterschap wel of niet zou moeten doen, wat we met de muskusrat aan moeten en of er windmolens geplaatst mogen worden op waterschapsgrond. De kieswijzer vertelt mij dat ik het minst heb met de standpunten van VVD en SGP. Dat stelt mij gerust. Het meest overeenkomst heb ik met de  PvdA, 75%. Laat dat nou ook net de partij zijn van de enige kandidate die mij bekend voorkwam. Woensdag ga ik niet alleen stemmen voor het waterschap, maar weet ook nog op wie.

Nog geen reacties op dit bericht

Capoeira

Een paar weken geleden lag ik nog in het ziekenhuis, waar ik met de nodige zorg en aandacht weer opgekalefaterd werd. Mijn actieradius was een paar meter rond mijn bed, tenzij ik in een rolstoel van het ene naar het andere onderzoek werd gereden. Als iemand mij in die week of de weken die daaraan vooraf gingen had gezegd dat ik over een tijdje weer mee zou doen aan capoeira-dansen, had ik toegevoegd dat fantasie een goed ding is en gekoesterd moet worden, maar dat te veel de zaken ongeloofwaardig maakt. Zelfs als je geneigd bent het te ontkennen weet je dat alles zijn grenzen heeft.
Nu is het misschien ook wat overdreven om de stuntelige huppelpasjes die ik gisteren in de Tielse Agnietenhof maakte zelfs met het nodige voorbehoud te betitelen als capoeira maar het was mijnerzijds toch een goedbedoelde navolging van wat de workshopleider, bedreven in dans en educatie, ons voordeed. Gelukkig was er F, mijn vaste begeleidster bij dit soort culturele manifestaties, met wie ik samen de eerste pasjes op de dansvloer legde. F werkt nog bij de instelling waar Gade zolang de scepter zwaaide en die nu al voor de vierde keer op rij jaarlijks deze netwerkbijeenkomst organiseert voor in Gelderland werkzame personen op het snijpunt van kunst, cultuur en educatie. Ik voel me daar ook als een vis in het water, zelfs al komen er vooral herinneringen naar boven uit de tijd dat ik daar zelf actief in was. Dat is al weer vele jaren geleden, maar het oude gevoel van met een groep werken aan wat toen nog creatief spel of erger nog verbale expressie heette komt weer snel terug. Ik constateer dat veel het zelfde gebleven is, soms een nieuwe naam heeft gekregen. Het jargon heeft zich gewijzigd, maar de intenties, de gedrevenheid en de betrokkenheid zijn er nog steeds. En dat stralen de deelnemers uit. Het is goed dat mee te maken en te beleven, hoe stuntelig mijn capoeira-dansje ook mag zijn. Capoeira voor senioren, misschien een gat in de bewegingsmarkt?

Nog geen reacties op dit bericht

Bijsluiter

Soms zie ik door de bomen het bos niet meer. Dan raak ik de draad kwijt. Te veel informatie, te veel toelichting. Het ene pilletje sluit het ander uit, het andere tabletje beïnvloedt de werking van het ene. Laat ik wat duidelijker zijn. Ik gebruik een woud aan medicijnen Een bewonderenswaardige lijst van potjeslatijn. Ik kom net weer van de apotheek af, er is een nieuw medicijn aan het rijtje toegevoegd. Nummer 16! Daar krijg ik te horen dat dat nieuwe medicijn de werking van een ander danig kan verstoren, tenzij ik nauwkeurig een inname-schema aanhoud. Een reeds lang ingenomen medicijn moet nu 2 uur voor of  4 uur na de nieuwe pil geslikt worden, anders kan dat het effect van het oude medicijn verminderen. Dat leidt tot een spoorwegboekje voor mijn medicijnopname, te meer daar er volgens de bijsluiter ook nog rekening gehouden moet worden dat twee uur voor het innemen van het nieuwe medicijn er niet gegeten mag worden en als je het hebt ingenomen mag je pas na een half uur weer iets eten. Maaltijden en medicijninname laten zich nauwelijks in een handzaam schema samen voegen. Het vreemde is dat de bijsluiter vermeldt dat mochten er maagklachten als bijwerking optreden de tablet juist tijdens of na het eten moeten worden ingenomen. De bijsluiter lijkt zich zelf tegen te spreken. In ieder geval is het zo dat ik bijna verdwaal in dit woud van tegenstrijdige voorschriften, waarschuwingen en adviezen. Ik loop in kringetjes rond en als ik een tijdstip voor de ene pil heb vast gelegd strookt dat weer niet met de inname van een andere capsule of het tijdstip van ontbijt of warm eten. Het lijkt er op of ik maar een maaltijd moet overslaan of ’s nachts om 04:00 uur moet lunchen.
Het is een hele puzzel om tot een aanvaardbaar schema te komen. Misschien zouden er wat medicijnbomen gekapt moeten worden om de schoonheid van het bos weer te ontdekken. Een bos dat nu gevormd wordt door pillen, capsules, tabletten, poeiertjes, drankjes en injecties. Maar geen handzame wandelroute…

Nog geen reacties op dit bericht

Kieskompas

Jaren lang had de man precies geweten waar hij op moest stemmen. Maar dat was lang, heel lang geleden. Dat was in de tijd dat hij dacht dat de wereld nog maakbaar was. In de tijd dat hij geloofde dat Utopia, zonder dat hij exact wist waar het lag, bereikbaar was. Misschien dan wel niet direct, maar stap voor stap. Samen met de opkomst van de eeuw van de Waterman. Harmony and understanding. En ontwaakt!  Hij zong het van harte en was er van overtuigd dat hij het bij het rechte end had, samen met de meeste mensen die meer wilden. Wat leek het allemaal simpel.
Op de lijsten waar hij uit kon kiezen stond altijd wel een naam van iemand die hij kende of tenminste vertrouwde. En met oprechte overtuiging kleurde hij een vakje rood, diep donker rood, de kleur van het vaandel dat hij volgde. Hij voelde zich thuis bij bijeenkomsten waarin hij met anderen werd aangesproken als kameraad. Kameraden die geloofden in de spreiding van kennis,macht en inkomen.
Maar allengs verbleekte het fiere rood. De roos in de vuist bleek niet zonder doornen. Ideologische veren werden afgeschud, wat bleef was een kale kip zonder bezieling en geloof. De man was politiek dakloos geworden. De veilige beschutting die zijn gedeelde overtuiging bood viel weg. Als hij het clublied zong, viel niemand hem bij. Hij ging aan het dwalen, woordeloos de oude melodie neuriënd. En als er een verkiezing was zocht hij in de vele lijsten tevergeefs naar een bekende naam. In arren moede kleurde hij dan een vakje maar in. Zonder overtuiging, maar puur uit plichtsbetrachting. Burgerplicht.
Binnenkort mag de man weer ter stembus. Hij weet zeker wat hij niet gaat stemmen. Dat is duidelijk. Maar wat dan wel? Hij start een kieskompas. Vult dertig vragen in. Die bevestigt zijn keuze voor wat niet. Maar wat dan wel? Tegen beter weten in tikt hij Utopia in op zijn navigatiesysteem. Die bestemming blijkt niet te bestaan.

Nog geen reacties op dit bericht

Niets

Vandaag is er niets bijzonders gebeurd. Er was geen medisch specialist die op mij zat te wachten, geen andere afspraak, een agenda met een blanco bladzijde. Maandag 11 maart, een onbeduidende dag, gewoon met 60 minuten in een uur, rond elven koffie met Gade en op de achtergrond het geluid van een omwaaiende kliko in de voortuin van de buurman. Ik aai de kat, lees de krant en los een puzzel op. Eet een boterham met kipfilet (biologisch) en het is middag geworden. Ik heb daar niets voor hoeven doen. De ochtend is vanzelf middag geworden. Maak een afspraak voor een van de komende dagen. Windvlagen. Fietsen waaien om. Code oranje. Pak mijn boek. Ik lees. Maak nader kennis met Clio die naar Venetië verhuist. Het boek valt uit mijn handen. Droom mijn eigen versie van het verhaal. Verder gebeurt er helemaal niets.
(Leestip: met na elke punt een harde return zouden er mensen kunnen zijn die het over poëzie zouden gaan hebben.)

1 reactie op dit bericht

Leespauze

Er ligt nog een fikse stapel boeken op mij te wachten. Een soort monument van een voorbije verjaardag. De afgelopen drie maanden kwam ik er niet toe om ook maar aan een boek uit die stapel te beginnen. Serieus lezen was er niet bij. Misschien kwam het wel doordat het nogal wat dikke boeken waren. Gade vertelde mij dat zij dacht dat ik niet van dikke boeken hield. Ik ging haar bijna geloven en liet de stapel dan ook onaangeroerd. Ik las natuurlijk wel wat, dunne flodderboekjes, meer van die wc-literatuur, hapklare brokken voor snelle consumptie. Niet echt bladzijden die je aan het denken zetten, je een verhaal inzuigen en waarvan je het jammer vindt dat je het boek bijna uit hebt omdat je eigenlijk nog veel langer in de door de schrijver opgeroepen wereld en door jou gegeven invulling daarvan wil blijven vertoeven.
Als ik het goed beschouw houd ik wel degelijk ook van dikke boeken. Ik heb tenslotte niet voor niets destijds de hele romancyclus van Voskuil over Het Bureau gelezen. Vele delen, die samen toch eigenlijk een heel dik boek vormen, net zoals de diverse banden die samen A.F.Th’s cyclus De Tandeloze Tijd maken. Maar ik moet toegeven dat de maat van bijvoorbeeld Verbogts romans en heel wat van Siebelinks werk mij qua maat ook erg bevalt. Elke keer als ik mijn plaatselijke boekhandel binnen loop verzucht ik dat er eigenlijk veel te veel uitgegeven wordt. Als je het toch over stapels boeken wilt hebben, kom je daar pas helemaal aan je trekken.
Het is een kalme zondagmiddag. Gade is met een vriendin op vogelexcursie. Op tv volg ik met een half oog de WK shorttrack. Ik zet het geluid uit. Dan kijk ik mijn verjaardagsboekenstapel eens door. Ik kies een vuistdik boek. Ik begin te lezen. Mijn leespauze lijkt voorbij. Ik heb ingecheckt bij Grand Hotel Europa.

Nog geen reacties op dit bericht

Welkom

Wie de laatste weken ook het blog van mijn Neef (www.dossiermoddergat.nl) heeft gevolgd heeft kunnen lezen dat hij en zijn echtgenote bezig is met afscheid nemen. Heel veel afscheid nemen. Dat is ook logisch, want zij vertrekken voor een jaar of drie naar Frankrijk en zijn deze dagen bezig de banden die hen met Nederland verbinden dan wel niet aan het doorsnijden, maar in ieder geval wel veel losser aan het maken. Vrienden worden bezocht, bloemen in ontvangst genomen, waardering uitgesproken. En natuurlijk weet ik ook wel dat Frankrijk niet het einde van de wereld is, het ligt toch wel net iets verder weg dan Drenthe. De provincie waar zij woonden en waar Gade en ik geregeld als zij met vakantie waren in een ver land op hun huis aan de bosrand en kat pasten. Voor ons was het een paradijsje, dat mooi verbouwde boerderijtje waar wij ons zo thuis voelden. Van die plek hebben wij ook afscheid genomen, een afscheid dat in niets te vergelijken valt met het afscheid dat Neef en zijn vrouw nu nemen van wat hen zo vertrouwd was. Zij verzetten hun bakens.
Ik ben allesbehalve afscheid aan het nemen, alhoewel het er even op leek dat ik met een heel definitief afscheid bezig was. De voorbije weken heb ik weer heel wat mensen ontmoet die mij meedeelden dat het dan waarschijnlijk mijn tijd nog niet was. Ja, je wordt niet zo maar een cliché. En het aardige was dat al die mensen mij weer een warm welkom toe riepen. Ze waren minstens net zo blij mij weer te zien als ik hen. Nu kan ik mij van mijn geboorte niets herinneren, maar het was af en toe net of ik mijn geboorte weer opnieuw vierde. Misschien was het wel zo dat ik destijds met even veel enthousiasme welkom werd geheten als nu na mijn redelijke herstel.
Afscheid en welkom. Een onafscheidelijk paar. Ik neem afscheid van Neef en zijn vrouw en ik zelf voel me weer zeer welkom.

Nog geen reacties op dit bericht

Aangifte

Het blog was er vandaag bijna bij ingeschoten. Mijn middag werd gevuld met andere zaken. Om er maar eentje te noemen was er het jaarlijkse ritueel van het invullen van het aangiftebiljet voor de inkomstenbelasting. In de ordner met het opschrift “I.B.” had ik in vrij willekeurige volgorde de benodigde jaaropgaven geborgen. Wat dat betreft de complimenten aan de Belastingdienst, die al die cijfers keurig hadden opgenomen in mijn aangiftebiljet. Het kostte nog wel wat moeite om een gezamenlijke opgave te doen voor mij en mijn in dit geval fiscale partner. Er moesten machtigingsformulieren worden aangevraagd en kreeg codes opgestuurd. Misschien is er ook een makkelijker manier om dat voor elkaar te krijgen, maar als die er is heb ik hem niet ontdekt. Ik ben dan ook geen fiscalist en betreur het dat de dienst het dan ook niet wat makkelijker heeft gemaakt. Ik raak het spoor een beetje bijster als het om het invullen van de hypotheeklasten gaat. Zeker ook omdat in de loop van het belastingjaar 18 er een hypotheek vervroegd is afgelost en een nieuwe gesloten. Ik puzzel wat af wat waar nu in welke kolom moet worden ingevuld. Het wordt wat mij betreft een god zegene de greep aanpak en dat resulteert onder de streep in een niet onaanzienlijk bedrag waarvan ik niet anders dan kan vermoeden dat ik iets verkeerd heb ingevuld, of anders dan de belastingdienst heb geïnterpreteerd.
Ik denk dat ik volgende week of zo toch maar even een fiscale expert raadpleeg om na te gaan of ik niet ten onrechte mij te rijk heb gerekend. Voordat ik het formulier van mijn digitale handtekening voorzie hem er toch maar even na laten lijken. Het zou zonde zijn als ik te voorbarig geld zou gaan uitgeven waar ik volgens de belastingdienst geen recht op zou hebben. Maar wie weet, heb ik het wel bij het rechte eind, dan hebben ze het niet alleen makkelijker maar ook nog veel leuker gemaakt.

Nog geen reacties op dit bericht