Jordy & Jordy

Ik heb de deurbel niet gehoord. Gade wel. Vanuit de verte hoor ik praten. Het is vast geen verkoper van stroom of iets dergelijks of een fondsenwerver voor een of ander goed doel. Want voordat soort volk de eerste zin heeft afgemaakt snoert Gade de spreker zijn mond met de mededeling dat zij niets aan de deur koopt of op eigen wijze de diverse goede ondersteunt. Binnen de dertig seconden stuurt Gade hen weg met de oprechte wens voor meer succes elders. Maar nu hoor ik het gesprek voortkabbelen. Dan moet het wel een bekende zijn. Ik ga eens poolshoogte nemen.
Als twee mannen van elkaar kunnen verschillen zijn het deze twee. De een is kolossaal groot en dik, de ander is twee koppen kleiner, schriel bijna. Alleen op uiterlijk al stellen zij als duo Oliver & Hardy  in de schaduw. De ene is een goedlachse Limburger, de ander een zuinig kijkende Tukker. Zij lijken een show voor twee heren op te voeren, elkaar in de rede vallend,  verbeterend, bevestigend. Gades aanvankelijke idee te doen te hebben met twee vasthoudende Jehova’s-getuigen klopt van geen kanten. Nee, ze hebben voor ons als Ziggoklanten namens Ziggo een prachtig aanbod. Gezamenlijk dreunen zij de voordelen op, sneller internet, meer kanalen, betere service, 1 maand gratis. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn en dan is er ook nog de besparing van € 5,- per maand. De enige tegenprestatie is dat we een jaar langer Ziggoklant moeten blijven. Elke opmerking van de een wordt door de ander met heftig knikken bevestigd. Herhaaldelijk moeten ze van tablet wisselen want de dunne heeft zijn computer niet geüpdatet. “Ach ja, het is en blijft een Tukker”, excuseert de Limburger zijn collega. Ik zie hoe de pot de ketel verwijt dat hij zwart ziet en zeg dat ook. De Limburger laat weer en schaterende lach horen, de Tukker zegt zachtjes; “Lheuk”. Wij krijgen steeds meer het idee dat er ergens een verborgen camera deze sketch staat op te nemen. “Kon best eens zo zijn”, bulderlacht de een, “Jha zheker” bevestigt de ander.
Gade, die zich aan de deur nooit laten bekeren, is om en ik ben niet tegen. Het contract wordt getekend. “En als er nog vragen zijn kunt u bellen. Vraagt u dan maar naar Jordy. Zo heten we allebei, echt waar.”
Lachend sluiten we de deur.

Nog geen reacties op dit bericht

De volgende dag

Meer dan vijf jaar heb je ziel en zaligheid gegeven om er het beste van te maken. Van heel verschillende kanten is je lof toegezwaaid over de manier waarop je leiding gaf, het onmogelijke mogelijk maakte en hoe het je lukte in de meeste gevallen boven de partijen te staan. Natuurlijk las je of hoorde je soms kritiek op je functioneren. De ene dag is de andere niet en bovendien kwam je ook uit een cultuur waarin het soms leek dat er gemakkelijker emoties werden getoond dan besloten lag in de volksaard van het land dat je, twee paspoorten of niet, ook als het jouwe beschouwde. En dat was dan van je gezicht af te lezen. Dat hoorde bij je, die levendigheid. Je hield van je werk. Werk dat je graag nog een periode langer had willen doen. Met liefde en overtuiging. Maar je wist ook dat er een moment zou komen dat er beschikt zou worden over je toekomst, of je verder zou mogen gaan met het werk dat je zo van harte deed. Niet tot eigen gewin, maar in de overtuiging dat het ging om het dienen van een goede zaak, een zaak van landsbelang, een zaak van levensbelang.
En je stelde je weer kandidaat voor een mogelijke herbenoeming. Als er geen tegenkandidaten gesteld zouden worden, zou het een gelopen race zijn en zou je per hamerslag benoemd kunnen worden. Maar er kwamen ook nog anderen die een gooi naar deze veel omvattende functie deden.
Een hele dag konden wij getuige zijn van de ‘sollicitatiegesprekken’. Hoe je het ook wendt of keert leken die ondervragingen er weinig meer toe te doen. De kaarten leken al geschud voor dat de laatste vraag gesteld was en het antwoord gegeven. Jouw naam kwam niet als eerste uit de stembus.
Khadija Arib, bedankt.

1 reactie op dit bericht

Ochtendsneeuw

Ik ben geen ochtendmens. En dat is er de laatste jaren niet beter op geworden. Ik probeer de dag steeds later te beginnen. Er was ooit een tijd dat als de wekker niet om half acht afliep het wel een van de kinderen was die vond dat de dag begonnen was en op eigen wijze om aandacht vroeg. Maar sinds mijn arbeidzaam leven geen dwingende tijden meer oplegt, merk ik dat het begin van de dag mij steeds verder opschuift. Ik kan ontzettend genieten van de luiheid van het bestaan en het warme bed is de uitgerekende plaats dat genot bot te vieren. Met verbijstering constateer ik dat er mensen zijn die bij he krieken van de dag ook vinden dat zij aan dat krieken een actief aandeel moeten verzorgen. Mij bij voorkeur niet gezien. Komt ook nog eens bij dat er in mijn dromen veel spannender dingen gebeuren dan in mijn daagse leven. Een daags leven waarin ik mij heb teruggetrokken uit een met sociale verplichtingen gelardeerd bestaan. Voor mij geen besturen of bestuurtjes, werkgroepen of commissies meer. Dat is geweest, voorbij. Om met de dichter Bloem te spreken: “Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij.”
Vanochtend liep de wekker om half acht af. Ik parafraseer Bloem: “Te vroeg, te vroeg, o en veel te vroeg.” Gewoonlijk ben ik mij er op dat moment nog niet van bewust dat er tijd is. Normaal bestaan er dan nog geen uren, minuten. Is er alleen maar slaap of wat weemoedigheid, overgebleven van voor ik insliep. Maar de polikliniek oogheelkunde verwacht mij voor een periodieke controle om 09:00 uur (onmogelijke tijd) bij de oogarts van dienst. We maken de auto sneeuwvrij. Het is 7 april! Ochtendsneeuw. Mooie titel voor dit stukje. We rijden naar de polikliniek, waar iedereen doet of het niet nog midden in de nacht is.
De oogarts kijkt mij diep in de ogen. Ziet er prima uit. Over drie jaar moet ik weer op controle komen, maar daarvoor hoef ik niet naar de kliniek te komen. Kan met foto’s via de huisarts.  En een afspraak daarvoor kan ook later op de dag. Drie jaar… moet nog zien of ik dat haal.

Nog geen reacties op dit bericht

Kamerfolklore

In de verwachting dat om 14:00 uur de Tweede Kamer gaat debatteren over de aanstelling van Tjeenk Willink als informateur in de zo jammerlijk vastgelopen verkenningsgesprekken rond de op handen zijnde Kabinetsformatie zet ik de tv aan en installeer mij op de bank. Daar blijkt mij alras dat dat ongetwijfeld spannende debat nog een uurtje op zich laatwachten, De Kamer gaat eerst nog bezig met het regelen van de werkzaamheden. Als je nu gedacht had dat dit soort opstellen van een werkoverleg snel en efficiënt zou kunnen gebeuren dan kom je van een kouwe kermis thuis. Wat ik zie is dat een Kamerlid plaats neemt achter het spreekgestoelte en aankondigt dat hij/zij graag een plenair debat heeft over iets wat hem/haar bezig houdt of is opgevallen. Als hij/zij dat verwoord heeft moet elke fractie zich bij monde van een vertegenwoordiger uitspreken of die fractie dat verzoek steun of niet. De Kamervoorzitter roept een voor een alle 17 fracties naar voren om te horen of het voorstel gesteund wordt of niet. En bijna een uur lang zie ik die rondedans bij al die verzoeken uitgevoerd. Maar heel af en toe wordt het verzoek voldoende ondersteunt er riedelt de Voorzitter dat een en ander geagendeerd zal worden en als er om een brief van het Kabinet gevraagd wordt leidt zij het verzoek door.  Het is een druk heen en weer geloop naar de interruptiemicrofoons waar de Kamerbodes behendig tussendoor laveren om met een ontsmettingsdoekje de microfoor af te nemen als de geachte afgevaardigde daar ‘Steun’ of ‘Geen steun’ in heeft geroepen.
Ik heb wel eens buitenlandse parlementen gezien die voor dit soort zaken ook elektronisch hun stem kunnen uitbrengen en op een scorebord is onmiddellijk te zien welke fractie meegaat met het verzoek en welke niet. Maar in onze eigen Kamer wordt dat alleemaal handmatig bijgehouden waarbij de Voorzitter zich soms haast wanhopig afvraagt of zij iedereen wel gehoord heeft. En zo gaat er heel wat tijd verloren, maar het zal welpassen binnen de folklore die aan een Kamervergadering verbonden lijkt.
Maar als je de mensen wars wilt maken van de ‘politiek’ dan is het wel het rechtstreeks uitzenden van de ‘Regeling van werkzaamheden van de de Tweede Kamer’.
Het debat over Tjeenk Willink en de voortgang van het formatieproces is in volle gang. Gauw kijken of dat speannender is.

Nog geen reacties op dit bericht

Beer

Over een paar uur komen de baasjes van Beer weer thuis. Beer is 32 kilo labradoedel en heeft het hele paasweekend bij ons gelogeerd. Zijn vrouwtjes hadden een lang weekend een huisje gehuurd om er samen met wat vriendinnen even uit te zijn, maar in dat vakantiehuisje was geen plaats voor Beer. Te veel Beer voor een klein huisje. Of Beer dan drie nachtjes bij ons kon logeren. Gade vond dat dat wel kon en zij was het die voor de drie daagse wandelingen Beers begeleidster moest zijn. Zij wandelde vaker met Beer. Ik niet. Ik wandel niet meer. Niet met Beer en ook niet zonder Beer. Het is ook duidelijk dat Beer dat niet van mij verwacht. Dat is anders bij Gade. Dat zijn echt wandelmaatjes al moet je de wispelturigheid van Beer niet onderschatten. Beer laat duidelijk merken of hij in is voor een groot of klein rondjes en ik heb begrepen dat als Beer geen zin heeft in een groot rondje hij dat ook zeer duidelijk maakt. Als Beer niet wil wandelen dan wordt er ook niet gewandeld. Beer heeft geen woorden nodig om dat duidelijk te maken. Probeer maar eens zoveel kilo hond van zijn plaats te krijgen. Met wat list en bedrog in de vorm van een balletje is hij te verwurmen. Overigens is Beer een zeer gezeglijke hond. Maar ik ben  desondanks er deze dagen weer in bevestigd dat ik meer een katten- dan een hondenmens ben. Mijn al vaker besproken kat Harrie heeft een autonomer gedrag dan de brave Beer. Harrie gaat zijn eigenwijze gang en baalt als een stekker van Beers aanwezigheid. Normaliter beschouwt Harrie alle drie verdiepingen van ons huis als zijn territoir, maar als Beer binnen is, blijft Harrie het liefst uit zijn buurt, zo ver mogelijk van hem vandaan. Alsof ze van elkaars bestaan onder een dak geen weet willen hebben.
De nachten bracht Harrie op het voeteneind van ons bed door. Beer sliep in de keuken. Af en toe klonken er een paar blaffen. Spannende droom waarschijnlijk. Harrie kijkt niet op of om en gaat verder met waar hij heel goed in is. Net als Beer. Slapen.

2 reacties op dit bericht

Paastocht

Jarenlang heb ik geweten wat ik op paaszaterdag deed. In de afgelopen 10 jaar heb ik er vast en zeker wel vaker over geschreven. Met de mannelijke leden van ons gezin plus andere familieleden, neven, zwagers en zo, wandelden wij vanuit Nijmegen naar de Vossenpels. De Paastocht. De eerste keer dat we dat deden was en 1963. Ik heb daar nog steeds een actieve herinnering aan. In de Vossenpels, een buurtschap onder de rook van de stad en inmiddels daardoor opgeslokt, woonde mijn Oom Jan en Tante Anna. Nu al weer jaren dood. Maar in dat boerderijtje bleven een ongetrouwde neef en nicht van mij wonen. En tientallen jaren bleef dat boerderijtje, ook toen neef Toon er nog maar alleen woonde, het keerpunt van onze jaarlijkse wandeling. We dronken er een kopje koffie en vooruit een borreltje erbij. En elk jaar vertelde we elkaar hoe we genoten van deze traditie en na een uurtje liepen we de vijf, zes kilometer naar de stad weer terug. En elk jaar vertelden we elkaar weer over de vaste gewoontes die er tijdens deze  paaswandeling over de dijk langs de rivier ingeslepen waren. We voelden dat het goed was. En dachten aan al de mensen die ooit meegelopen hadden, mijn vader, broers, zwagers. Door de verhalen die wij elkaar vertelden liepen al die mensen, al jaren overleden, toch weer met ons mee. Hun namen werden genoemd. Theo, Ton, Henk, Frans, Vader. Een stoet, de stad door, via de dijk of de uiterwaarden, dat lag eraan hoe hoog het water in de rivier stond.
De laatste lopers waren mijn neef, mijn achterneef, mijn zoon en ik.  Die tocht ligt al weer een paar jaar achter ons, maar in totaal heb ik hem toch wel vijftig keer gelopen. En toen het lopen niet meer ging haalde ik mijn oude neef met de auto op en aten we tot voor een jaar pannenkoeken in het restaurant aan de dijk. Maar zelfs dat zit er niet meer in. De paastocht is enkel herinnering.

1 reactie op dit bericht

Tussenstand

Op 18 maart eindigde ik mijn stukje als volgt: “En wat wordt dan het resultaat van mijn verkenning? Reken maar op een voortzetting van de huidige coalitie. Na een aantal rituele dansen,  veel water bij de wijn, en omwille van de bestuurbaarheid van het land zullen die vier, VVD, D66, CDA en CU, samen goed voor 78 zetels elkaar weten te vinden en het bleef zoals het was.”
Het was de laatste alinea van een haarscherpe analyse mijnerzijds van het net op gang komende formatieproces waar de eerste verkenners benoemd waren en ons, net als nu nog, verkenners, informateurs en formateurs in diverse soorten en maten te wachten staan. Want sinds afgelopen nacht is een ding duidelijk geworden, het zal nog even duren voor er weer een nieuw kabinet is. Er moeten heel wat hobbels genomen  en het nodige gladgestreken worden voordat er een nieuwe regering is. Ik blijf bij mijn voorspelling van een paar weken geleden dat die regering er uit zal zien zoals ik toen beschreef. Inmiddels zijn we niet alleen meer dan twee weken verder, we zijn ook vier verkenners verder. En daar komen er zeker nog één en wie weet misschien nog wel twee bij. In verkenners-jargon is dat een hele patrouille.
Het is niet voor niets dat ik die slotalinea van 18 maart nog eens letterlijk aanhaal, want voor je het weet heeft niemand daar nog een actieve herinnering aan. Geheugen lijkt bij politici niet altijd even sterk te zijn. Vond het overigens een fantastische trouvaille van de Minister-President/ VVD-fractieleider (doorhalen wat niet van toepassing is) dat je niet kunt liegen over iets wat je je niet kunt herinneren. Misschien is dat ook wel nodig om als politicus overeind te blijven. Wie was het ook weer die ooit, overtuigd van zijn waarheid zei: “I did not have sexual relations with that woman’.
Ik heb geen actieve herinnering aan mijn geboorte, maar dat betekent nog niet dat ik hem daardoor kan ontkennen. Politici beschikken wel over die vaardigheid. Liever ware het mij dat ze met Jan Brokken zouden durven zeggen: “De waarheid is nog een verhaal.” Dat levert een mooie roman op in plaats van wat geschreeuw over en weer
Intussen blijf ik in de gaten houden of mijn voorspelling waarheid wordt.

Nog geen reacties op dit bericht

Mopperen

In een land, hier niet zo ver vandaan, kabbelde het leven voort. Natuurlijk was er wel eens iets aan de hand, mensen mopperen nu eenmaal graag. Ze mopperden over het weer, dan was het te warm of het was te koud. Soms mopperden ze over de buren die te veel herrie maakten. En ze mopperden over dat er ook niets op de tv was en ze mopperden over de politiek. Ook al wisten de meeste mensen niet precies wat dat was, politiek, maar je kon er heerlijk over mopperen. Politiek was net zo iets als de regering. Maar ook wat dat eigenlijk  was, was niet altijd even duidelijk. Dat was iets waar een aantal mensen druk mee was, die waren ooit samengekomen om te beslissen wat goed was voor het land. Parlement noemden ze dat.  Zelden vonden ze allemaal het zelfde, ruzieden wat. De een vond dit, de ander dat. Dan maakten ze elkaar in keurige woorden uit voor rotte vis. Maar voor alle andere mensen was het iets om over te mopperen en eens in de zoveel jaar mochten al die mopperaars andere mopperaars aanwijzen voor het parlement, die verzameling hoofd-mopperaars die altijd weer zei het beste met alle mopperaars voor te hebben. Maar het uiteindelijke resultaat was dat de gewone mopperaars bleven mopperen, want mopperen dat konden ze als de beste. Eigenlijk het enige dat ze konden.
De mopperaars hadden ook een nationale feestdag. Dat is 1 april, dan mopperden ze op zijn feestelijkst. Het hoofd van de hoofdmopperaars was, dat was traditie, dan degene die het meest bemopperd werd. Op die dag werd hij het zwarte schaap waar uitgebreid op gemopperd werd over zijn jokkebrokkerij die hij doorgaans weg lachte. Zijn povere verdediging was alleen maar zijn de hele dag herhaalde mantra  “Ik heb er geen herinnering aan, dus ik kan er niet over liegen.”
Het feest van de mopperaars zal nog uren duren. Het mopperen is de hele dag rechtstreeks op tv te volgen.

Nog geen reacties op dit bericht

Zegen

Onlangs kwam er weer een missive uit Rome. Nou geloof ik veel van wat er uit Rome komt maar lang niet alles. Ik noem mijzelf niet alleen katholiek, maar ben dat ook. Maar dat betekent voor mij niet dat ik met oogkleppen op willoos alles wat uit Rome tot ons tot op de letter volg. De geest is mij liever dan de letter, zelfs als die zegt onfeilbaar te zijn. Maar onlangs kwam er dus weer eens de verklaring dat een relatie tussen twee mensen die van elkaar houden niet door een priester ingezegend mogen worden. En kun al in heel veel landen voor de wet trouwen, ook al ben je van gelijk geslacht, denk er maar niet over dat in een kerkelijke huwelijksviering je verbintenis onder Gods zegen te kunnen plaatsen. Rome heeft dat nog eens klip en klaar duidelijk gemaakt. Dergelijke verbintenissen gaan in tegen ‘het plan van God’, heeft de Congregatie voor de Geloofsleer in een recent document vastgelegd. Het is toch wel een beetje zot dat wat heren op leeftijd zo precies weten wat het plan van God is en zich beroepen op hun contacten met de allerhoogste. Ik kan mij niet voorstellen dat God zou zeggen:”Hé beste Congregatie, ge weet wat mijn plan is, maar homo’s mogen hun relatie niet laten inzegen. Dat past niet in mijn plan, vraag mij niet waarom, maar het past niet!” Ik vind dat wel een heel ongeloofwaardige God.
Binnenkort is het Pasen. Vanuit Nederland zijn al weer wat vrachtwagens op weg naar Rome, vol geladen met witte rozen die zullen worden gebruikt om de Sint Pieter tijdens de Paasvieringen te versieren. Die vrachtwagens en hun inhoud zijn voor hun vertrek door de bisschop van Rotterdam gezegend! Op een verder verlaten parkeerterrein bad de bisschop een Onze Vader en Weesgegroetje nadat hij met weidse gebaren de zegen over de rozen had uitgesproken.
De kerk zegent alles wat los en vast zit. Auto’s, jagers, devotionalia,  rozen op weg naar Rome, je kunt zo gek niet bedenken of de kerk zegent het. Maar twee mensen van het zelfde geslacht die met elkaar verder willen, zegenen, nee, daar voorziet volgens de congregatie  voor de geloofsleer Gods plan niet in.

1 reactie op dit bericht

Vast

Ooit heb ik bewonderend staan te kijken naar het schutten van grote schepen bij het Panamakanaal. Op weg naar Nicaragua maakte ik een tussenstop in Panama, waar ik een paar uur de tijd had voor onze aansluitende aansluitende vlucht vertrok. Ik was daar met een collega in het kader van de stedenband die Nijmegen met Masaya onderhield. En in plaats van een paar uur in de transithal van Panama International Airport rond te hangen huurden wij een taxi om wat rond te toeren door Panama-stad. Uiteraard stond ook het Panamakanaal en met name de sluizen op het programma. Ik zag hoe kleine treintjes reuze schepen door de sluizen trokken. Het 82 meter lange kanaal doorkliefde de smalle landengte tussen Midden- en Zuid-Amerika en verbond zo de Stille met de Atlantische Oceaan. Het Panamakanaal is een soort tweelingzusje van het Suezkanaal dat na de aanleg het ronden van Afrika  langs Kaap De Goede Hoop niet meer nodig maakte.
Vorige week zondag liep er een containerschip van zo’n 400 meter lang vast in het Kanaal. Het schip verbond de oost- en westoever met elkaar als een niet bedoelde brug tussen Azië en Afrika.
Was het omdat ik ooit het Panamakanaal in het echt had gezien dat dit beeld van die vastgelopen kolos mij aansprak. Een zandstorm had het schip uit zijn koers geslagen en lag nu opgesloten in beide oever muurvast. Het deed mij denken aan het verhaal van die zwaan die ooit in een Amsterdamse gracht was geland, tussen twee bruggen die hem geen ruimte boden op weer klapwiekend uit het water omhoog te komen.
Soms voel ik mij die zwaan, ogenschijnlijk kan die alle kante nog op, maar de ruimte is te krap, startbaan te kort om los te komen. Of ben ik dat containerschip. En hoe hard ik mijn schroeven ook laat draaien, ik kom alleen maar vaster te zitten tussen hier en de overkant. Zonder krachtige sleepbootjes kom ik niet meer van mijn plaats. Muurvast.
Ik lees dat de Evir Given weer vlot is…

Nog geen reacties op dit bericht