Moddergat e.o.

In de gang staan de twee reikoffertjes zo goed als ingepakt. Aan de waslijn hangt het net aangeschafte hoeslaken van 20ox180 te drogen. Dat past op het bed van het huisje in Moddergat waar we morgen voor een weekje heen gaan. Thuis slapen we in een veel kleiner bedje en zijn onze lakens niet geschikt voor zo’n in onze ogen heel ruim bed. En nieuwe lakens moet je voor je ze gebruikt altijd een keer wassen anders werken ze als een je nachtrust verpestend schuurpapier.
Als we morgen noordwaarts rijden zal de ergste hitte allengs wijken, misschien komen er zelfs wel een paar echte regendagen aan maar ik heb de ‘Rat van Amsterdam’ nog niet uit. Een buitje zal mij dan ook niet deren. Ook al doet de titel van Waterdrinkers boek dat niet verwachten  de roman zegt ook heel veel over het Rusland en de Baltische staten van vandaag. Ook de goededoelenloterij speelt een hoofdrol. Is het toeval dat ik net vandaag bericht krijg dat ik twee peperkoeken heb gewonnen op mijn postcode 6521? Het boek kleurt mijn dag van vandaag!
Ik skype naar mijn Russische vriendin. De verbinding is zowel qua geluid optimaal. Zij blijkt bij haar zoon in Sint Petersburg te zijn.Een paar dagen geleden is hij getrouwd. Het was volgens haar meer een administratieve handeling dan een feestelijk gebeuren. Ook in Rusland heeft het virus nieuwe grenzen getrokken. Ik vraag haar wat zij heeft meegekregen van de ‘verkiezingen’ in Wit-Rusland en het overhaast vertrek van een van de presidentskandidaten. Zonder enig voorbehoud vindt ook zij het schandalig wat er daar is gebeurd en vermoedt, zoals de hele verstandige wereld, dat die kandidate bedreigd moet zijn en voor het welzijn  van haar kinderen  en haar nog gevangen zittende echtgenoot gekozen heeft, liever gezegd gedwongen is, tot deze vlucht. Ze verzucht dat machthebbers nooit te lang op het pluche moeten blijven plakken. Dan zien ze niet meer dan hun eigen ‘kreml’. Ze glimlacht als ze zegt dat haar land daar ook zijn eigen ervaring mee heeft en wenst me een schöne Ferien.

Nog geen reacties op dit bericht

Oppas

Ik geloof niet dat er een zomer is geweest waar wij zoveel kleine meerdaagse uitstapjes hebben gemaakt als dit jaar. Wij leken wel een wandelende reclame voor de slogan ‘uit in eigen land’. En het is nog niet voorbij. Over een paar dagen vertrekken we voor een weekje naar het hoge noorden. En als we daarvan terugkomen vertrekken we weer naar ons oppashuis aan de Duitse grens. Je hoeft geen kilometers te reizen om toch al dat vakantiegevoel te krijgen. Probleempje is, maar ach wat is een probleempje, dat als we weg zijn wij ook altijd gezelschap willen regelen voor Harrie, onze kat. Dochterlief, die daarvoor heeft doorgeleerd, weet ons te vertellen dat katten eigenlijk ‘einzelgängers’ zijn en ons alleen maar nodig hebben als etenklaarzetters. Maar van de ander kant zien wij ook hoe enthousiast Harrie ons begroet als we een paar uur weg zijn geweest. En natuurlijk fantaseren we daarbij dat zij blij is ons te zien. Meer waarschijnlijk is zij verheugd dat onze aanwezigheid betekent dat haar voerbak niet lang leeg zal staan. Harrie houdt meer van haar brokjes dan van ons. Maar wij zijn niet rancuneus en daarom zorgen wij ervoor dat als wij weg zijn er toch altijd wel iemand is die naar Harrie omkijkt. Maar dit keer hadden we wel een probleempje, maar ach wat is een probleempje. Voor ons verblijf in het hoge noorden zijn er wat hulptroepen uit de buurt gerekruteerd die tijdens onze afwezigheid Harrie van het nodige vreten en dito aandacht zullen voorzien en die ook nog genegen zijn dat, mocht dat nodig zijn en er nog steeds geen regen valt, de planten wat water geven. Terug uit het noorden gaan we na een paar dagen weer naar ons oppashuis aan de Duitse grens. Onze vaste huisoppas is dan ook met vakantie dus moesten wij omkijken naar andere huis-en poesbewaarster. Via het familienetwerk is die gevonden en gisteren kwam zij op kennismakingsbezoek. En zeer tegen Harries gewoonte in begroette zij haar zonder terughoudendheid, zeker toen  ze wat kattensnoepjes toegeworpen kreeg. Harrie laat zich gemakkelijk paaien. Dat gaat wel lukken. Wij blij, Harrie blij, de oppas blij. Iedereen blij.

Nog geen reacties op dit bericht

Pantoffelparade

Geen gezeur meer over het weer. Het is warm, dat weten we inmiddels allemaal wel. Om daar zo weinig mogelijk last van te hebben is mijn advies zo min mogelijk te doen. Je ziel en zaligheid in lijdzaamheid te bezitten in de onontkoombare zekerheid dat elke golf, hoe hoog  en heet ook ooit weer zal afvlakken. Van de ander kant weet je ook dat die fysieke inertie niet bijdraagt aan lichamelijk welbevinden.Een beetje beweging zou me goed doen, bedenk ik, daarin enthousiast ondersteund door Gade die voorstelt een klein stukje te gaan fietsen. Het heetst van de dag lijkt voorbij en volgens haar moet het aan de Waalkade nu goed toeven zijn. Alleen het kijken naar de rivier die nog steeds van oost naar west stroomt zal verkoeling brengen. We fietsen naar de kade. Of eigenlijk fietsen we niet, de steile weg voert ons traploos naar beneden. De kade heet autovrij te zijn, een paradijs voor wandelaars en fietsers, maar  de kade is meer een busbaan geworden dan een promenade. In zijn onmetelijke wijsheid heeft de gemeenteraad besloten dat de lijnbussen de binnenstad moeten mijden en lopen heel veel routes over de Waalkade. Busbaan en promenade-idee verdragen elkaar maar moeizaam. De passerende bussen zijn zo goed als leeg, de terrassen overvol. De zon kleurt felrood en zinkt weg achter de spoorbrug. Een enkel vliegtuig trekt een lang wolkenspoor langs de donker wordende lucht. Een vrachtboot ploegt zich stroomafwaarts door het grauwe water. Wandelaars ontwijken fietsers, fietsers ontwijken autobussen. Gade en ik vinden het laatste vrije tafeltje op een terras. De pantoffelparade trekt traag aan ons voorbij , meeuwen schreeuwen elkaar hun serenade toe. Het donkert. We drinken ons glas leeg.Vakantie in eigen land. We fietsen langzaam naar huis. Nog even zitten en dan naar bed. De warmte hangt nog in het huis. Geen gezeur meer over het weer.

Nog geen reacties op dit bericht

Weerrapport

Keuken              26,5°C
Woonkamer      25,5°C
Werkkamer       26,0°C
Slaapkamer      27,0 °C
Bijkeuken          27,5°C
Tuin                   37,0°C
Ikzelf                  36,8°C

Nijmegen, 12.34 uur.

2 reacties op dit bericht

Kozijn

Heet, heter, heetst. Ik weet niet waar we ons op dit moment op die schaal bevinden. Het is al heet, maar het zal nog heter worden. Hoe heet het ook wordt het is in ieder geval weer dat niet uitnodigt tot veel actie. Integendeel, een schaduwrijk plekje, een teiltje met koud water om de voeten in onder te dompelen en zo de illusie wekkend dat het allemaal nog wel meevalt. Dochterlief verkeert op een bosrijke camping waar het goed toeven was bij de ochtendkoffie die wij vanochtend met haar dronken. En met de airco in de auto volop aan was het op heen- en terugweg goed te harden. Het is zomer in Nederland en dat zullen we een paar dagen ook weten! Vakantie in eigen land met buitenlandse temperaturen of hoort deze warmte bij het nieuwe normaal?
Is het vandaag allengs een dag van zalig nietsdoen aan het worden, gisteren bruiste de dag nog van activiteit. Gade en ik dachten een oriënterend bezoek te brengen aan aan kozijnenfabrikant maar het pakte gans ander uit. Een aantal van ramen in ons huis was aan vervanging toe. Bij sommige dubbelglasvensters lekte het glas, zat er vocht tussen
de twee lagen in en sommige vensters zouden in makelaarstermen nog de waardering ‘in authentieke staat’ meekrijgen. Dat is een fraai huizenverkopers jargon voor ‘oude meuk’. Ons huis stamt uit 1928 en het zo mij niet verbazen als sommige vensters ook al die tijd zijn mee gegaan. Sommige kozijnen kieren zo dat je ze niet eens open hoef te maken om de nodige ventilatie te bewerkstelligen.
Samen met de kozijnenverkoper nemen we de te vervangen ramen door. Wat een mogelijkheden:kiep-kantel, kunststof, hout, houtnerf, binnendraaiend, buitendraaiend, ral 9000, ral 9001, schuif, met middensteun noem maar op , alles is mogelijk. En in de showroom is het allemaal te bekijken. Uiteindelijk zet Gade haar handtekening op de orderbon waar alles beschreven staat. Levertijd zo’n 16 weken. Dan zal het ook wel niet meer zo warm zijn.

Nog geen reacties op dit bericht

Terraszitter

Een vriendin vertelt ons dat zij zich gaat inschrijven voor een cursus ‘boekbinden’. Gewoon voor haar eigen lol, als hobby. Nee, ze is zeker zich niet aan het voorbereiden op een late carrière-switch. Ze denkt er wel over om zo langzamerhand misschien wat minder te gaan werken en dan meer aandacht te kunnen geven aan zoiets als boekbinden. Los van die activiteit vind ik het een mooi woord ‘boekbinder’. Klinkt zo puur ambachtelijk, een handwerk dat een fraai resultaat oplevert. Losse bladen die bijgesneden en samengebonden tot een mooi product worden, een boek. Een gebonden boek, een hard cover en als het even kan met een leeslint. Ik houd van boeken met een leeslint. Een leeslint geeft een boek allure, bijna iets bijbels. Ik ben nu bezig in een boek met een leeslint. Het heeft iets sacraals. Het is een kloek boek. Het ligt voor me op tafel, te zwaar om het al lezende in je hand te houden. Ik sla het open. het lint ligt als een sjerp over de bladzijde waar je gebleven was. Alsof die pagina  geridderd is.
Ik ken de aanvechting om een cursus boekbinden te volgen niet, hoe zeer ik ook getroffen word door de schoonheid van een gebonden boek. Als ik toch een hobby zou moeten hebben dan zou ik terraszitter willen worden Elke reden is mij en Gade goed genoeg om ons verder te bekwamen in die hoedanigheid. Geef mij een terrasstoel, een lommerrijk pleintje, bij voorkeur met de schaduw van goed in het groen zittende bomen die het licht aangenaam filteren, charmant personeel en passanten die het de moeite van bespreken met je gezelschap waard zijn. En de koffie moet goed zijn, heel goed.
Vanochtend waren Gade en ik ons weer verder aan het oefenen op een favoriet terras. Er komt een mijnheer langs die bij ons tafeltje stopt en ons met name begroet. Hij vertelt dat ik hem zo’n 15 jaar geleden in de echt heb verbonden. Zal best zo zijn. Vijftien jaar is een hele tijd. Hij vertelt over zijn vrouw die rechter is en hun vier kinderen. Ik knik en maak hopelijk de indruk dat ik belangstellend luister. Ik wil zo iemand toch niet voor het hoofd stoten. De man gaat verder, lost op in de tijd. Gade en ik kijken elkaar aan en woordeloos vragen wij elkaar of wij hem kennen. Wij schudden ons hoofd en bestellen nog een cappuccino.

Nog geen reacties op dit bericht

Kaalslag

Voor het eerst sinds maanden ben ik weer in een ‘cultuurtempel’ op bezoek geweest. Dat was in de stadsschouwburg in Arnhem. Een volle zaal, dicht op elkaar gepakt. We hadden net gehoord dat er een ver virus zich naar tot hier aan het verplaatsen leek, maar er was nog niks aan de hand. Dachten we. Het tegendeel bleek waar. Nu was het al zo dat een aantal politieke partijen duidelijk had gemaakt dat wat hen betrof het wel een tandje, ja zelfs heel wat tandjes minder kon als het ging om de steun van overheidswege aan kunst en cultuur. Die steun ging toch al, zo volgde men een drogredenering, vooral naar een kleine elite die best wel wat meer voor een toegangskaartje zouden kunnen betalen en kwam niet terecht bij de ‘gewone man’. Overheidssteun kwam onder grote druk te staan. En er was zelfs een provincie die er serieus over dacht om geen van de bestuurders nog te belasten met de portefeuille cultuur. Vergeten werd dat de overigens niet bestaande gewone man toch ook lid was van de harmonie of het koor om de hoek en dat zorg voor kust en cultuur niet louter te vangen is onder het kopje vrije tijd. Kunst en cultuur is zoveel meer dan alleen maar een hobby voor de happy few. Het is een wezensvoorwaarde voor een creatief bestaan dat mede door de inzet van professionals vorm krijgt. En dat kan niet voor niets, daarvoor gaat alleen de zon op.
Kunst en cultuur kregen het zwaar te verduren en nog lang lijkt de gifbeker  geledigd te zijn. De cultuurkillers kregen een onverwachte bondgenoot in het coronavirus. Bioscopen, theaters, musea op slot en nu weer mondjesmaat open.
Gisteren voor het eerst weer naar een museum. Kaartjes op reservering, vaste route volgen, afstand houden. Het is wennen. Zeker voor die meneer en mevrouw voor ons in de rij die zeggen helemaal vanuit Hoofddorp naar Gorssel voor deze expositie te zijn gekomen. Op de bonnefooi. En zonder reservering te vergeefs. We moeten nog wennen aan het nieuwe normaal, een kaler cultureel landschap lijkt het decor te vormen.

1 reactie op dit bericht

Gefikst

Natuurlijk kunnen we best een avondje zonder tv. Ik ben niet verslaafd en als ik dat wel zou zijn zou ik dat toch nooit toegeven. Ik tv-verslaafd, hoe kom je erbij? Ik kan er heel goed mee leven dat mijn tv geen beeld meer geeft. Bovendien is er altijd nog mijn telefoon en laptop. Ik ben niet voor een tv-gat gevangen en via de computer kunnen we toch naar Louis Theroux kijken die op bezoek gaat bij een aantal poly-amoreuze stellen die zeggen het geluk bij meer dan die ene ander gevonden te hebben.Toch is er altijd die Dritte im Bunde die net iets minder gelukkig met de situatie lijkt te zijn dan de andere betrokkenen.En dan is er die ene jongeman die verklaart eigenlijk niets te moeten hebben van polyamorie, maar ja, wat moet je als de vrouw waar je je zinnen op hebt gezet ook een ander niet kan missen. Dan theoretiseer je dat je daar veel zo niet alles voor over hebt,  zelfs een ménage à trois. Het onbehagen over die situatie straalt van zijn gezicht en strookt niet met zijn beweringen. Louis Theroux, toch al altijd met een wat treurige blik, lijkt met hem mee te lijden. Niet iedereen is voor polyamorie in de wieg gelegd.
Als ik aan het begin van de middag thuiskomt is er al post en ligt er een nieuwe afstandsbediening op de deurmat. Gelukkig komt een vroegere buurman lang om even mee te kijken naar de herinstallatie van mijn nog steeds falende tv. En zie het lukt ons het allemaal weer aan de praat te krijgen. Daar zijn wel een paar pogingen voor nodig maar uiteindelijk hebben we beeld en geluid, al is het ons niet gelukt de source-knop zijn werk te laten doen. De rest van de knoppen functioneert naar behoren. De overbuurvrouw komt langs en probeert de source-knop, niet echt nodig voor het kijken, tot leven te brengen.Even lijkt dat haar te lukken, maar dan weigert de knop halsstarrig dienst. Ik verzoen me er mee, de buurvrouw nog lang niet. Wordt vervolgd?

Nog geen reacties op dit bericht

Kwijt

Het zal de warmte wel zijn die ervoor zorgt dat een aantal dingen niet gaan zoals ze horen te gaan. Dat is natuurlijk een verklaring van lik-me-vestje maar ik probeer toch altijd maar en reden te vinden waarom iets onverklaarbaars toch gebeurt. Om te beginnen gisteravond. Ik zet de tv aan, tenminste ik denk de tv aan te zetten. Nu heeft mij afstandsbediening vaker kuren. Als ik er op druk om de tv uit de stand-by modus te halen is het altijd meer weer de vraag of het wel zal lukken. Meestal lukt dan pas na een aantal keren drukken. Als deze keer de tv aangaat verschijnt de merknaam van het toestel op het scherm. Zo ver nog alles normaal, maar dan wordt het scherm helemaal blauw en vervolgens  meldt het de voor mij onbegrijpelijk boodschap ‘disco 14′. Het scherm  springt op zwart en verder gebeurt er niets. Ik zal u het vervolg besparen, uitgebreide telefoontjes met de tv-handelaar en met Ziggo. Die komen met verschillende adviezen die ik stuk voor stuk opvolg, maar geen leidt tot het gewenste resultaat. Er is nieuwe  afstandbediening besteld, maar die komt over 2 tot 3 werkdagen dus kijken we tv op het minischermpje van mijn telefoon. De programma’s worden er niet beter op.
Vanochtend is het warm, heel warm, zeg maar gerust heet. Eerst naar de bakker , dan zoeken we schaduw van een met bomen omzoomd terras op. Cappuccino. We laten de loomheid van de dag in ons toe.  Gade moet nog even de stad in, warmte of niet. Ik verkas naar een ander terras om op haar te wachten. Het is duidelijk dat ‘rokjesdag’ ‘broekjesdag’ is geworden. Na de tosti en rode spa fiets ik naar huis. Gade doet nog een boodschap.Ik pak mijn sleutelbos. Niks sleutelbos. Nee, ook Gade heeft mijn sleutelbos niet, zegt ze. We proberen te reconstrueren of ik vanochtend toen we weggingen met haar of mijn sleutel hebben afgesloten. We komen er niet uit. Kwijt. Het is te warm op mij er heel erg druk over te maken.
“Kijk”, zegt Gade en houdt mijn sleutelbos omhoog “toch in mijn tas!” Mooi toch nog iets dat weer goed komt. Nu de tv nog.

1 reactie op dit bericht

TV-recensent

Ik hoef mij niet meer druk te maken over wat ik later beroepsmatig zou willen worden. Ik geniet al jaren van mijn pensioen en een van de vele voordelen daarvan is dat je niet meer wakker hoef te liggen van je werk. Werk was. Ik moet zeggen dat ik altijd met heel veel plezier heb gewerkt. Ik had geen betere baan willen hebben, was zeer tevreden met mijn ambtenarenbestaan dat mij kans gaf veel van de wereld te zien. Ik had het geluk dat in mijn tijd gemeenten contacten met zustersteden nog serieus namen en ik van gemeentewege die contacten warm mocht houden. Nee, als ik het allemaal over zou kunnen doen, niet dat ik daar behoefte aan heb, dan zou dat wat ik gedaan heb zo weer voor herhaling in aanmerking komen.
Natuurlijk heb ik wel eens gemijmerd over andere beroepsmogelijkheden. Als ik het lijf (en lef) er toe gehad zou hebben dan had ik best als danser hebben willen gloriëren. Ik weet, je moet je eigen mogelijkheden niet onderschatten, maar zeker ook niet overschatten, dat bespaart je veel teleurstelling. Ik heb in deze kolommen ook al eens verteld dat een bestaan als strafpleiter mij ook wel wat had geleken. Leuke bespiegelingen zonder ook maar enig realiteitsgehalte.
Wat mij ook wel aardig leek was om (dream on) mijn daags bestaan te leiden als cultureel attaché bij een of andere ambassade. Maar dat werd vooral ingegeven door de plezierige recepties die ik meemaakte in de ambassade in Managua (Nicaragua), het consulaat in St. Petersburg (Rusland) en de contacten die ik had met de toen nog in Bonn gevestigde Nederlandse ambassade. Heb ik het nog niet eens over de uitwisselingen met Higashimatsuyama (Japan).
Onlangs kwam er bij dat rijtje niet vervulde wensen nog een functie bij. Tv-recensent, dat had mij wel wat geleken. Straffeloos al die programma’s bekijken die ik nu nog politiek correct als ‘hidden pleasure’ kwalificeer, maar eigenlijk echt heel onderhoudend vind en van smul. Daar dan elke dag drie- tot vierhonderd beschouwende woorden over schrijven en er nog voor betaald krijgen ook. Dat zou een feest zijn geweest. Iedere dag je eigen rubriek en je van tegenspraak niets aantrekken. ‘Bekeken’ zou een goede titel zijn. maar daar zal het wel bij blijven.

2 reacties op dit bericht