Varken

Ik vind het altijd een wat mistroostig gezicht als ik varkens, koeien of schapen zie rondlopen met in hun oor zo’n groot geel merk met daarop een nummer. Een soort kentekenplaat, maar dan voor dieren. Het zal vast zijn nut wel hebben maar dat toch zo mooie beest wordt tot een nummer gemaakt. Marietje-7 wordt gedegradeerd tot koe 2401 . Maar waarom via zo’n op het beest detonerend label? Mijn kat, u weet wel Harrie, is op jonge leeftijd ook van een nummer voorzien, maar dat is onzichtbaar via een chip onder zijn huid aangebracht. Mocht Harrie ooit de kuierlatten nemen (wat God verhoedde) dan is via het uitlezen van die chip zijn baas op te sporen. Een ander voordeel is dat het kattenluikje in onze tuindeur zo geprogrammeerd is dat via Harrie’s chip het beestje vrijelijk naar binnen en buiten kan lopen en andere katten via een gesloten luik geweerd worden.Een zegen voor ons en voor Harrie.
Vanochtend heb ik mij sterk geïdentificeerd met een varken dat een oormerk ingeslagen krijgt. Om mijn diabetes een beetje onder controle te houden moet ik met enige regelmaat mijn bloedwaarde controleren en daarop dan de hoeveelheid in te spuiten insuline af te stemmen. Dat is na al die jaren  een routineklus geworden waar ik in het geheel niet tegen op zie. Maar er is nu iets op de markt wat het geregeld bloedprikken tot het verleden doet horen. Er wordt een chip op mijn huid geplaatst die bij voortduring mijn bloedwaarde vast stelt en die in fraaie grafieken de ontwikkelingen vastlegt. De chip heeft een minuscuul naaldje in mijn huid gebracht dat als een antenne de gegevens  doorzendt die ik dan via een app  op mijn mobieltje kan aflezen. Mooi natuurlijk al die technische vooruitgang, maar toch ervaar ik mij zelf ook als dat varken dat niet alleen maar een mooi beest is, maar vooral via de chip een data-leverancier. De tijd zal niet ver meer zijn dat iedereen bij geboorte een chip ingeplaatst krijgt waardoor met een simpele handeling allerlei biometrische gegevens af te lezen zijn waarop behandelingswijzen zullen worden afgestemd.
Voor mij is die toekomst vandaag begonnen. Knorknor.

Nog geen reacties op dit bericht

Bon

Bij haar afscheid, nu al weer een oneindigheid lang geleden, kreeg Gade naast veel terecht gesproken mooie woorden ook de nodige flessen wijn die in ons zo goed als alcoholloze bestaan door op bezoek komende vrienden genuttigd zijn. En natuurlijk waren er de nodige cadeaubonnen in allerlei smaken, van theater- tot Arnhembonnen, tijdschrift- en boekenbonnen. Er was ook een bon bij die alleen te besteden was in één bepaald restaurant. Tegen de tijd dat die bon aan verzilvering toe was ging het restaurant in afwachting van de verbouwingen in een nieuwe locatie op slot. Dat was jammer, want de bon leek maar een beperkte levensduur te hebben. Op zich is het natuurlijk raar dat cadeaubonnen, toch gewoon een vorm van geld, een uiterste houdbaarheidsdatum te kennen. € 10 blijft toch € 10  en zelfs de oude guldenbiljetten zijn nog jarenlang bij de Nederlandsche Bank om te wisselen in eigentijdse euro’s, ƒ 1,00 =± € 0,45.
Nu is het onmogelijk om bij een gesloten restaurant te gaan eten maar navraag leerde Gade dat de cadeaubon voor dit restaurant ook na de heropening, zelfs al viel die datum na de geldigheidsduur van de bon, in de nieuwe accommodatie als betaalmiddel zou worden aangenomen.
Op geen enkele manier wil ik van deze rubriek een restaurantrecensiegids maken. Daar is die nooit voor bedoeld en bovendien bezit ik over veel te weinig culinaire kennis om gedegen over gewaagde smaakcombinaties en daarmee gepaard gaande explosies te schrijven. En over een combinatie met een passende wijn moet ik als niet-drinker al helemaal het zwijgen bewaren omdat ik de houtige afdronk, waar de herfst van de Languedoc samen met het vleugje kalk van de goede wijngrond en de liefde van de wijnboer voor zijn product nog te proeven is, aan mij voorbij gaat. Dergelijke wijnpoëzie is aan mij niet besteed. Maar dat alles neemt niet weg dat Gade en ik gisteravond op zo maar een doordeweekse woensdag zeer bijzonder hebben gegeten en na al die maanden haar afscheid samen nog eens plezierig gevierd hebben.

Nog geen reacties op dit bericht

Stilte

Ik heb al eerder gewag gemaakt van mijn activiteiten als zanger. Ik heb het hier nadrukkelijk over activiteiten en niet over kwaliteiten. Ik heb, zeggen ook anderen, een vrij aardige stem die vooral tot zijn recht komt als die links en rechts gesteund wordt door zangers die wat toonvaster zijn dan ik. Dan heb ik veel minder kans om te ontsporen en een vierde of vijfde stem toe te voegen die op een nauwelijks traceerbare wijze ook maar verband heeft met wat in de partituur staat. Maar ik heb hoe dan ook erg veel lol in het zingen al valt niet te ontkennen dat mijnheer Parkinson van tijd tot tijd een kleine aanval uitvoert op mijn stem en ik voor het gemak waarmee ik ooit zong iets beter mijn best moet doen en de volumeknop wat lager gezet lijkt te zijn. Volgens Gade is dat op zich geen groot verlies en voor de buren zeker een winst. Want van tijd tot tijd galmde ik door het huis waarbij hoe harder hoe beter het uitgangspunt lijkt te zijn en ik qua volume de drie tenoren naar de kroon trachtte te willen steken.
Vanmiddag heb ik weer in mijn smartlappenkoor gezongen en mij noodzakelijkerwijs wat ingehouden om een kriebelhoestje geen kans te geven zich verder te ontwikkelen. Een van de kenmerken van mijn koor is dat zodra de dirigente heeft afgeslagen er onmiddellijk een gekwebbel van jewelste losbreekt alsof ieder direct een evaluatief commentaar denkt te moeten geven op de zojuist ten gehore gebrachte compositie. Haar verzoeken om wat stilte lijken een omgekeerd effect te hebben. Ik ga er dan gemakshalve maar van uit dat dit koor meer een sociale dan muzikale functie heeft. Op zich natuurlijk ook meer dan waardevol. Maar stil zijn heeft ook zo zijn voordelen. De dirigente vaagt ons stil te zijn zodat zij even rustig met de alten kan oefenen, die meestal een veel moeilijker partij te zingen hebben dan ik. Ik sluit mijn ogen. En ik hoor zo waar muziek! Mijn koormaatje fluistert mij toe dat dat waarschijnlijk komt omdat wij niet meezingen. Of  is stilte de mooiste muziek?

Nog geen reacties op dit bericht

Versieringen

Ik heb een duidelijke opdracht van Gade meegekregen nu zij wist dat ik met een goede vriend naar een immens groot tuinwarenhuis ging. Gade houdt niet van immens grote tuinwarenhuis, maar als ik toch daar de kerstcollectie ga bekijken zou zij het leuk vinden als ik zo’n kerstvogeltje met een veren staartje dat je in een kerstboom kunt knijpen mee zou willen brengen. Mijn vriend is dol op de kerstafdelingen van immens grote tuinwarenhuizen en weet iets van zijn enthousiasme ook op mij over te brengen. Graag ga ik met hem naar het immens grote tuinwarenhuis dat zo groot is dat het zelf een eigen afrit van de snelweg blijkt te hebben.
De kerstafdeling is op de eerste verdieping. Ik ben met mijn scootmobieltje. Tot mijn geluk is er een lift, twee zelfs die mij met een snelheid waar zelfs de traagste slak jaloers op zou worden naar boven brengen. Zo laaaangzaaam.  En daar op die eerste verdieping lijken wij in het kerstparadijs op aarde beland te zijn. Op slimme wijze heeft de bedrijfsleiding een traject uitgezet waarbij het onmogelijk is snel van A naar B te komen. Alles krijg je te zien, de hele collectie versieringen en wat des meer zij en dat is in het bestek van dit stukje letterlijk te veel om op te noemen. Mijn vriend en ik staan stil bij de afdeling miniatuurhuisjes. Ongevraagd worden wij van advies voorzien door een ander bezoekster die ons er op wijst dat de huisjes exclusief batterijen worden verkocht: “En die moet je echt wel hebben, anders heb je er niks aan.” Verlekkerd zien  we haar naar een mini ijsbaan lopen, dralen, verder lopen en weer teug komen. Ze vertrouwt ons toe dat ze  € 70 toch wel veel geld vindt, maar “als die straks afgeprijsd wordt, vlak voor de kerst, dan is die voor mij!”
Ik zoek me een slag in de rondte naar Gades vogeltjes-bestelling. Met behulp van verkoopster Ellen vinden we de laatste drie exemplaren. Alle drie met een knijpertje dat los zit. Ellen vraagt of ik een lijmpistool heb. Nee, ik heb geen lijmpistool maar Ellen zorgt dat het alsnog gefikst wordt.
Als we na de koffie vertrekken liggen er bij de servicebalie drie kant en klare kerstvogeltjes. En voor bij mijn kersthuisjes heb ik ook nog een setje batterijen gekocht. Dan heb je er toch nog wat aan.

Nog geen reacties op dit bericht

Geloof

Van tijd tot tijd ben ik jaloers op het onwankelbare geloof dat kinderen in Sinterklaas hebben. Niets kan hen aan het twijfelen brengen en tegen de tijd dat ze dat wel gaan doen zijn zij van harte bereid het spelletje mee te spelen. Geven Sinterklaas braaf een handje ook al hebben ze donders goed door dat het eigenlijk helemaal niet kan dat iemand als zo oud is en op die leeftijd met paard en al over de daken kan snellen en dat Piet, zwart of wat dan ook, toch in de meest schoorsteenloze huizen  er voor zorgt dat er een snoezig jurkje kant en klaar of twee kaatsenballen in een net naast de voor de radiator gezette schoen ligt. En geen kind heeft, net als de auto-correctie van Word,, ook nog maar enig idee wat een kaatsenbal is.
Geloof in Sinterklaas maakt het onmogelijke waar. Ozosnel wordt zonder morren als een courante naam voor een paard aangenomen en Piet mag van uiterlijk verschieten zonder dat zijn geloofwaardigheid ook maar een beetje in het gedrang komt. Wat is geloof toch een mooi iets. Wat geeft geloof toch een breder perspectief aan het bestaan. Geloof maakt het mogelijk dat we lang niet alles hoeven te weten. Geloven, in welke vorm dan ook, maakt van de rafelrandjes van het leven feestelijke franje. En dan maakt het bijna al niet meer uit waar je in gelooft. In Sinterklaas, in het leven, in dat het misschien allemaal toch eens beter wordt. Een geloof dat niet dogmatisch is, want een dogma is de dood voor de fantasie. Is veel te stellig, te leerstellig. Een dogma staat haaks op het geloof, geloof dat twijfel en vragen toelaat, dat leeft bij gratie van het misschien. Geloof is een groot goed, een heel groot goed. We kunnen lang niet alles weten. Alleen daarom is het goed dat er geloof is.Vooral zo in deze dagen rond sinterklaas.

1 reactie op dit bericht

Verwondering

Ik was weer een etmaal in het klooster in Huissen. Om samen met wat anderen na te denken over vrijheid en de weg naar een zinvol leven. Ach, een titel is ook maar een titel, maar wondermooi waren weer de onderlinge gesprekken aangestuurd door Welmoed Vlieger. Ik ben zeer gecharmeerd van haar methodische aanpak die ik graag vergelijk met een trechter. Zij begint met een gedegen inleiding op een thema, maar ook niet te lang of te veel en laat die vervolgen door een gesprek waar ieder deelnemer  wordt uitgenodigd dat wat zij heeft verteld te vertalen naar de eigen omstandigheden. Een uitnodiging die daardoor zeer persoonlijke verhalen oplevert en verhindert dat zo’n gesprek uitnodigt tot oeverloos gezwam of theoretische beschouwingen gespeend van elke werkelijkheidszin. Dat alles krijgt nog meer cachet door het lezen ven teksten en bekijken van een film die weer aanleiding geven tot gesprekken ook buiten het programma om.
Gade en ik kunnen goed genieten van deze leergangbijeenkomsten die ook nog meer cachet krijgen door de ambiance die het klooster in  Huissen biedt en waar een klein deel van het programma samenvalt met de regelmaat van het kloosterleven, culminerend in het meevieren van de Vespers.
Bijna aan het eind van de leergang hebben we het over bijzondere momenten die een levenslange indruk bij je achter laten. Daarnaar luisterend komt het woord verwondering bij mij boven drijven. Volgens mij gaat het er om je te blijven verwonderen en ik vertel het verhaal dat ik al ooit elders eerder vertelde. Het is een zondagochtend lang geleden en mijn zoontje, 3 of 4 jaar oud, ligt naast me op bed. Heel voorzichtig tilt hij met een vingertje mijn ooglid op en bekijkt met volle aandacht stil mijn oog en stelt dan vol verwondering de vraag: “Dat oog, heb je dat gekregen of zelf gemaakt?” Alle vragen van het leven lijken in die ene vraag samen te ballen: “Heb je dat gekregen of zelfgemaakt?” Vrijheid en een zinvol leven, heb ik die gekregen of zelf gemaakt?

Nog geen reacties op dit bericht

Indoctrinatie

Het grote voordeel van uitgesteld kijken is dat je een programma kunt zien op het moment dat het je schikt. Gade en ik waren aan onze middagkoffie toe en zij stelde voor om dan ook maar even nog het tweede deel van Ruben Terlou’s serie over Chinese Dromen verder te bekijken. We waren daar twee avonden geleden al aan begonnen, maar toen kwam er na een paar minuten onverwacht visite. Die zei weliswaar direct weer op te stappen, maar een kopje koffie, ach waarom niet. Ik bevroor het beeld en kwam er achter dat ‘direct opstappen’ op heel veel manieren kan worden uitgelegd. Aan Terlou’s droom kwamen we die avond niet meer toe. Vanmiddag keken Gade en ik verder. Terlou bevond zich in een uithoek van China waar de bevolking nog een eigen taal en gebruiken had. De Yi, zo heette dat volk sprak nog geen woord Han, de taal van 92% van de bevolking. Er was nu een programma gestart om de Yi meer de kant van het Han op te krijgen. Op school werd geen les in het Yi meer gegeven en ook oude bezweringsrituelen waren niet meer toegestaan, maar gingen ondergronds nog steeds door. Een stamhoofd van de Yi hoorde ik het beleid van president Xi de Chinese hemel in prijzen en in zijn huis had hij zelfs een foto van de president hangen. Maar intussen ging hij wel van harte mee in de rituelen geestenuitdrijvingen die menig kip de kop kostte.  Maar de loftrompet over de aanpak van President Xi leek niet genoeg gestoken te kunnen worden. Het van bovenaf opgelegde indoctrinatieprogramma leek zijn vruchten af te werpen, al ging dat wel ten kostte van de eigen cultuur en gebruiken. Het zou mij niet verbazen als het portret van de president was opgehangen omdat er een westerse filmploeg op bezoek kwam. Het stamhoofd sprak als een Han-chinees, maar was diep in zijn hart nog een echte Yi die met droge ogen conform de officiële leer kon beweren dat geesten niet meer bestonden maar vol overtuiging deelnam aan de ceremonie om geesten te verdrijven en daardoor mensen te genezen, iets wat de artsen niet meer konden. Ruben Terlou is een brave programmamaker die zijn gesprekspartners niet in verlegenheid leek te willen brengen door door te vragen.

Nog geen reacties op dit bericht

Harrie bericht

We moeten er natuurlijk geen gewoonte van maken, maar ook vandaag sta ik mijn blogruimte, net zo als ik onlangs deed op Werelddierendag, af aan Harrie onze mooie kat. Ben benieuwd wat zij te melden heeft.
“Hallo, hier Harrie. Toen mijn baas als gewoonlijk vanochtend de krant zat te lezen en ik daar  dan graag een spelletje van maak door te proberen onder die krant te kruipen viel mijn oog op een kop in de krant. Nu, na 4 jaar spreek ik de mensentaal nog slecht, zeg maar gerust niet. Maar gelukkig begrijpt mijn baas mijn Miauws al redelijk en snapte hij dat ik graag een stukje wilde schrijven naar aanleiding van wat ik las. Het lezen van de taal van de baas gaat mij gelukkig goed af, zeker als er vette letters worden gebruikt. Van wat ik in die kop las gingen mijn haren wel recht overeind staan en nam mijn staart dreigende proporties aan. Bijna een zelfde reactie als wanneer de buurkatten onder aanvoering van de vermaledijde Niki mijn territoir proberen binnen te dringen. In de TROUW, toch een nette krant, las ik ‘Wie de richtlijn volgt, kan zijn kat eigenlijk niet naar buiten laten’. En toen brak mijn klomp. Daar werd ik, samen met mijn soortgenoten, neergesabeld als een stelletje vuige moordenaars, terwijl wij niet anders doen dan onze natuur volgen, natuur waar jullie mensen zo dol op zeggen te zijn. Wij zouden niet meer los naar buiten mogen en dat alleen omdat wij een te onhandig vogeltje of een te traag muisje verorberen. Aangelijnd zouden we moeten worden of alleen maar binnen moeten blijven. Mens, kom nou toch gauw. Wordt er zo maar voorbij gegaan aan de gezelligheid die wij geven. En de slachtoffers die wij maken zijn nog maar een fractie van wat jullie zelf doen. Wij katten voeren geen oorlog, moorden elkaar niet uit en hoeveel dieren slachten jullie niet elk uur van de dag om als Wiener schnitzel op  je bord te eindigen? Boter op jullie hoofd hebben jullie. Twee Tilburgse juristen menen ons in een kwaad daglicht te moeten stellen en stellen voor ons voor altijd binnen te houden. Levenslang opgesloten. Dat jullie mensen dat elkaar aan doen, daar zou je eens naar moeten kijken. Dat los je niet op door mij en mijn soortgenoten aan te lijnen. Dat jullie mensen een enkelband om doen moet je zelf weten, maar laat ons  met onze vrijheidsdrang met rust! Wij zouden de natuur verstoren, maar ik heb nog nooit een boom in het Braziliaanse regenwoud omgehakt of door een natuurgebied  een snelweg aangelegd. En ons katten dan betichten van vernietiging van de natuur. Hoe durf je. Verbeter de wereld, begin bij je zelf. CAT POWER!!!

2 reacties op dit bericht

Claire

Claire was ooit de assistente van Els toen zij leidster was van een dienstencentrum voor bejaarden in Arnhem. In de jaren ’70 werden dat soort opvangcentra nog zo genoemd. Instellingen waar min of meer alleenstaande bejaarden  voor een grijpstuiver een maaltijd kregen aangeboden, er sociëteitsmiddagen waren met een cultureel programma, maar waar ook gewoon ruimte was om een kaartje te leggen of een kopje koffie te drinken en een praatje met mensen uit de buurt te maken. Niemand kon toen nog bevroeden dat Claire nooit helemaal uit ons leven zou verdwijnen en vooral in dat van Els een nadrukkelijke plaats bleef houden. Toen Els ophield met werken bij het dienstencentrum en met man en kinderen weer naar Nijmegen verhuisde bleek Claire maar een paar huizen van ons vandaan te wonen. Bijna buren.  Claire was alleen en ons huis werd voor haar een vaste ankerplaats. Elke dinsdagavond at zij met ons mee, deel van het gezin. De kinderen kregen van haar bijnamen . Kikkertje en Beertje en Claire zelf werd bevorderd tot tante, een status die op geen enkele manier door familiebanden geschraagd werd. En elke dinsdagavond speelde Els tot haar geveinsde genoegen twee of drie potjes scrabble met Claire. Ik had die dinsdagavonden altijd wel iets anders te doen. Claire werd ouder en ouder en Els zorgde steeds meer voor haar in sociaal op zicht. Ook toen Claire niet meer zelfstandig kon wonen hield Els meer dan een oogje in het zeil en ging geregeld op bezoek en bleef zo voor Claire het contact met de buitenwereld. Een buitenwereld die zich allengs beperkte tot haar kamertje in het verzorgingstehuis. Een verzorgingstehuis waar zij jarenlang veel en goed vrijwilligerswerk had verricht, maar waarvan ze zei dat ze hoopte er nooit terecht te komen. Toen dat er uiteindelijk toch van kwam had zij geen notie meer  waar zij was en werd in contacten met haar de naam van het tehuis zorgvuldig  vermeden.
Zoonlief gaat nu in plaats van zijn moeder geregeld bij haar op bezoek. Bliksembezoekjes die zonder besef van tijd voor haar ook best uren kunnen duren. Vanmiddag ben ik met Zoon bij haar op bezoek geweest. Na een paar minuten gaf ze al aan eigenlijk verder te willen slapen. Ik geloof niet dat zij mij ook maar eventjes herkende. Jan van Els, het zei haar allebei niks meer.

Nog geen reacties op dit bericht

Vegan

Er was een nicht op bezoek, samen met haar vriend. Dat nichtje woont in Amsterdam, moet heel af en toe voor een congres of studiebijeenkomst in Nijmegen zijn en logeert  dan bij ons. Dat nichtje is heel knap. En knap dan in alle betekenissen van het woord. Zij is niet alleen heel verstandig en studeert iets voor mij volstrekt onbegrijpelijks. Net zo onbegrijpelijk als wat haar vriend aan de universiteit doceert, maar zij is ook nog eens heel erg aardig (net zo als haar vriend). Als ik niet zo’n nichtje had zou ik er vast zo een willen hebben. Zo’n nicht wens ik iedere oom toe. Naast, wijs, knap, aardig en gezellig is nicht ook nog overtuigd veganiste. Als zij komt logeren heeft zij vaak haar eigen ingrediënten bij zich om een voor haar verantwoord  maaltje te bereiden en eten Gade en ik een smakelijk veganistisch hapje mee. En nu kwamen nicht en partner zomaar de provincie in om ons een bezoek te brengen. Zo maar voor de gezelligheid en om de familiebanden te bestendigen. Familie in de ruimste zin van het woord, want het nichtje is de dochter van de zus van de moeder van mijn kinderen. Familie waar Gade en ik tot ons grote genoegen steeds bij zijn blijven horen.
We gaan gevieren uit eten in een restaurantje in de nabijheid dat ook bekend staat om zijn smakelijke veganistische gerechten.En zo wordt het weer een late zondagnamiddag en vroege zondagavond met een gouden randje. Mooie gesprekken, lekker eten en veel wederzijdse genegenheid.
Als we ze uitgezwaaid hebben kijken Gade en ik nog naar Lubach op Zondag. Ik ben geen uitgesproken fan van Lubag. Ik vind hem soms te belerend, te gelijkhebberig en dat gelijk te veel laten ondersteunen door ingeblikt of in ieder gevel geregisseerd gelach waardoor sommige one-liners blijven zweven zonder echt aan te komen. Deze zondag worden de varkens-, koeien-en kippenslachterijen en de daar heersende dieronvriendelijke praktijken aan de orde gesteld. Met terugwerkende kracht smaakt mij mijn veganistische maaltijd van en paar uur eerder nog beter, om over het dessert nog maar te zwijgen.

1 reactie op dit bericht