Nonnetje

Ik ben zeker niet het prototype van een vogelaar. Maar ik leek er wel een beetje op. Stevig jack aan, koddig mutsje op, want het waaide fiks. Nu waait het volgens mij altijd nogal aan de Waddenzee en bovendien miezerde het een beetje. Maar wat mij natuurlijk helemaal een vogelkijker maakte was de pronte verrekijker die om mijn nek hing. Dat was nog niets vergeleken met de outfit van mijn gezelschap. Die hadden weliswaar geen mutsje op, maar wel kijkers bij zich die er uit zagen als bazooka’s, als afweergeschut op imposante driepoten, in alle richtingen verstelbaar.
We installeerde ons op een daarvoor speciaal aangelegde uitkijkheuvel aan de rand van een groot water. Het was niet de Waddenzee zelf, maar een van de vele meren die de overgang vormen tussen de echte zee en het zompige land daar tegenaan. De kijkers werden in stelling gebracht. Heel in de verte kon je met het bote oog vermoeden dat er heel wat watervogels zaten. Met mijn kijker werd dat bevestigd, maar door de kijkkanonnen was het of je bijna midden tussen het gevogelte verkeerde.
Op weg naar de waarneemplek in de grote verlatenheid van dit gebied waar land, lucht en zee met elkaar vermengd zijn, had ik ook al het nodige aan vliegend goed gezien. Buizerd, kiekendief, valkje, kievit. Die kunnen heel goed vliegen, maar niet zwemmen. Het lijkt wel of het ontbreken van menselijke bewoning de vogels vrij spel heeft gegeven. Dit is hun territoir.
Mijn medewaarnemers kirren het uit. De verschillende soorten ganzen worden onverschillig opgesomd. Grauw, brand, kol, Canadees. Maar het enthousiasme neemt toe als er grutto’s worden gespot en lepelaars met hun hoog opwaaiende kuiven, de zilverreiger en eenden en nog eens eenden. Van tafel tot berg. Ik vind het wel aardig, maar de echt euforische staat waarin mijn gezelschap komt,  bereik ik niet. Behalve bij dat ene eendje. Het nonnetje. Met zijn zwart witte tekening, waardoor hij er uit ziet als een slechtgeschminkte Joker uit een Batmanfilm. Ik zie er maar eentje. Het lijkt of er in de eendenwereld net zo weinig nonnetjes meer zijn als in de mensenwereld.

3 reacties op Nonnetje

  1. babette degraeve schreef:

    Ik trek donderdag wel mijn nonnenpakje aan!
    Liefs,
    Babette

  2. Gerard Tonen schreef:

    Jan,

    Schei eens uit met die flauwe berichtjes als reactie onder je blogs te schrijven. Wij weten inmiddels ook wel dat jij zelf babette degraeve bent. Je eigen stalker creëren, de grap is nu wel uitgewerkt. En altijd dat dweperige toontje, alsof we dat gaan geloven. Je bent gewoon een oude man en geen babette zou je zo hijgerig volgen. Geen mens die dat gelooft.
    Je blogs blijf ik gewoon lezen, hoor. Maar ik denk steeds: oh, eens even kijken wat er voor een reactie op dat blog is gekomen. Zie ik steeds die running gag van jou.

    Neef.

  3. ineke schreef:

    Gerard, gelukkig, ik ben dus niet de enige!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *