Vol

Natuurlijk gaat het leven gewoon verder. Ik doe mijn daagse dingen die in niets verschillen van de regelmaat van de dagen er voor of de onrust van een dag met afspraken. Maar het gevoel is anders als je cardioloog je heeft verteld dat hij je binnen zes weken voor een hartkatheterisatie verwacht. Die verwachting vult je denken. Het is of mijn hoofd van binnen is opgevuld en die komende afspraak een laagje over je bestaan legt. Of er in mijn kop een neonreclame ronddraait met het woord “katheterisatie” in stralend rode letters. Het idee moet nog in mijn systeem worden opgenomen, zodat ik er minder vol van ben. Ik heb het hele circus al eens meegemaakt. In 1985. Nu vindt de cardioloog het weer eens tijd om mijn hart goed te bekijken. Te bezien of er een aanwijsbare reden is voor mijn kleine klachtjes rond vermoeidheid en kortademigheid. Het hoeft niet subiet. Binnen nu en 6 weken. “Rekent u er maar op dat het dan ook pas over 6 weken is”, vertelt de mevrouw van de katheterisatieplanningsafdeling. Intussen is er al bloed geprikt en zijn er longfoto’s gemaakt. Ik zal nog bericht krijgen over het aanpassen van mijn medicatie rond de ingreep. En dan is er het vervolg. Een ingreep of niet.
Het lijkt nu even of er niets anders bestaat dan dit. Onzin natuurlijk. Al het andere is er ook nog, de afspraken en afspraakjes, het bezoek aan de pedicure, de rondleiding, het gesprek over de literaire bakens en een plotseling ingelast optreden bij de Dichtersnachten. Het gaat er nu om dat laagje om je denken over wat komen gaat niet te dik te laten worden. Alsof er niets anders zou zijn.
Er zijn weer schilders in mijn huis bezig. Ik drink koffie met hen en we babbelen over wat ons bezighoudt. “Je moet gewoon weer even op de resetknop drukken”, zegt een van hen, “Werkt het systeem weer normaal.” Het is nu nog even zoeken naar waar die knop ook precies weer zit.

9 reacties op Vol

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *